ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ / ΕΚΔΟΣΗ: ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, 7/12/2012, "ΒΗΣΣΑΡΙΩΝ Ο ΤΡΑΠΕΖΟΥΝΤΙΟΣ, Ο ΣΤΑΥΡΟΦΟΡΟΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ"

ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ: ΚΥΡΙΑΚΗ 9/12/2012 - "ΑΡΧΑΙΑ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ: ΕΘΝΟΛΟΓΙΑ, ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ, ΙΣΤΟΡΙΑ"

Μία ενδιαφέρουσα έκδοση για την ελληνικότητα των αρχαίων Μακεδόνων, θα παρουσιαστεί την Κυριακή 9/12/2012 (ώρα 18:30) στο αμφιθέατρο του Πολεμικού Μουσείου (Βασ. Σοφίας και Ριζάρη 2).

 

Πρόκειται για το έργο του Δημητρίου. Ευαγγελίδη «Αρχαία Μακεδονία: Εθνολογία, Αρχαιολογία, Ιστορία», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «ΙΝΦΟΓΝΩΜΩΝ»

 

Για το βιβλίο θα μιλήσουν Αμερικανός αρχαιολόγος Στέφανος Μίλλερ, ο Πολιτικός Επιστήμονας και συγγραφέας Κωνσταντίνος Χολέβας, ενώ την εκδήλωση θα συντονίσει ο εκδότης Σάββας Καλεντερίδης.

 

Στο πλαίσιο της παρουσίασης, θα γίνει απονομή τιμητικής πλακέτας στον αρχαιολόγο Στέφανο Μίλλερ, από τους θερμούς υποστηρικτές των ελληνικών δικαίων για το θέμα της Μακεδονίας.

 

Πηγή: www.defencenet.gr

ΣΑΒΒΑΣ ΚΑΛΕΝΤΕΡΙΔΗΣ: Ο ΓΡΗΓΟΡΗΣ, Ο ΒΑΓΟΥΡΗΣ ΚΑΙ Ο ΘΕΟΦΙΛΟΣ (Ο ΜΑΡΤΗΣ ΤΩΝ ΗΡΩΩΝ)

Ο Μάρτιος είναι σημαντικός μήνας για ολόκληρο τον Ελληνισμό, αφού εκτός από την έναρξη του αγώνα για την Εθνική μας Παλιγγενεσία, το μήνα αυτό έχασαν τη ζωή τους, αγωνιζόμενοι για τα εθνικά ιδανικά και για την πατρίδα τρεις σημαντικοί ήρωες του Κυπριακού Αγώνα.

Ο πρώτος ήταν ο Γρηγόρης Αυξεντίου, πρωτοπαλίκαρο και υπαρχηγός του στρατηγού Γρίβα και της ΕΟΚΑ, ο οποίος ήταν ίσως ο πιο τυχερός από τους τρεις, αφού πρόλαβε και αγωνίστηκε επί τρία ολόκληρα χρόνια για την ελευθερία, πριν πέσει νεκρός από τα πυρά των Άγγλων. Ήταν 3 Μαρτίου 1957, όταν οι Άγγλοι αποικιοκράτες, αφού ανακάλυψαν το κρησφύγετο του ‘Ζήδρου’, όπως ήταν ένα από τα ψευδώνυμα του Γρηγόρη Αυξεντίου, κοντά στη Μονή Μαχαιρά, το περικύκλωσαν με ειδικές δυνάμεις, τεθωρακισμένα οχήματα και ελικόπτερα, καλώντας τον Κύπριο αγωνιστή να παραδοθεί. Ο Γρηγόρης, αφού άφησε τους συντρόφους του να διαφύγουν με ασφάλεια, αρνήθηκε να παραδοθεί και να πέσει ο ίδιος στα χέρια των αποικιοκρατών. Έμεινε εκεί, στη σπηλιά, και πολέμησε μέχρι τέλους σκοτώνοντας αρκετούς Άγγλους και στο τέλος άφησε την τελευταία του πνοή μέσα στο κρησφύγετό τους, που πυρπολήθηκε από τους διώκτες του. Η σωρός του δεν παραδόθηκε ποτέ στους συγγενείς του, υπό το φόβο διαδηλώσεων κατά τη διάρκεια της κηδείας του, η οποία έγινε στις Κεντρικές Φυλακές της Λευκωσίας, στα λεγόμενα «Φυλακισμένα Μνήματα», εκεί όπου η θηριωδία των Άγγλων δεν μπορεί να βρει ανταγωνιστή.

Ο Γιάννης Ρίτσος, εκείνες τις μέρες, συγκλονισμένος από τον ηρωικό θάνατο του Αυξεντίου, που προτίμησε να καεί ζωντανός παρά να παραδοθεί στον εχθρό, έγραψε τον «Αποχαιρετισμό», στον Γρηγόρη, όπου λέει μεταξύ άλλων:
Λέω τον αριθμό των χρόνων μου και κλαίω ξέροντας πως θα τον προσθέσετε στη δόξα του έθνους μας (ας μου συχωρεθεί κι αυτή η τελευταία μου αδυναμία).
Ακούω αυτόν τον αριθμό στα χείλη σας και θάθελα να τον φιλήσω πάνω στα χείλη σας.
Ήμουν ίσως μικρός για τη δόξα – ίσως μικρός για μια τέτοια ευτυχία.
Μια πράξη σωστή είναι το πήδημα του ανθρώπου έξω απ’ τη μοναξιά.
Είναι το σφίξιμο χιλιάδων χεριών κι ο όρκος όλων.
Είμαι έτοιμος.
Δε δέχομαι, όχι, τη θυσία για το θάνατο. Τη δέχομαι μονάχα για τη ζωή – για μια ζωή που πια δεν θ’ απαιτεί καμιά θυσία. Είμαι έτοιμος.
Ποτέ δεν θα μπορούσα να πιστέψω πως η στενότητα μιας σπηλιάς μπορούσε να έχει τόση ευρυχωρία, μπορούσε να χωρέσει την πατρίδα με τις ελιές της, τ’ ακρογιάλια της, τα βάσανά της, με τα καΐκια της, μ’ ολάνοιχτα πανιά στον αντρίκιον αγέρα της, τον κόσμο με τα φλάμπουρά του, τα όνειρά του, τις καμπάνες του και τα μικρά αγριόχορτα. Ανασαίνω, μέσα σ’ αυτό το πέτρινο τούνελ που η έξοδός του είναι το ίδιο το στόμιο του ήλιου.
Το ξέρω: από δω, κατ’ ευθείαν, θα περάσω νεκρός μες στον κόσμο. Μην κλαίτε.
Και ξέρω τώρα, όσο ποτέ, πως είναι δυνατή η Ελευθερία. Γεια σας.
Τούτη την ώρα δεν τρομάζω τα μικρά ή μεγάλα λόγια – μπορώ να σκουπίσω τα μάτια μου στη σημαία μας, μιας και το ξέρω: στην απόλυτη στιγμή μου μες απ’ το στόμιο του θανάτου, οι συναγωνιστές μου θα παραλάβουν απ’ τα χέρια μου φλεγόμενη τη σημαία του ανένδοτου αγώνα, φλεγόμενη σαν πύρινο άλογο ικανό να διασχίσει το άπειρο και το θάνατο, σαν άσβηστη δάδα μέσα σ’ όλες τις νύχτες των σκλάβων, φλεγόμενη η σημαία μας σα μέγα αστραφτερό δισκοπότηρο για την άγια Μετάληψη του Κόσμου.
Μπορώ να επαναλάβω:
«Λάβετε, φάγετε, τούτο εστί το σώμα και το αίμα μου – το σώμα και το αίμα του Γρηγορίου Αυξεντίου, ενός φτωχόπαιδου, 29 χρονώ, απ΄ το χωριό Λύση, οδηγού ταξί το επάγγελμα, πούμαθε στη Μεγάλη Σχολή του Αγώνα τόσα μόνο γράμματα όσα φτιάχνουν τη λέξη ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ και που σήμερα, 2 του Μάρτη 1957, κάηκε ζωντανός στη σπηλιά της Μονής Μαχαιρά και σήμερα, μέρα Σάββατο –μην το ξεχάσετε σύντροφοι- στις 2 η ώρα μετά τα μεσάνυχτα και 3 πρώτα λεπτά, γεννήθηκε ο μικρός Γρηγόρης ανάμεσα στα ματωμένα γόνατα της πλάσης.

Ο δεύτερος της ιερής αυτής παρέας ήταν ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης, ο Βαγουρής, όπως τον έλεγαν οι δικοί του, που δεν πρόλαβαν να τον χαρούν, όπως δεν πρόλαβε να τον χαρούν οι συμμαθητές του κι ο Ελληνισμός, όπως δεν πρόλαβε να χαρεί κι ο ίδιος τη ζωή, αφού την αποχαιρέτισε σε ηλικία μόλις 18 ετών, κρεμασμένος στο σχοινί της αγχόνης των εχθρών σφετεριστών της πατρίδας του.
Το μόνο που πρόλαβε να κάνει ο Βαγουρής, ήταν να αγαπήσει παράφορα και με ακατανίκητο πάθος την Ελλάδα, για την οποία πέθανε υπερήφανα και με χαρά, αφήνοντας μια μέρα πριν τον απαγχονισμό του, στις 14 Μαρτίου 1957, το τελευταίο γράμμα:
Θ΄ ακολουθήσω με θάρρος τη μοίρα μου. Ίσως αυτό να ναι το τελευταίο μου γράμμα. Μα πάλι δεν πειράζει. Δεν λυπάμαι για τίποτα. Ας χάσω το κάθε τι. Μια φορά κανείς πεθαίνει. Θα βαδίσω χαρούμενος στην τελευταία μου κατοικία. Τι σήμερα τι αύριο; Όλοι πεθαίνουν μια μέρα. Είναι καλό πράγμα να πεθαίνει κανείς για την Ελλάδα. Ώρα 7:30. Η πιο όμορφη μέρα της ζωής μου. Η πιο όμορφη ώρα. Μη ρωτάτε γιατί.
Θάφτηκε κι αυτός στα “Φυλακισμένα Μνήματα” για να μην γίνουν διαδηλώσεις στην κηδεία του και φουντώσουν τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα, για να ακολουθήσει χρόνια μετά ένας άλλος ήρωας, αγωνιστής της Ελευθερίας κι αυτός, που έπεφτε νεκρός από αδελφικό χέρι που όπλισε ο βάρβαρος Τούρκος κατακτητής αυτή τη φορά.

Ήταν βράδυ Κυριακής, στις 20 Μαρτίου 1994, όταν έπεφτε νεκρός ο Θεόφιλος Γεωργιάδης μπροστά στο σπίτι του, στη Λευκωσία, από όπλο που κρατούσαν συμπατριώτες μας, όπλο που όπλισε το τουρκικό κράτος, για να εκδικηθεί τους πολύχρονους αγώνες του Θεόφιλου για τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα των Κούρδων και την συναρτώμενη με τον αγώνα αυτόν ελευθερία της μαρτυρικής Κύπρου.
Τις μέρες αυτές που περιμένουμε να γιορτάσουμε την επέτειο της εθνικής μας παλιγγενεσίας εδώ στην Ελλάδα, ας αφιερώσουμε λίγες στιγμές και στη μνήμη των Κυπρίων αγωνιστών που πέθαναν για την Ελλάδα. Είναι εθνικό χρέος η μνήμη, όπως εθνικό χρέος μας είναι να μην ξεχνούμε ποτέ ότι η Κύπρος δεν είναι καθόλου μακριά.
Δημοσιεύθηκε στη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ της Παρασκευής

ΣΑΒΒΑΣ ΚΑΛΕΝΤΕΡΙΔΗΣ: Η ΠΡΩΤΗ ΚΟΥΡΔΙΚΗ ΕΘΝΟΣΥΝΕΛΕΥΣΗ, Η ΚΥΠΡΟΣ, ΤΟ ΚΑΣΤΕΛΟΡΙΖΟ ΚΑΙ Η ΑΟΖ

Το 1990, ενώ ήταν σε εξέλιξη οι σχεδιασμοί για τον πρώτο πόλεμο του Κόλπου, κουρδικοί πολιτικοί σχηματισμοί και κόμματα από τα τέσσερα τμήματα του Κουρδιστάν (Τουρκία, Ιράν, Ιράκ, Συρία), όρισαν εκπροσώπους οι οποίοι συγκρότησαν οργανωτική επιτροπή, με σκοπό την διοργάνωση και σύγκληση της Πρώτης Κουρδικής Εθνοσυνέλευσης στην ιστορία του κουρδικού έθνους.
Είχε προηγηθεί η συγκρότηση μετώπου από το Δημοκρατικό Κόμμα του Κουρδιστάν (KDP), του Μεσούτ Μπαρζανί, και την Πατριωτική Ένωση του Κουρδιστάν (YNK), του Τζελάλ Ταλαμπανί. Στη συνέχεια, ο Ταλαμπανί, εκπροσωπώντας το μέτωπο, επισκέφθηκε τον ηγέτη του ΡΚΚ, Αμπντουλλάχ Οτζαλάν, στην Κοιλάδα Μπεκάα του Λιβάνου, όπου αποφασίστηκε να συγκροτηθεί η οργανωτική επιτροπή.

Από τη στιγμή που αποφάσισαν οι τρεις οργανώσεις, που εκπροσωπούσαν περίπου το 80% των απανταχού Κούρδων, ήταν πλέον εύκολο να πεισθούν οι λοιπές ήσσονος δύναμης και σημασίας οργανώσεις. Με βάση την απόφαση, η οργανωτική επιτροπή θα ήταν τετραμελής. Δυο μέλη από το Βόρειο Κουρδιστάν, ένα από το Νότιο και ένα από το Ανατολικό (Τουρκία, Ιράκ, Ιράν αντίστοιχα). Στην τετραμελή επιτροπή θα συμμετείχαν ο Μουράτ Καραγιλάν, ως εκπρόσωπος του ΡΚΚ, ο Κεμάλ Μπουργκάι, ως εκπρόσωπος του Σοσιαλιστικού Κόμματος του Κουρδιστάν (PSK), ο Τζελάλ Τλαμπανί, ως εκπρόσωπος του μετώπου KDP-YNK, και ο Κεκ Φετάχ, ως εκπρόσωπος του Δημοκρατικού Κόμματος του Κουρδιστάν στο Ιράν (İKDP).
Τελικώς, όπως αναφέρει στο βιβλίο του «Η Ανατομία του Πολέμου στο Κουρδιστάν», ο εκ των ηγετών του κουρδικού εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος, Μουράτ Καραγιλάν, η επιτροπή άρχισε τις εργασίες της στο Παρίσι με τρία μέλη, αφού ο Κεμάλ Μπουργκάι δεν προσήλθε, αν και είχε δώσει την υπόσχεσή του στον Ταλαμπανί. Η επιτροπή κάλεσε εκπροσώπους όλων ανεξαιρέτως των κομμάτων και των ομάδων που δραστηριοποιούνται σε όλα τα τμήματα του Κουρδιστάν, με σκοπό να εξασφαλιστεί η συνολική και καθολική συμμετοχή στην υπό σχεδιασμό Πρώτη Κουρδική Εθνοσυνέλευση. Ακριβώς τη στιγμή που είχαν καθοριστεί ο τόπος, ο χρόνος και τα άτομα που θα συμμετείχαν στην Εθνοσυνέλευση, η σύζυγος του Φρανσουά Μιτεράν, Ντανιέλ, μεταβίβασε πρόσκληση των ΗΠΑ προς τους Κούρδους να επισκεφθούν την Ουάσιγκτον. Ήταν παραμονές του πρώτου πολέμου του Κόλπου.
Μετά την πρόσκληση η επιτροπή διέκοψε τις εργασίες της και μια επιτροπή Κούρδων με επικεφαλής τον Ταλαμπανί, μεταφέροντας επιστολή που έγραψε ο ίδιος ο Καραγιλάν με εντολές του Άπο, μετέβη στην Ουάσιγκτον, όπου συζητήθηκαν οι προϋποθέσεις συνεργασίας του κουρδικού στοιχείου με τις ΗΠΑ, που είχαν ως στόχο την απελευθέρωση του Κουβέιτ και τη δημιουργία μιας προστατευμένης περιοχής στο Βόρειο Ιράκ, που ταυτίζεται με το Νότιο Κουρδιστάν.
Ο Ταλαμπανί, επιστρέφοντας από την Ουάσιγκτον, σε συνεννόηση με τον Άπο, μετέβη στην Άγκυρα, όπου συναντήθηκε με τον Τουργκούτ Οζάλ, ο οποίος αποδέχτηκε την πολιτική λύση του Κουρδικού. Ακολούθησε ο Πόλεμος του Κόλπου, η δημιουργία της Ζώνης Απαγόρευσης Πτήσεων βορείως του 36ου Παραλλήλου, που αποτέλεσε τον θεμέλιο λίθο του αυτόνομου Κουρδιστάν, το Κοινοβούλιο του οποίου συγκροτήθηκε το 1992.
Τότε, οι Μπαρζανί και Ταλαμπανί, για να διασκεδάσουν τις αντιρρήσεις της Άγκυρας, δέχτηκαν να συμμετέχουν από κοινού σε επιχείρηση των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων εναντίον του ΡΚΚ, στο έδαφος του Νοτίου Κουρδιστάν.
Όπως γίνεται αντιληπτό, μετά από όλα αυτά και η Πρώτη Κουρδική Εθνοσυνέλευση δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ, ενώ ο Οζάλ, ο οποίος σημειωτέον ήταν κουρδικής καταγωγής, έπεφτε νεκρός κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες, τις παραμονές ανάληψης πρωτοβουλίας για την πολιτική επίλυση του Κουρδικού (17 Απριλίου 1993).
Εκτότε, το βαθύ κράτος ήταν αυτό που κινούσε τα νήματα για την πολιτική που θα ακολουθούσε η Τουρκία στο Κουρδικό, ανεξάρτητα με το πιο κόμμα κυβερνούσε και ποιος ήταν ο επικεφαλής της κυβέρνησης.
Γιατί αναφερθήκαμε σε όλα αυτά;
Πριν από λίγες ημέρες, αντιπροσωπεία πολιτικών από το Βόρειο Κουρδιστάν (Τουρκία), αποτελούμενη από τον βετεράνο Αχμέτ Τουρκ, συν-πρόεδρο του Συνεδρίου Δημοκρατικής Κοινωνίας (DTK), την συν-πρόεδρο του DTK, Αϋσέ Τουγλούκ, τον συν-πρόεδρο του Κόμματος Ειρήνης και Δημοκρατίας (BDP), Σελαχατίν Ντεμιρτάς και τον βουλευτή του BDP, Σαρί Σακίκ, επισκέφθηκαν την πρωτεύουσα του αυτόνομου Κουρδιστάν, Ερμπίλ και συζήτησαν τον ίδιο τον πρόεδρο Μεσούτ Μπαρζανί αλλά και με μια σειρά άλλους πολιτικούς παράγοντες, το καυτό ζήτημα της Πρώτης Κουρδικής Εθνοσυνέλευσης.
Μετά από τριήμερη παραμονή, λίγο πριν η αντιπροσωπεία αναχωρήσει για το Βόρειο Κουρδιστάν, ο Αχμέτ Τουρκ έκανε δηλώσεις, που αξίζει να τις διαβάσουμε κατά λέξη:
«Η εθνική ενότητα των Κούρδων είναι ένα πολύ σημαντικό ζήτημα. Γι’ αυτό αποφασίσαμε η Πρώτη Κουρδική Εθνοσυνέλευση να πραγματοποιηθεί τον ερχόμενο Ιούνιο. Για τις εργασίες της Εθνοσυνέλευσης θα συγκροτηθεί μια επιτροπή αποτελούμενη από δώδεκα άτομα, τέσσερις από κάθε τμήμα του Κουρδιστάν. Η επιτροπή αυτή, τον Απρίλιο ή τον Μάιο, θα ανακοινώσει σε όλη τη διεθνή κοινότητα τις λεπτομέρειες για την πραγματοποίηση της Εθνοσυνέλευσης, η οποία θα γίνει τον προσεχή Ιούνιο».
Επειδή η Τουρκία και οι υποστηρικτές της στην περιοχή προσπάθησαν να ασκήσουν πιέσεις για να μη συμμετέχει το ΡΚΚ, ο Μπαρζανί ζήτησε να καταθέσει τα όπλα και μετά να συμμετέχει στην Εθνοσυνέλευση, κάτι που απέρριψε μετά βδελυγμίας το ΡΚΚ. Για το θέμα αυτό ο Αχμέτ Τουρκ είπε:
«Η αλήθεια είναι ότι το ΡΚΚ εκπροσωπεί ένα πολύ μεγάλο μέρος του κουρδικού λαού. Κούρδοι από όλα τα τμήματα του Κουρδιστάν στηρίζουν με κάθε τρόπο και με όλη την ψυχή τους το ΡΚΚ. Σε περίπτωση που δεν συμπεριληφθεί το ΡΚΚ στις εργασίες και τις προσπάθειες που γίνονται για την εθνική ενότητα των Κούρδων, σε περίπτωση που δεν συμμετέχει στην Εθνοσυνέλευση, τότε δεν μπορούμε να μιλάμε για ενότητα. Στην περίπτωση το κουρδικό έθνος θα έχει υποστεί μεγάλη ζημιά. Γι’ αυτό πιστεύουμε ότι το ΡΚΚ αλλά και όλες οι άλλες κουρδικές πολιτικές και μαζικές οργανώσεις θα πρέπει να συμμετέχουν στην Εθνοσυνέλευση».
Να σημειωθεί ότι για την επίσκεψη έδειξε έντονο ενδιαφέρον η Τουρκία, η οποία παρακολουθεί τις εξελίξεις γύρω από το θέμα της Πρώτης Κουρδικής Εθνοσυνέλευσης με ιδιαίτερη ανησυχία. Και αυτό γιατί ενώ η άμμος της κλεψύδρας των εξελίξεων στη Συρία ρέει με αδυσώπητο τρόπο και ενώ η κατάσταση στο Ιράν, ούτως ή άλλως βάζει την Τουρκία στο επίκεντρο μιας γεωπολιτικής δίνης, η Πρώτη Κουρδική Εθνοσυνέλευση, που θα θέσει τα θεμέλια της εθνικής ενότητας των Κούρδων του Βορείου, του Νοτίου, του Ανατολικού και του Δυτικού Κουρδιστάν, θα αποτελεί για την Άγκυρα μια εξέλιξη που μπορεί να δημιουργήσει ανεξέλεγκτες καταστάσεις στο δικό της Κουρδικό.
Γι’ αυτό είχαμε πει σε προηγούμενο άρθρο μας που αναφερόταν στην ανώτερη στρατηγική που είναι σε εξέλιξη στο ζήτημα της εκμετάλλευσης των υποθαλάσσιων ενεργειακών αποθεμάτων στη ΝΑ Μεσόγειο, εκείνο το «Θα ήταν δε ευχής έργον η εξέλιξή τους να συμπέσει χρονικά με την μακροχρόνια εμπλοκή της Τουρκίας σε μέτωπα όπως η Συρία, το Ιράν και το Κουρδικό».

Πηγή: http://efenpress.blogspot.com

Σ. ΚΑΛΕΝΤΕΡΙΔΗΣ: ΤΟ ΑΥΓΟ ΤΟΥ ΦΙΔΙΟΥ, ΟΙ ΗΠΑ ΚΑΙ Η ΤΟΥΡΚΙΑ

Στο άρθρο μας της προηγούμενης Παρασκευής γράφαμε για την παρουσία του επιχειρηματικού κόσμου της Τουρκίας στο Παρίσι και σημειώναμε ότι σε συνεργασία με γαλλική εταιρεία άσκησης επιρροής (λόμπι), προσπαθούσαν να προσεγγίσουν γερουσιαστές και βουλευτές, με στόχο να συγκεντρώσουν 60 υπογραφές, για να προσβάλλουν τον νόμο που ψήφισε η Γερουσία για την ποινικοποίηση της άρνησης της Γενοκτονίας στο Συνταγματικό Δικαστήριο. Τελικά, τα 350 δισεκατομμύρια δολάρια που ήταν πάνω στο τραπέζι και αρκετές δεκάδες εκατομμύρια ευρώ «κάτω από το τραπέζι», φαίνεται ότι έπεισαν αρκετούς από τους 77 γερουσιαστές και 65 βουλευτές που υπέγραψαν την προσφυγή κατά του νόμου.

Και για να μην κατηγορηθούμε ότι σπιλώνουμε τους Γάλλους πολιτικούς, να υπογραμμίσουμε ότι οι ίδιες οι τουρκικές εφημερίδες έγραφαν ότι η Άγκυρα προσπαθεί να «εξαγοράσει» Γερουσιαστές για να προσφύγουν στο Συνταγματικό Δικαστήριο για την ακύρωση του νόμου.
Αφού επισημάνουμε τη βαρύνουσα σημασία που αρχίζουν να παίζουν πλέον οι Τούρκοι επιχειρηματίες, που δραστηριοποιούνται στο εξωτερικό σε αγαστή συνεργασία με το τουρκικός κράτος και τις κατά τόπους πρεσβείες, να σημειώσουμε ότι σοβαρότατες καταγγελίες εις βάρος της Τουρκίας εκτόξευσε πριν από λίγες ημέρες ένας σημαντικός κρατικός αξιωματούχος του Ιράν. Τη φορά αυτή η Τουρκία δεν ήταν ο δωροδοκών αλλά ο δωροδοκούμενος. Σύμφωνα με τις καταγγελίες του στρατηγού Σαφεβί, συμβούλου επί στρατιωτικών θεμάτων του θρησκευτικού ηγέτη του Ιράν, Αγιατολλάχ Χαμανέι, η ηγεσία του Κατάρ δωροδοκεί την Τουρκία με δισεκατομμύρια δολάρια, για να δημιουργήσει προβλήματα στη Συρία!
Ειδικότερα, ο Ιρανός στρατηγός είπε: «Οι ΗΠΑ ανέθεσαν ρόλους στην Τουρκία, στη Σαουδική Αραβία και στο Κατάρ προς όφελος της, ενάντια στο Ιράν. Σύμφωνα με ορισμένες εκθέσεις το Κατάρ έδωσε στην Άγκυρα δισεκατομμύρια δολάρια για να προκαλέσει προβλήματα στη Συρία».
Για να συμπληρώσουμε το παζλ, θα αναφερθούμε σε μια σειρά από γεγονότα, που ξεκινούν από την παγωμένη Κοπενχάγη, και δια μέσου Βερολίνου, Παρισίων και Αθηνών, καταλήγουν στην Ερμπίλ, πρωτεύουσα του Κουρδιστάν.
Η Τουρκία, ενώ είχε σχεδιάσει με προσοχή και επιμέλεια την νεοοθωμανική της πολιτική, σύμφωνα με την οποία μέσω του τεχνάσματος των μηδενικών προβλημάτων θα έθετε σταδιακά υπό την τουρκική ομπρέλα επιρροής όλες τις γειτονικές χώρες, αναγκάστηκε υπό την πίεση της Ουάσιγκτον να δεχτεί στο έδαφός της το ραντάρ της αντιπυραυλικής ομπρέλας, ενέργεια που της δημιουργεί σοβαρά προβλήματα με τη Ρωσία, το Ιράν και τη Συρία και τινάζει στον αέρα την προαναφερθείσα νεοοθωμανική της πολιτική.
Επίσης, μετά από πίεση της Ουάσιγκτον, αναγκάστηκε να εμπλακεί ενεργά στην κρίση της Συρίας, θέτοντας τις μυστικές της υπηρεσίες στο πλευρό και τη διάθεση των εξεγερμένων και των «εξεγερμένων», και καθιστώντας ταυτόχρονα το τουρκικό έδαφος βάση των στρατιωτικών ομάδων που δρουν στο συριακό έδαφος, με στόχο την ανατροπή του Άσαντ. Μάλιστα, για την εμπλοκή της αυτή, όπως αναφέρουμε πιο πάνω, κατηγορείται από τον στρατηγό Σαφαβί ότι χρηματοδοτήθηκε με δισεκατομμύρια δολάρια από το Κατάρ, που αποτελεί το «μακρύ χέρι» της Ουάσιγκτον στον αραβικό και τον μουσουλμανικό κόσμο.
Όμως, εκτός από τα δισεκατομμύρια του Κατάρ, η Άγκυρα ζήτησε και πήρε και άλλα ανταλλάγματα.
Πριν από τους Γάλλους γερουσιαστές και τους βουλευτές, που ασφαλώς κάποιοι «πείστηκαν» από τα μεγάλα κέντρα, για να ικανοποιήσουν την Άγκυρα, είχε πειστεί η Κοπεγχάγη, η οποία στην ουσία είχε ξεπουλήσει τους Κούρδους για να ξεπεραστεί το βέτο της Τουρκίας στον Ρασμούσεν, όταν ακόμα ήταν υποψήφιος για Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ. Η Κοπεγχάγη, λοιπόν, άνοιξε το δρόμο με μια δικαστική απόφαση, που επέβαλε μεγάλη χρηματική ποινή στο κουρδικό κανάλι ROJ TV, για υποστήριξη της «τρομοκρατίας», για να ακολουθήσει αμέσως μετά η εταιρεία που διαχειρίζεται τον δορυφόρο EUTELSAT, που είναι γαλλικών συμφερόντων, η οποία αποφάσισε μονομερώς και χωρίς αιτιολογία να σταματήσει την εκπομπή του κουρδικού καναλιού, που είναι η μοναδική φωνή και το μοναδικός φως -ROJ στα κουρδικά σημαίνει φως- στο βαθύ σκοτάδι που επικρατεί στο τουρκοκρατούμενο Κουρδιστάν.
Οι Κούρδοι, αντιστεκόμενοι στο σκοτάδι, στράφηκαν για άλλη μια φορά στο φως της Αθήνας και της Ελλάδος. Υπέγραψαν συμφωνία με τον ελληνικό πάροχο τηλεπικοινωνιακών υπηρεσιών μέσω δορυφόρου Intelsat, για να αναλάβει τη διάδοση των προγραμμάτων της τηλεόρασης ROJ TV. Η συμφωνία προέβλεπε μετάδοση προγραμμάτων στις κουρδόφωνες περιοχές της Τουρκίας, τα Βαλκάνια και τη Μέση Ανατολή, ενώ η Intelsat ανακοίνωσε ότι «σύντομα θα προγραμματιστούν οι δορυφόροι, ώστε η ROJ TV να μεταδοθεί επίσης στη Δυτική Ευρώπη και τη Σκανδιναβία, όπου οι κάτοικοι μπορούν να παρακολουθήσουν το κανάλι μόνο μέσω του Διαδικτύου».
Αν αναρωτιέστε τι απέγινε η συμφωνία, σας ενημερώνουμε ότι το ROJ TV εξέπεμψε για μια ημέρα μόνο από τον ελληνικό πάροχο -τόση δύναμη είχε το ελληνικό φωος- και μετά, το «έφαγε το σκοτάδι», όπως λέει ο λαός μας. Το σκοτάδι του κεμαλικού και του ισλαμικού φασισμού, που έχει ακόμα ισχυρούς υποστηρικτές στην Ουάσιγκτον, το Λονδίνο, τη Βερολίνο και το Παρίσι.
Η εικόνα συμπληρώνεται στην Ερμπίλ, τα αλεξανδρινά Άρβυλα. Εκεί ο Μπαρζανί συγκέντρωσε τους Κούρδους της Συρίας, για να τους νουθετήσει να μείνουν μακριά από το μαχόμενο κουρδικό εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα, το ΡΚΚ, και να τον ακολουθήσουν, γιατί πια τα δικαιώματα δεν κερδίζονται με τα όπλα, αλλά με τις διπλωματικές κινήσεις. Επίσης, ο Μπαρζανί, ανακοίνωσε ότι εντός του 2012, θα συγκληθεί η Πρώτη Πανκουρδική Εθνοσυνέλευση, η οποία θα δώσει μηνύματα ειρήνης προς τη Συρία, την Τουρκία και το Ιράν, που φιλοξενούν περισσότερο από τριάντα εκατομμύρια Κούρδους. Να σημειώσουμε ότι ο Μπαρζανί είναι απόλυτα εξαρτώμενος από την Ουάσιγκτον, σε ένα περιβάλλον που είναι από σχετικά εως απόλυτα εχθρικό για τους Κούρδους και για τον ίδιο.
Αν και τα τουρκικά ΜΜΕ αναφέρονται στο ενδεχόμενο της ανακήρυξης της ανεξαρτησίας του Κουρδιστάν από τον Μπαρζανί, στις 21 Μαρτίου 2012, κατά τη διάρκεια των εορτασμών του Νεβρόζ, που είναι η γιορτή της απελευθέρωσης, εμείς σημειώνουμε ότι όλες οι κινήσεις που αναφέραμε στο σημείωμα αυτό, κινούνται στην κατεύθυνση ικανοποίησης της Τουρκίας στο ζήτημα της αποδυνάμωσης του ΡΚΚ. Με άλλα λόγια, Κοπεγχάγη, Παρίσι, Βερολίνο, Αθήνα και Ερμπίλ, αναγκάζονται να προσαρμόσουν τις πολιτικές τους και τη στάση τους στο Κουρδικό, υπό την πίεση και το συντονισμό της Ουάσιγκτον, η οποία θέλει σε κάθε περίπτωση να ικανοποιήσει και να κατευνάσει τις ανησυχίες της Άγκυρας για την πορεία του Κουρδικού στο έδαφός της.
Για όσους αναρωτούνται γιατί αναφέραμε το Βερολίνο, να τους ενημερώσουμε ότι είναι σε εξέλιξη γιγαντιαία επιχείρηση που έχει ως στόχο τον περιορισμό της δράσης των οπαδών του κουρδικού εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος στο έδαφός της, που αριθμούν τις 800 χιλιάδες.
Αυτά για τα ανταλλάγματα που ζήτησε και φαίνεται ότι εξασφάλισε η Άγκυρα από την Ουάσιγκτον και τους συμμάχους της, για να δεχτεί να παίξει το παιχνίδι των ΗΠΑ στην περιοχή. Τα θύματα μέχρι στιγμής είναι οι Κούρδοι και οι Αρμένιοι. Λείπουν από την εικόνα οι Έλληνες. Εκτός κι αν εμείς τιμωρηθήκαμε προκαταβολικά!

http://hellenicrevenge.blogspot.com

ΣΑΒΒΑΣ ΚΑΛΕΝΤΕΡΙΔΗΣ: ΤΟ ΙΡΑΚ, Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΧΡΗΣΙΜΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ

Πριν από λίγες ημέρες ολοκληρώθηκε η αποχώρηση των αμερικανικών στρατευμάτων από το Ιράκ, με την αποχώρηση και των τελευταίων αρμάτων που εισήλθαν στο έδαφος του Κουβέιτ. Οι αξιωματικοί του αμερικανικού στρατού, αποχωρώντας, παρέδωσαν τον έλεγχο και τη διοίκηση 505 στρατιωτικών βάσεων που διατηρούσαν στην επικράτεια του Ιράκ, σε αξιωματικούς του ιρακινού στρατού.

Ο απολογισμός της εννιαετούς παρουσίας των αμερικανικών δυνάμεων στο Ιράκ είναι περίπου εκατό χιλιάδες νεκροί και τραυματίες για τον ιρακινό λαό και συνολικά 4.500 στρατιώτες για τον αμερικανικό στρατό και δυο εκατομμύρια πρόσφυγες, από τους οποίους οι 800 χιλιάδες χριστιανοί Ασσύριοι, οι οποίοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους, υπό το φόβο του σουνιτικού Ισλάμ, που καίει ό,τι βρει μπροστά του, όταν πολιτικοποιηθεί.

Σε ανθρωπιστικό επίπεδο, ο «πόλεμος» της Δύσης εναντίον του Σαντάμ από το 1991, που έγινε η πρώτη επιχείρηση εναντίον του (Καταιγίδα της Ερήμου), στοίχισε τη ζωή σε εκατομμύρια ανθρώπους, κυρίως παιδιά, που πέθαναν από ασιτία ή από έλλειψη φαρμάκων, κατά τη διάρκεια του πολυετούς εμπάργκο που εφάρμοσε η Δύση εναντίον του καθεστώτος Σαντάμ.

Σε πολιτικό επίπεδο, το Ιράκ, μετά την αποχώρηση των αμερικανικών στρατευμάτων, έχει απαλλαγεί από ένα αυταρχικό και βάρβαρο καθεστώς, του οποίου τη θέση έχει λάβει ένα καθεστώς διοίκησης της χώρας από δημοκρατικά εκλεγμένους εκπροσώπους των σιιτών, των Κούρδων και των σουνιτών. Ένα καθεστώς με σοβαρές δυσλειτουργίες, που είναι αμφίβολο αν κατορθώσει να κρατήσει ενωμένο το Ιράκ, το οποίο, με βάση την εθνολογική του δομή, είναι χωρισμένο σε τρεις τομείς, οι οποίοι είναι πιθανόν μελλοντικά να διεκδικήσουν την αυτονομία τους, με πρώτο το Νότιο (ιρακινό) Κουρδιστάν, το οποίο ήδη διαθέτει ένα αρκετά καλά συγκροτημένο αυτόνομο κράτος.

Όσον αφορά τις πλουτοπαραγωγικές -για την ακρίβεια τις πετρελαϊκές- πηγές της χώρας, αυτές στην ουσία έχουν παραδοθεί στις ξένες εταιρείες πετρελαίου, με τον τοπικό πληθυσμό να επωφελείται ελάχιστα από την εκμετάλλευσή τους.

Με τον ανωτέρω απολογισμό στη βαλίτσα του πέταξε για την Ουάσιγκτον ο πρωθυπουργός του Ιράκ, Νουρί αλ Μαλίκι, ακριβώς τις ημέρες που ολοκληρωνόταν η αποχώρηση των αμερικανικών στρατευμάτων από το Ιράκ, ο οποίος στη συνάντηση που είχε με τον Μπάρακ Ομπάμα, μεταξύ άλλων έδωσε και τα εξής μηνύματα, στα οποία αξίζει να αναφερθούμε.

Όσον αφορά την πολιτική ανατροπής του καθεστώτος Άσαντ στη Συρία και το εμπάργκο που επιχειρείται να εφαρμοστεί από τον Αραβικό Σύνδεσμο και από την Τουρκία, ο σιίτης πρωθυπουργός του Ιράκ είπε: «Πήραμε μαθήματα από αυτά που ζήσαμε εμείς. Είμαστε αντίθετοι σε οικονομικό αποκλεισμό της Συρίας. Εμείς έχουμε πικρές εμπειρίες από το δικό μας αποκλεισμό, τα αποτελέσματα του οποίου πλήρωσε ο λαός και όχι ο Σαντάμ. …..Σε σχέση με τις διαδηλώσεις και τις ταραχές στη Συρία, σε περίπτωση που αυτές μετατραπούν σε εμφύλιο πόλεμο, θα υποστεί τεράστιο πλήγμα το Ιράκ. Θα πρέπει να ληφθεί υπ’ όψιν ότι σε περίπτωση που αποσταθεροποιηθεί η Συρία, κινδυνεύουν με αποσταθεροποίηση όλες οι χώρες γύρω απ’ αυτήν».

Όσον αναφορά την Τουρκία, που κατά τα λεγόμενά της -τα οποία δυστυχώς βρίσκουν ευήκοον ους στους χρήσιμους ηλίθιους στην Αθήνα- έχει υιοθετήσει πολιτική μηδενικών προβλημάτων με τους γείτονές της, ο ιρακινός πρωθυπουργός είπε:

«Η Τουρκία, υποστηρίζοντας κάποια πολιτικά πρόσωπα και ομάδες, αναμειγνύεται στα εσωτερικά μας. Αλλεπάλληλες φορές εναντιωθήκαμε σε αυτές τις πρακτικές, τις οποίες εφάρμοζαν οι προηγούμενοι πρέσβεις της Τουρκίας. Δεν πρόκειται να δεχτούμε και να επιτρέψουμε την ανάμειξη της Τουρκίας στην εσωτερική πολιτική σκηνή του Ιράκ».

Την ώρα που ο πρωθυπουργός του Ιράκ έδινε τα μηνύματα αυτά στον Μπάρακ Ομπάμα και σε όσους σχεδιάζουν την αμερικανική πολιτική στην περιοχή, οι αρχές ασφαλείας του Ιράκ είχαν συλλάβει τέσσερις από τους σωματοφύλακες του σουνίτη αντιπροέδρου του Ιράκ, Ταρίκ ελ Χασίμι (Tarık El Haşimi), ενώ το Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο του Ιράκ εξέδιδε ένταλμα σύλληψης με ταυτόχρονη απαγόρευση εξόδου από τη χώρα για τον ίδιο τον αντιπρόεδρο, με την κατηγορία της σύστασης συμμορίας η οποία διέπραττε πολιτικά εγκλήματα. Ο ένας μάλιστα από τους σωματοφύλακες, ο Αχμέτ ελ Τζουμπούρι (Ahmed el Cuburi), ομολόγησε ότι έλαβε μέρος σε επιθέσεις δολοφονίας πολιτικών, αστυνομικών και στρατιωτικών, κατόπιν εντολής του αντιπροέδρου Χασίμι. Οι ομολογίες του Τζουμπούρι μεταδόθηκαν σε βίντεο από την τηλεόραση El Irakiye. Ο σωματοφύλακας ομολόγησε ότι τα όπλα για τις δολοφονίες τα έπαιρνε από τον Αχμέτ Καχτάν (Ahmed Kahtan), γραμματέα του ιρακινού αντιπροέδρου, ενώ μετά από κάθε επιχείρηση ελάμβαναν από τον Χασίμι τρεις χιλιάδες δολάρια ο καθένας των δραστών.

Το «ζουμί» της υπόθεσης είναι ότι οι σωματοφύλακες ομολόγησαν ότι εκπαιδεύτηκαν στην τρομοκρατική δράση στην Τουρκία, με την οποία διατηρούσε ισχυρούς δεσμούς ο Ταρίκ ελ Χασίμι. Μετά την πρώτη ταραχή, η Τουρκία απέδωσε τις ομολογίες των σωματοφυλάκων σε απόπειρα της Τεχεράνης να αποδυναμώσει την επιρροή που ασκεί η Τουρκία μέσω του σουνιτικού παράγοντα στο Ιράκ, όμως όλοι όσοι γνωρίζουν σε Δύση και Ανατολή, αντιλαμβάνονται ότι για άλλη μια φορά η Τουρκία συνελήφθη κλέπτουσα οπώρας.

Αναφερθήκαμε πιο πάνω στους χρήσιμους ηλίθιους της Αθήνας, οι οποίοι πειθόμενοι στις εξαγγελίες της Τουρκίας για μηδενικά προβλήματα με τους γείτονες και την Ελλάδα, στην ουσία παρέδωσαν τη χώρα και ιδιαίτερα τη Θράκη στους πράκτορες του τουρκικού προξενείου και στη Ζιραάτ. Να σημειώσουμε ότι η δράση του δικτύου πρακτόρων της Τουρκίας στο Ιράκ συντονίζεται από την τουρκική πρεσβεία στη Βαγδάτη, όπως κατήγγειλε επίσημα ο Μαλίκι στην Ουάσιγκτον, και από το υποκατάστημα της τράπεζας Ζιραάτ στη Βαγδάτη, το οποίο αποτελεί τον ανεπίσημο σταθμό και κέντρο επιχειρήσεων της ΜΙΤ στο Ιράκ, όπως αναφέρει οΜάνος Ηλιάδης στο προσφάτως εκδοθέν βιβλίο του «Η Μυστική Δράση των Τούρκων στην Ελλάδα και η σύγχρονη ΜΙΤ».

Ελπίζουμε, οι νέες ισορροπίες στην ελληνική κυβέρνηση, να περιορίσουν την επιρροή των χρησίμων ηλιθίων στο ελληνικό κράτος, αλλά και των συνοδοιπόρων τους εγκάθετων της Άγκυρας στη Θράκη, τη Θεσσαλονίκη, την Αθήνα, τη Ρόδο και αλλού…

Σημείωση: Την ώρα που είχε τελειώσει η σύνταξη του άρθρου, έγινε γνωστό ένα σοβαρό επεισόδιο, που αποδεικνύει περίτρανα την αποσταθεροποιητική δράση των πρακτόρων της Τουρκίας, σε άλλη μια χώρα-θύμα της πολιτικής των μηδενικών προβλημάτων της Άγκυρας.
Η ερώτηση που κατέθεσε στην τουρκική βουλή ο βουλευτής του ακροδεξιού κόμματος (ΜΗΡ),Lutfu Turkkan, μιλάει από μόνη της:

- Είναι αλήθεια ότι πήγε επιτροπή στελεχών της ΜΙΤ στη Δαμασκό και ότι γύρισε με άδεια χέρια, όταν ζήτησε από τις συριακές αρχές την απελευθέρωση 49 Τούρκων πρακτόρων, που κατηγορούνται ότι έπαιξαν προβοκατόρικο ρόλο, ότι εκπαίδευσαν τους επαναστάτες και ότι σχεδίασαν τα σχέδια για επιχειρήσεις σε στρατηγικούς στόχους στη Συρία;

- Σκέφτεστε να ανακοινώσετε και να μοιραστείτε με την τουρκική κοινή γνώμη την αλήθεια σχετικά με αυτές τις πληροφορίες που κυκλοφορούν ευρέως, λαμβανομένου υπ’ όψιν ότι Τουρκία και Συρία είμαστε δυο χώρες που μοιραζόμαστε την ίδια γεωγραφία και την ίδια πίστη και ότι πρέπει να παραμένουμε πιστοί στο σύνθημα “Ειρήνη στην Πατρίδα, Ειρήνη στον Κόσμο” (του Μ. Κεμάλ, σ.τ.μ.);

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Κυριακάτικη Δημοκρατία

ΚΑΛΕΝΤΕΡΙΔΗΣ: Ο ΤΑΣΣΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ, ΟΙ ΠΡΟΘΥΜΟΙ ΚΑΙ....ΟΙ ΚΗΠΟΥΡΟΙ ΤΟΥΣ

Την προηγούμενη Δευτέρα ήταν η τρίτη επέτειος από το θάνατο του Τάσσου Παπαδόπουλου. Η επέτειος πέρασε απαρατήρητη στην Ελλάδα της παρακμής, παρότι πρόκειται για έναν εθνικό ηγέτη που με τη διορατικότητα, την υπευθυνότητα και την εθνικά ακέραια στάση του, δημιούργησε συνθήκες, από τις οποίες θα επωφεληθεί ολόκληρο το ελληνικό έθνος τον 21ο αιώνα.

Ο Τάσσος Παπαδόπουλος, ο νεώτερος υπουργός στην ιστορία της Κυπριακής Δημοκρατίας και ένας εκ των δυο αντιπροσώπων που διέβλεψε τις παγίδες που περιείχαν οι συμφωνίες Ζυρίχης και Λονδίνου και τάχθηκε εναντίον της υπογραφής τους, ανέλαβε τα ηνία του κυπριακού κράτους σε μια δύσκολη περίοδο. Ήταν η χρονική στιγμή που ο διεθνής παράγων είχε σχεδιάσει να διαλύσει το κυπριακό κράτος, να δημιουργήσει ένα έκτρωμα που θα διοικείται από τρεις ξένους δικαστές, οι οποίοι φυσικά θα λαμβάνουν τις αποφάσεις για τα κρίσιμα θέματα, όπως για παράδειγμα η εκμετάλλευση των υποθαλάσσιων ενεργειακών αποθεμάτων της κυπριακής ΑΟΖ, η αξία των οποίων ίσως να ξεπερνά το 1,5 τρις δολάρια.

Η διάλυση του κράτους έπρεπε να έχει νομική, πολιτική και διεθνοπολιτική νομιμοποίηση. Γι’ αυτό ο διεθνής παράγων ανεζήτησε «καλόβουλους και καλόβολους» συνεργάτες σε Λευκωσία και Αθήνα. Νομικούς, διεθνολόγους, πολιτικούς, οικονομικούς παράγοντες, ιδιοκτήτες ΜΜΕ και δημοσιογράφους... Συνεργάτες που θα ήταν πρόθυμοι άλλοι να συντάξουν, άλλοι να υποστηρίξουν πολιτικά και άλλοι να προπαγανδίσουν επικοινωνιακά ένα σχέδιο, που θα νομιμοποιούσε τους στόχους τους.
Στην Ελλάδα της παρακμής, όλοι οι παραπάνω, οι «πρόθυμοι», βρέθηκαν και μάλιστα με το παραπάνω (και δυστυχώς, ήταν οι ίδιοι που οδήγησαν την Ελλάδα στη χρεοκοπία και το Μνημόνιο).

Πρώτα σχηματίστηκε ο ομάδα των νομικών, η οποία σε συνεργασία με Τούρκους, Τουρκοκύπριους και ειδικούς του διεθνούς παράγοντα, σε μεγάλο δικηγορικό γραφείο του Λονδίνου, συνέταξαν το νομικό και συνταγματικό έκτρωμα που έμελλε να λάβει το όνομα Σχέδιο Ανάν.

Στη συνέχεια άρχισε η προπαγάνδα σε Αθήνα και Λευκωσία, για να πειστούν τα κόμματα και οι πολιτικοί παράγοντες, οι οποίοι με τη σειρά τους, θα ασκούσαν επιρροή για να πεισθεί ο κυπριακός ελληνισμός να πει ΝΑΙ στο δημοψήφισμα.
Στην Αθήνα, η κυβέρνηση των «προθύμων», όπως αποδείχτηκε στα Ίμια, τη Μαδρίτη και την παράδοση Οτζαλάν, όχι μόνο υποστήριξε στο προδοτικό σχέδιο, αλλά άσκησε πιέσεις στον αείμνηστο Τάσσο, για να πει κι αυτός ΝΑΙ, βάζοντας ταφόπλακα στο κράτος της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Ο Τάσσος, αφού είπε το αμίμητο "Είμαι πρόεδρος, είμαι πλούσιος, έχω καρκίνο, δεν πρόκειται να κάνω πίσω! Στ' αρχ..ια μου!", σύμφωνα με τον Κώστα Καραμανλή, ο οποίος δεν συνάχτηκε με τη στρατιά των προθύμων και φέρεται να τον στήριξε όταν εκλέχτηκε πρωθυπουργός, το 2004, απευθύνθηκε με ένα διάγγελμα στον κυπριακό λαό, ένα διάγγελμα που θα μείνει στην ιστορία.
Το κείμενο του ιστορικού εκείνου διαγγέλματος πρέπει να αποτελεί εγχειρίδιο πολιτικής και διπλωματίας για τις επόμενες γενιές στην Ελλάδα.
Ειδικά τώρα, που η Ελλάδα περνά μια περίοδο πλήρους απαξίωσης της πολιτικής, έχει τεράστια σημασία να μελετήσουμε σε βάθος ορισμένα αποσπάσματα από το διάγγελμα του Τάσσου:

«....Κάθε λαός διαμορφώνει και γράφει τη δική του ιστορία. Άλλοτε με απελευθερωτικούς και κοινωνικούς αγώνες, άλλοτε με δημοκρατικές διαδικασίες δια της ψήφου του. Τώρα καλείται ο Κυπριακός Λαός, καλούμαστε ο καθένας χωριστά και συλλογικά, να γράψουμε την ιστορία του μέλλοντος της Κύπρου....
... Οι αποφάσεις που θα πάρουμε εμείς σήμερα, διαμορφώνουν και καθορίζουν τις τύχες και τα πεπρωμένα και των επερχόμενων γενεών....
... Κριτήριο της αξιολόγησής μου ήταν ένα και μοναδικό: η εξυπηρέτηση των συμφερόντων και δικαιωμάτων του Κυπριακού Λαού στο σύνολό του, Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Αυτό μου επιβάλλει η συνείδησή μου...
...Με πόνο ψυχής καταλήγω στη διαπίστωση ότι ακόμα και με την πιο ελαστική, την πιο επιεική κρίση, το τελικό Σχέδιο Ανάν δεν ικανοποιεί τους ελάχιστους στόχους που θέσαμε. Οι ουσιαστικότερες των προτάσεών μας δεν έγιναν αποδεκτές. Ακόμη και στις πρόνοιες που έχουν βελτιωθεί, διαπιστώνουμε λειτουργικές δυσκολίες, περίπλοκες διαδικασίες και επικίνδυνες ασάφειες...
...Με άλλα λόγια, το Σχέδιο Ανάν δεν καταλύει την de facto διχοτόμηση, αλλά, αντίθετα τη νομιμοποιεί και την εμβαθύνει...
...Καλούμαστε να καταλύσουμε την Κυπριακή Δημοκρατία, το μόνο έρεισμα ασφάλειας του λαού μας και εγγύηση της ιστορικής μας φυσιογνωμίας. Να καταλύσουμε την διεθνώς αναγνωρισμένη κρατική μας οντότητα ακριβώς στη στιγμή που ενισχύεται, η διεθνής πολιτική της βαρύτητα, με την ένταξη της στην Ευρωπαϊκή Ένωση...
...Παρέλαβα Κράτος διεθνώς αναγνωρισμένο. Δεν θα παραδώσω «Κοινότητα» χωρίς δικαίωμα λόγου διεθνώς και σε αναζήτηση κηδεμόνα. Και όλα αυτά έναντι κενών, παραπλανητικών, δήθεν, προσδοκιών. Έναντι της ανεδαφικής ψευδαίσθησης ότι η Τουρκία θα τηρήσει τις δεσμεύσεις της....»

Όπως αντιλαμβάνεται ο απλός αναγνώστης, ο Τάσσος δικαιώθηκε απόλυτα και με την επιλογή του άφησε πίσω του μια εθνική παρακαταθήκη, που μπορεί να διασώσει ολόκληρο τον Ελληνισμό, σε αυτές τις δύσκολες συνθήκες που διάγουμε. Με την άρνησή του να αποδεχτεί το Σχέδιο Ανάν, διετήρησε εν ζωή το κυπριακό κράτος, και με την οριοθέτηση της κυπριακής Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ), δημιούργησε τις συνθήκες και τις προϋποθέσεις να ισχυροποιηθεί οικονομικά και –κυρίως- γεωπολιτικά η Κυπριακή Δημοκρατία.

Έτσι, με «εργαλείο» το κυπριακό κράτος, που θα είχε διαλυθεί αν περνούσε το Σχέδιο Ανάν, η Κύπρος ξεκίνησε την εκμετάλλευση των ενεργειακών πόρων στη δική της ΑΟΖ από το Οικόπεδο 12, παίρνοντας για πρώτη φορά με το μέρος της τις τελευταίες δεκαετίες σχεδόν το σύνολο των χωρών της διεθνούς κοινότητας, ανάμεσα στις οποίες οι χώρες και οι παράγοντες που σχεδίασαν και προκάλεσαν την εισβολή και κατοχή του 40% της Μεγαλονήσου.

Τώρα, η Ελλάδα, παίρνοντας δύναμη και «πατώντας» πάνω στα βήματα της Κύπρου, ξεκινάει κι αυτή δειλά-δειλά τα βήματα για την εκμετάλλευση των υποθαλάσσιων ενεργειακών πόρων σε διάφορες περιοχές, μεταξύ των οποίων και η περιοχή νότια της Κρήτης, μια κίνηση που διασφαλίζει τα δικαιώματά μας στην περιοχή, ανοίγει το δρόμο για ανάλογες ενέργειες στο Αιγαίο και το Καστελόριζο, ενώ ταυτόχρονα δίνει μια διέξοδο στην τραγική οικονομική κατάσταση της χώρας.
Επειδή οι γνωστοί εθνοκτόνοι κύκλοι των προθύμων, των καιρσοσκόπων, των ...κηπουρών και της σάπιας ελίτ της Αθήνας δημιουργούν τους δικούς τους ήρωες, που εξυπηρετούν τα δικά τους σκοτεινά συμφέροντα,
Επειδή οι ίδιοι κύκλοι -που παραχαράσσουν την ιστορία ανακαλύπτοντας συνωστισμούς- δεν θέλουν να προβάλλουν ως πρότυπα μορφές και προσωπικότητες που είπαν το μεγάλο ΟΧΙ και στάθηκαν εμπόδιο στα σχέδιά τους και στα σχέδια των εντολοδόχων τους,
Επειδή ορισμένοι πολιτικοί, δημοσιογράφοι και διανοούμενοι της συμφοράς που υποστήριξαν με πάθος το Σχέδιο Ανάν (και παρόλα αυτά παρευρέθησαν οι άθλιοι στην κηδεία του Τάσσου) μισούν θανάσιμα ακόμα και τη μνήμη του,
Έχουμε υποχρέωση όλοι οι Έλληνες που αγαπούμε αυτόν τον τόπο να εξοστρακίσουμε τους πρόθυμους, τους καιροσκόπους και τους ...κηπουρούς, τιμώντας ταυτόχρονα τον μεγαλύτερο εθνικό ήρωα των τελευταίων δεκαετιών, τον Τάσο Παπαδόπουλο, και προβάλλοντάς τον ως πρότυπο στους αναγνώστες, τα παιδιά μας και τους φίλους μας.
Αιωνία του η μνήμη.

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Κυριακάτικη Δημοκρατία

ΣΑΒΒΑΣ ΚΑΛΕΝΤΕΡΙΔΗΣ: ΤΟΥΡΚΙΑ - ΚΡΑΤΟΣ ΣΥΜΜΟΡΙΑ

Την ώρα που ο πρωθυπουργός της Τουρκίας αναρρώνει από εγχείρηση στο έντερο, με τις φήμες να είναι έντονες ότι πάσχει από «ύποπτο» καρκίνο, οι αποκαλύψεις του συλληφθέντος Μεχμέτ Εϋμούρ, συνταξιούχου υψηλόβαθμου στελέχους της τουρκικής υπηρεσίας πληροφοριών, που διετέλεσε προϊστάμενος του Τμήματος Καταπολέμησης Τρομοκρατίας της ΜΙΤ, για άλλη μια φορά φέρνουν στο προσκήνιο το άγριο και αποκρουστικό πρόσωπο του τουρκικού κράτους.

Πριν από λίγους μήνες, ο απότακτος αστυνομικός των ειδικών επιχειρήσεων της τουρκικής αστυνομίας, Αϋχάν Τσαρκίν, ο οποίος ήταν ανάμεσα στους κατηγορούμενος της υπόθεσης Σουσουρλούκ, κατέθεσε στον εισαγγελέα ότι συμμετείχε σε ομάδες δολοφονίας που είχαν συγκροτηθεί από τις τουρκικές μυστικές υπηρεσίες και ασφαλείας, οι οποίες είχαν ως στόχο την εκτέλεση Κούρδων πολιτικών, επιχειρηματιών, δημοσιογράφων και διανοουμένων που υποστήριζαν το κουρδικό εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα. Ο Αϋχάν Τσαρκίν, μεταμελημένος ή ενθαρρυνόμενος, δεν είναι σαφές, δεν έκανε απλές αναφορές, αλλά έδωσε «διευθύνσεις και ονόματα», που λέει και το λαϊκό άσμα.

Στα πλαίσια των καταγγελιών του Τσαρκίν, ο εισαγγελέας διέταξε τη σύλληψη του προαναφερθέντος συνταξιούχου στελέχους της ΜΙΤ, ο οποίος μετά την κατάθεσή τους, αφέθηκε ελεύθερος με περιοριστικούς όρους και αφού του απαγορεύτηκε η έξοδος από τη χώρα. Αποσπάσματα από την κατάθεση του άλλοτε ισχυρού άνδρα της ΜΙΤ διέρρευσαν στον τουρκικό τύπο, μέρος των οποίων μεταφράζουμε κατά λέξη:

«Ο Ταρίκ Ουμίτ (φημισμένος μεγαλέμπορος ναρκωτικών, σ.τ.μ) ήταν ένα άτομο που δεν μπορούσες να το ελέγξεις. Ήταν ευερέθιστος και εριστικός. Δούλεψε και για τη ΜΙΤ και για τη Γενική Διεύθυνση Ασφάλειας, με εντολή του Μεχμέτ Αγάρ. Μου είπε ο ίδιος ότι του είχε ανατεθεί αποστολή από το κράτος και είχε λάβει μέρος στις εκτελέσεις των Σαβάς Μπουλντάν, Χακί Καράι, Αντνάν Γιλντιρίμ... Αυτές του τις ομολογίες τις κατέγραψα κατά τη διάρκεια συνομιλίας που είχα μαζί του σε ένα ξενοδοχείο κοντά στο ξενοδοχείο Τσιραγάν. Οι μαγνητοταινίες αυτές βρίσκονται στα αρχεία της ΜΙΤ...

Όταν ανέλαβα καθήκοντα (εννοεί στο Τμήμα Καταπολέμησης Τρομοκρατίας της ΜΙΤ, σ.τ.μ.), ο Ταρίκ Ουμίτ μου έδειξε έναν κατάλογο στον οποίο υπήρχαν τα ονόματα σαράντα ατόμων που ήταν για εκτέλεση. Ορισμένα ονόματα ήταν σβησμένα. Τα είχαν ήδη εκτελέσει. Ο επιχειρηματίας Μπεχτσέτ Τζάντουρκ ήταν ανάμεσα στους εκτελεσθέντες. Όλα αυτά τα ανέφερα με γραπτή έκθεση στη ΜΙΤ.»


Επίσης, σε άλλο μέρος της κατάθεσή του ο Εϋμούρ αναφέρεται στην ομάδα των αξιωματικών που αποσπάστηκε από την Διοίκηση Ανορθοδόξου Πολέμου του τουρκικού ΓΕΕΘΑ στη ΜΙΤ, για να διεξάγει ειδικές επιχειρήσεις στο εσωτερικό και το εξωτερικό, ελλείψει ανάλογης εμπειρίας στα στελέχη της ΜΙΤ. Λέει ο Εϋμούρ:

«Επειδή δεν είχαμε εμπειρία στη ΜΙΤ, αποσπάστηκαν από τη Διοίκηση Ανορθοδόξου Πολέμου του ΓΕΕΘΑ στην υπηρεσία μας πέντε αξιωματικοί και ο επικεφαλής τους, συνταγματάρχης Ορχάν Τσομπάν. Ανάμεσά τους ήταν και ο Κασίφ Κοζίνογλου. Εγώ ζήτησα να μην αποσπαστεί ο Κοζίνογλου στη ΜΙΤ, γιατί είχα ακούσει ότι όσο υπηρετούσε στη Διοίκηση Ανορθοδόξου Πολέμου, είχε αναμειχθεί σε διάφορες παράνομες ενέργειες. Ο συνταγματάρχης Ορχάν Τσομπάν μου είπε ότι η ομάδα δεν διασπάται. Έτσι, ο Κοζίνογλου αποσπάστηκε στη ΜΙΤ. Όσο υπηρετούσε στην υπηρεσία μας, έμαθα ότι έκανε σχέδιο με έναν μόνιμο υπαξιωματικό για να δολοφονήσει τον πρόεδρο της Ένωσης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Τουρκίας, Ακίν Μπιρντάλ. Διέταξα ανάκριση και τον τιμώρησα. Τελικά, τον Κοζίνογλου τον πήρε υπό την προστασία του ο Σενκάλ Ατασαγκούν, μετέπειτα διοικητής της ΜΙΤ».


Οι αποκαλύψεις του Εϋμούρ δεν σταματούν εδώ. Μιλάει επίσης για επίσημη απόρρητη απόφαση του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας (ΣΕΑ) της Τουρκίας, στο οποίο σημειωτέον συμμετέχουν ο πρόεδρος της Τουρκικής Δημοκρατίας και ο πρωθυπουργός, σύμφωνα με την οποία το ΣΕΑ εξουσιοδοτούσε μια ομάδα εκτελεστών να δολοφονήσει ογδόντα Κούρδους πολιτικούς, επιχειρηματίες, δημοσιογράφους και διανοουμένους, οι οποίοι αποτελούσαν τη ραχοκοκαλιά του κουρδικού κινήματος, τη δεκαετία του ’90.

Η απόφαση αυτή εκτελέστηκε σε μεγάλο βαθμό από μαφιόζους, εμπόρους ναρκωτικών και κακοποιά στοιχεία, τα οποία χρησιμοποίησαν αναλόγως οι μυστικές υπηρεσίες της Τουρκίας, δίνοντάς τους φυσικά ως αντάλλαγμα προστασία, για να συνεχίσουν την κακοποιό τους δράση. Τότε, μάλιστα, η πρωθυπουργός της Τουρκίας, Τανσού Τσιλέρ, αναφερόμενη σε έναν από την ομάδα των μαφιόζων εκτελεστών, τον Αμπντουλλάχ Τσατλί, ο οποίος σκοτώθηκε στο ατύχημα του Σουσουρλούκ, είχε πει το αμίμητο: Όποιος έχει ρίξει σφαίρα για την πατρίδα, είναι ήρωας και αξίζει της προστασίας του κράτους.

Τα περιστατικά είναι πολλά και όπως φαίνεται από τις αποκαλύψεις των πρώην αξιωματούχων,οι μηχανισμοί που χρησιμοποίησαν εγκληματίες και εμπόρους ναρκωτικών για διάφορες «εθνικές υποθέσεις» της Τουρκίας, ανάμεσα στις οποίες συμπεριλαμβάνονται και ελληνικοί στόχοι, είναι ανέγγιχτοι.

Τέτοιοι μηχανισμοί σκότωσαν τον Αρμένιο δημοσιογράφο Χραντ Ντινκ, και μέχρι σήμερα παραμένουν ανέγγιχτοι από την κυβέρνηση Ερντογάν και από την τουρκική δικαιοσύνη. Στη φυλακή βρίσκονται μόνο εκείνοι οι μηχανισμοί που αποπειράθηκαν να ανατρέψουν την κυβέρνηση Ερντογάν και εκείνοι που αποπειράθηκαν να αποκαλύψουν την κρυφή ατζέντα του Φετουλάχ Γκιουλέν, διδασκάλου και βασικού υποστηρικτή του Ερντογάν και του κυβερνητικού κόμματος.

Κατά τ’ άλλα, το βαθύ κράτος της Τουρκίας, η ευθεία ανάμειξη του οποίου σε εγκληματικές πράξεις δικαιολογεί τον τίτλο μας, διατηρείται ακέραιο και συνεχίζει το έργο του εναντίον των Κούρδων, των Αλεβιτών, των Αρμενίων και των εναπομεινάντων Ελλήνων της Πόλης της Ίμβρου και της Τενέδου, αλλά και εναντίον της ίδιας της πατρίδας μας.

Καλό είναι να μην το ξεχνάμε εμείς οι Έλληνες και ο κάθε αρμόδιος, αφού τα πλοκάμια του κράτους-συμμορία είναι απλωμένα και ριζωμένα βαθιά στην Ελληνική Θράκη και όχι μόνο. Επίσης, δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι κάποια στιγμή θα έρθουμε αντιμέτωποι με το έργο που κάνουν αυτοί οι μηχανισμοί εδώ και χρόνια στην ελληνική επικράτεια.

Το ερώτημα είναι αν είμαστε έτοιμοι να το αντιμετωπίσουμε;

Πηγή: http://kostasxan.blogspot.com

ΚΑΛΕΝΤΕΡΙΔΗΣ: " Ο ΑΘΛΙΟΣ ΜΟΓΓΟΛΟΣ ΝΤΑΒΟΥΤΟΓΛΟΥ"

17.2.2011 - ΟΜΙΛΙΑ ΣΑΒΒΑ ΚΑΛΕΝΤΕΡΙΔΗ

Ο Φιλολογικός Σύλλογος ΠΑΡΝΑΣΣΟΣ και οι Εκδόσεις ΙΝΦΟΓΝΩΜΩΝ
σας προσκαλούν στην εκδήλωση με θέμα:

"Αλησμόνητες Πατρίδες: Θράκη-Κωνσταντινούπολη-Πόντος-Καππαδοκία-Μικρά Ασία"

Ένα μουσικό-φωτογραφικό οδοιπορικό στων Ελλήνων τις Κοινότητες.

Ομιλία του Σάββα Καλεντερίδη με θέμα:

"Η Ελλάδα Πολιτισμική Υπερδύναμη: Η Ιστορία και ο Πολιτισμός ως εργαλεία άσκησης πολιτικής και διπλωματίας"

Απονομή τμητικής διακρίσεως στον ομιλητή.

Πλατεία Αγίου Γεωργίου, Καρύτση 8, Αθήνα
Πληροφορίες: κα Κεσίδου, τηλ. 210 3316036
Πέμπτη 17 Φεβρουαρίου, Ώρα 7 μ.μ.

ΣΑΒΒΑΣ ΚΑΛΕΝΤΕΡΙΔΗΣ - ΚΑΛΗ ΤΥΧΗ ΕΛΛΑΔΑ

Η γεωπολιτική αξία του ελληνικού χώρου, η γεωπολιτική συνείδηση του Έλληνα και η επικείμενη «εθνική συνεννόηση»!

Του Σάββα Καλεντερίδη

Εισαγωγή
Ο ελλαδικός χώρος, δηλαδή ο χώρος στον οποίο επεκτείνεται η επικράτεια της Ελλάδας και της Κύπρου, αν θεωρηθεί ως ενιαίο σύνολο, συμπεριλαμβανομένου και του θαλάσσιου χώρου που περικλείει την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη των δυο χωρών, μπορεί, χωρίς αμφιβολία να λάβει τον τίτλο μιας από τις πιο σπουδαίες περιοχές, από γεωπολιτικής άποψης και αξίας, περιοχές του πλανήτη.
Όποιος κατέχει την ευρύτατη αυτή περιοχή, ελέγχει τους θαλάσσιους άξονες και τη θαλάσσια κυκλοφορία προς τον Εύξεινο Πόντο και το Σουέζ, αλλά και τον κόλπο των Αδάνων, στον οποίο καταλήγουν σημαντικοί αγωγοί μεταφοράς αργού πετρελαίου από τον Καύκασο και το Ιράκ.

Η γεωπολιτική αξία της περιοχής αυξάνεται ακόμα περισσότερο, αν επαληθευθούν δημοσιεύματα που φέρουν την περιοχή αυτή να διαθέτει υποθαλάσσια αποθέματα φυσικού αερίου και πετρελαίου, που ξεπερνούν κατά πολύ το ένα τρισεκατομμύριο δολάρια, με το οποίο, σημειωτέον, μηδενίζεται το δυσβάστακτο ελληνικό χρέος και Ελλάδα και Κύπρος μετατρέπονται σε πλούσιες από κάθε άποψη χώρες.

Οι Έλληνες έχουμε συγκροτήσει τοπική συνείδηση, με βάση την ιστορία και τον πολιτισμό της περιοχής από την οποία καταγόμαστε και εθνική συνείδηση κυρίως με βάση την μακρόχρονη ιστορία και τον πολιτισμό του ελληνικού έθνους. Και η συνείδηση αυτή, που έχει πάρει τα συγκεκριμένα σύγχρονα χαρακτηριστικά, σφυρηλατήθηκε κυρίως τα τελευταία διακόσια χρόνια, δηλαδή με την ίδρυση του ελλαδικού κράτους, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι στις προηγούμενες ιστορικές περιόδους, οι Έλληνες δεν είχαν ελληνική συνείδηση, όπως υποστηρίζουν διάφοροι ιστορικοί συγκεκριμένης 'σχολής' σκέψης. Μπορούμε δε να ισχυριστούμε ότι η εθνική συνείδηση ήταν ο κύριος παράγοντας που κινητοποίησε τους Έλληνες για να συμμετέχουν στους εθνικούς αγώνες, που οδήγησαν στη δημιουργία του ελληνικού και του κυπριακού κράτους.

Στο σημείωμα που ακολουθεί, θα προσπαθήσουμε να εξετάσουμε συνοπτικά τους βασικούς σταθμούς που έκριναν την τύχη του αιγαιακού χώρου, τους παράγοντες που την επηρέασαν και το ρόλο που μπορεί να παίξει ο ελληνικός λαός, για να προλάβει δυσάρεστες εξελίξεις στο θέμα της συν-εκμετάλλευσης και της κυριαρχίας αυτού του χώρου.

Από τη γεώτρηση στον Πρίνο, στο Πολυτεχνείο και την Εισβολή

Τις αρχές της δεκαετίας του '70 η τότε κυβέρνηση προχώρησε στην εκμετάλλευση του πετρελαϊκού κοιτάσματος στην τοποθεσία Πρίνος, στη θαλάσσια περιοχή μεταξύ Καρβάλης και Θάσου. Δεν είναι γνωστές οι συνθήκες κάτω από τις οποίες η τότε κυβέρνηση των Συνταγματαρχών, που κατέλαβε την εξουσία με την έγκριση των ΗΠΑ, προχώρησε σε αυτήν την κίνηση και αν αυτό προκάλεσε την αντίδραση της Ουάσιγκτον.

Πάντως, μετά από αυτό ακολούθησε η ανατροπή της κυβέρνησης που επιχείρησε την εξόρυξη του πετρελαίου, μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου, για να αναλάβει τα ηνία της χώρας ο ταξίαρχος Ιωαννίδης, με πολιτικές και αναλυτικές ικανότητες που τον καθιστούσαν απόλυτο ενεργούμενο των ΗΠΑ και του Εβραϊκού παράγοντα, που δια του Χένρι Κίσινγκερ -αμφότεροι- σχεδίασαν και προκάλεσαν το προδοτικό πραξικόπημα και την επακολουθήσασα τουρκική εισβολή στην Κύπρο, τον Ιούλιο του 1974.
Τον Αύγουστο του 1974, και ενώ οι Τούρκοι κατείχαν το 7,5% του κυπριακού εδάφους, ένα προγεφύρωμα που στην ουσία ο κυπριακός λαός και η εθνοφρουρά ήταν σε θέση να εξαλείψουν ανά πάσα στιγμή, διεξάγεται ο Αττίλας 2, τον οποίο η κυβέρνηση εθνικής ενότητας του Κωνσταντίνου Καραμανλή παρακολούθησε κυριολεκτικά ως απλός θεατής, να καταλαμβάνει το υπόλοιπο 30% του μαρτυρικού νησιού, προκαλώντας το θάνατο χιλιάδων Ελλήνων και στέλνοντας στην προσφυγιά 220 χιλιάδες Έλληνες.
Με την εισβολή και κατοχή, ο έλεγχος στο μαρτυρικό νησί πέρναγε στην κυριολεξία στα χέρια του διεθνή παράγοντα, ο οποίος θα έχει και τον κύριο ρόλο και μερίδιο, εκτός των άλλων, και στο θέμα της εκμετάλλευσης των τεράστιων κοιτασμάτων φυσικού αερίου και πετρελαίου που βρίσκονται υποθαλασσίως στην ΑΟΖ της Κύπρου.

Η αποχώρηση της Ελλάδος από το ΝΑΤΟ και ο επιχειρησιακός έλεγχος του Αιγαίου

Αμέσως μετά την 'ολοκλήρωση' της εισβολής, η κυβέρνηση εθνικής ενότητας, του Κωνσταντίνου Καραμανλή, προβαίνει σε μια εντελώς ακατανόητη ενέργεια και αποφασίζει την έξοδο της Ελλάδος από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ, με βάση το σκεπτικό ότι η Ατλαντική Συμμαχία δεν απέτρεψε την εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο. Το σκεπτικό αυτό, όμως, δεν στέκει, αφού η Τουρκία, μέλος του ΝΑΤΟ, επιτέθηκε στην Κύπρο, δηλαδή σε μια χώρα που δεν ανήκε στο ΝΑΤΟ. Άρα, ειδικά στο ζήτημα αυτό, το ΝΑΤΟ ήταν 'αθώο', γι' αυτό και χαρακτηρίζουμε παραπάνω την ενέργεια αυτή ως 'εντελώς ακατανόητη'.

Αποτέλεσμα;

Μέχρι τότε η Ελλάδα, ως μέλος του στρατιωτικού σκέλους του ΝΑΤΟ, είχε τον επιχειρησιακό έλεγχο του Αιγαίου, γεγονός που ισχυροποιούσε την εθνική μας κυριαρχία στον εν λόγω χώρο. Με την έξοδο της Ελλάδος από το στρατιωτικό σκέλος, για ακατανόητους λόγους, άνοιξε στην κυριολεξία ο 'ασκός του Αιόλου' σε αυτό το χώρο που αποτελεί το διαχρονικό πνεύμονα του Ελληνισμού.

Ενώ η Ελλάδα προχωρεί σε αυτήν την εντελώς ακατανόητη ενέργεια, η Τουρκία, δια του ο τότε υπουργού Εξωτερικών, Ιχσάν Σαμπρί Τσαγλαγιανγκίλ, χαρακτηρίζει για πρώτη φορά δημόσια ως "απαράδεκτη" την επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων στο Αιγαίο, του οποίου πλέον η Αθήνα δεν έχει τον (νατοϊκό) επιχειρησιακό έλεγχο.

Από το Πρωτόκολλο της Βέρνης, στο Casus Belli και στο Μάρτη του '87

Αμέσως μετά αρχίζει η Τουρκία το χορό των έμπρακτων διεκδικήσεων στο Αιγαίο, που οδηγεί στην υπογραφή του Πρωτοκόλλου της Βέρνης, το 1977, από τους Καραμανλή-Ντεμιρέλ, με το οποίο οι δυο χώρες δεσμευόντουσαν να απέχουν από 'προκλητικές ενέργειες' σε συγκεκριμένες περιοχές στο Αιγαίο.

Το 1982, ακριβώς μετά την υπερψήφιση της Διεθνούς Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας, που ισχυροποιεί το δικαίμωα της Ελλάδος να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 ν.μ., και ενώ η Ελλάδα έχει επανέλθει στο στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ, με επαχθείς όρους και χωρίς να της έχει δοθεί και πάλι ο επιχειρησιακός έλεγχος του Αιγαίου, η Άγκυρα δηλώνει επίσημα για πρώτη φορά πως θεωρεί αιτία πολέμου (Casus Belli) την επέκταση των χωρικών υδάτων από τα έξι στα δώδεκα ναυτικά μίλια από πλευράς της Ελλάδος. Έκτοτε, αυτό παραμένει αμετακίνητη «στρατηγική θέση» της Άγκυρας, που έχει υπογραμμιστεί και επικυρωθεί με αποφάσεις του τουρκικού Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας και της τουρκικής Εθνοσυνέλευσης.

Να σημειωθεί ότι η συγκεκριμένη ενέργεια της Άγκυρας έρχεται σε μια στιγμή που βρίσκεται σε εξέλιξη σειρά κομματικών επιλογών της ελληνικής κυβέρνησης, ως αποτέλεσμα των οποίων η ελληνική Πολεμική Αεροπορία, που μέχρι τότε είχε τον ΑΠΟΛΥΤΟ ΑΕΡΟΠΟΡΙΚΟ ΕΛΕΓΧΟ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ, αποδυναμώνεται σε τέτοιο βαθμό, σταδιακά, μέχρι να ολοκληρωθεί ο απόλυτος κομματικός έλεγχος της Πολεμικής Αεροπορίας, που σε κάποιο βαθμό αδυνατεί να κυριαρχήσει στον εναέριο χώρο του Αιγαίου. Αυτό έχει ως συνέπεια την αντικειμενική αδυναμία αποτελεσματικής αντιμετώπισης των 'τουρκικών' σχεδιασμών και προκλήσεων στο Αιγαίο.
Κάτω από αυτές τις συνθήκες, η Ελλάδα παρα-σύρεται στην Κρίση του Μάρτη του 1987, η οποία, παρά το φαινομενικά αποτελεσματικό χειρισμό της κρίσης σε επιχειρησιακό επίπεδο, 'τελειώνεται' με μια δήλωση της ελληνικής κυβέρνησης που στην ουσία 'γκριζάρει' ολόκληρο το Αιγαίο. Η ΈΝΤΑΣΗ ΚΑΙ Η ΚΡΊΣΗ ΣΤΟ Αιγαίο, στο πολιτικό επίπεδο έληξε με την δημόσια δήλωση-δέσμευση της Ελληνικής Κυβέρνησης, ότι δεν προτίθεται να διενεργήσει υποθαλάσσιες έρευνες στο Αιγαίο, όπως ευφυώς, οφείλουμε να ομολογήσουμε, είχε απαιτήσει ο Τουργκούτ Οζάλ.

Όμως η δήλωση της Κυβέρνησης, πρακτικά, «ακύρωσε» το Πρωτόκολλο της Βέρνης του 1976, μεταξύ των δυο χωρών, που καθόριζε συγκεκριμένες περιοχές αποφυγής 'προκλητικών ενεργειών' εκατέρωθεν, ενώ η δήλωση της ελληνικής κυβέρνησης, το Μάρτη του 1987, αναφερόμενη στο Αιγαίο, αφορά πλέον σε όλες τις περιοχές του.

Από την εφαρμογή της Σύμβασης για το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας στη Μαδρίτη

Τον Νοέμβριο του 1994 η Ελλάδα ισχυροποιεί τη θέση της στο θέμα της επέκτασης των χωρικών υδάτων στα 12 ν.μ, η οποία, παρεμπιπτόντως, αν γίνει, λύνονται ως δια μαγείας όλα τα ελληνοτουρκικά προβλήματα και κλείνονται ερμητικά όλα τα 'παράθυρα' που χρησιμοποιεί η Τουρκία για να προβάλλει τις απαράδεκτες διεκδικήσεις της στο Αιγαίο. Τότε η Ελλάδα αποκτά και επίσημα με βάση το γραπτό πλέον διεθνές δίκαιο το δικαίωμα να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 ν.μ., αφού τίθεται σε εφαρμογή η σχετική Συμφωνία για την εφαρμογή του Τμήματος ΧΙ της Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας (Νέα Υόρκη, 29/7/1994) ν. 2321/1995 (ΦΕΚ Α/136/1995).

Η Τουρκία από την πλευρά της, για να αποκλείσει το ενδεχόμενο της επέκτασης, προετοιμάζεται στην ουσία για εφαρμογή του διακηρυγμένου Casus Belli, ενώ ταυτόχρονα ο επιτετραμμένος των ΗΠΑ στην Αθήνα πιέζει αφόρητα τον πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου να δηλώσει ότι η Ελλάδα δεν θα κάνει χρήση του δικαιώματος αυτού. Τελικά, τη δήλωση κάνει ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Ευάγγελος Βενιζέλος, ο οποίος δηλώνει ότι η Ελλάδα δεν θα προβεί σε επέκταση, διατηρεί όμως το δικαίωμα αυτό για το μέλλον, δικαίωμα το οποίο δεν έχει χρησιμοποιήσει μέχρι σήμερα, Νοέμβριο του 2010.

Μαδρίτη 1997: Η Ελλάδα αυτοκτονεί

Το 1996, η κυβέρνηση Σημίτη έρχεται αντιμέτωπη με μια κρίση Made in USA. Μηχανισμοί της Ουάσιγκτον κινητοποιούν πρόσωπα και μηχανισμούς σε Άγκυρα και Αθήνα και προκαλούν την Κρίση των Ιμίων, μια κρίση στην οποία επιχειρείται να συρθεί η Ελλάδα στο χείλος μιας πολεμικής σύγκρουσης με την Τουρκία, υπό το φόβο της οποίας θα κληθεί να υποχωρήσει, με καταστροφικά αποτελέσματα για το ζήτημα της κυριαρχίας της στο Αιγαίο. Η κρίση εξελίσσεται και ενώ η Ελλάδα έχει τη δυνατότητα να βυθίσει το σύνολο των πολεμικών σκαφών του τουρκικού στόλου που βρίσκονται στην περιοχή των Ιμίων και το Δ' Σώμα Στρατού τη Θράκη έχει τον απόλυτο έλεγχο των κινήσεων, η κυβέρνηση Σημίτη υποχωρεί και στην ουσία παραιτείται της κυριαρχίας ελληνικού εδάφους στα Ίμια, ενώ ταυτόχρονα με την πράξη της αυτή γκριζάρει ακόμα περισσότερο ολόκληρο το Αιγαίο.

Ενώ ο πρωθυπουργός Σημίτης ευχαριστεί τους Αμερικανούς γιατί με τη μεσολάβησή τους απέτρεψαν τον πόλεμο μεταξύ Ελλάδος-Τουρκίας, ένα χρόνο μετά, 'επισφραγίζει' το ολίσθημα των Ιμίων με την Διακήρυξη της Μαδρίτης, όπου η Ελλάδα αναγνωρίζει «νόμιμα ζωτικά συμφέροντα της Τουρκίας στο Αιγαίο», νομιμοποιώντας στην ουσία το Casus Belli της Άγκυρας. Να σημειώσουμε ότι είναι σε όλους γνωστό, προφανώς εκτός από εκείνους που συνυπέγραψαν την εν λόγω διακήρυξη, ότι όταν έχεις ζωτικά συμφέροντα, αναγνωρισμένα και από τον 'άλλον', νομιμοποιείσαι να τα υπερασπιστείς ακόμα και με πόλεμο. Δηλαδή, με άλλα λόγια, η ίδια η Ελλάδα νομιμοποίησε στην ουσία το Casus Belli της Άγκυρας.

Παρεμπιπτόντως, όταν την ίδια μέρα, στη Μαδρίτη, ρωτήθηκε, από κάποιον φίλο που ήταν παρών, ο αείμνηστος Γιάννος Κρανιδιώτης γι' αυτό το εθνικό ολίσθημα, είπε ότι 'μας πίεσε αφόρητα η Ολμπράιτ', η οποία, πρέπει να ομολογήσουμε, όντως αποδείχτηκε συνεπής συνεχιστής της αποστολής που είχε αναλάβει από τη δεκαετία του '70 ο Χένρυ Κίσσιγκερ.

Η περιπέτεια των «Διερευνητικών Επαφών»

Ενώ σταδιακά αποψιλώνεται και αποδυναμώνεται η κυριαρχία της Ελλάδος στο Αιγάιο, υπό την υψηλή εποπτεία της Ουάσιγκτον, ακολουθεί η υιοθέτηση της πρακτικής των «Διερευνητικών Επαφών Ελλάδος-Τουρκίας» και το καταστροφικό Σχέδιο Αννάν, που εκπορεύτηκε και εκπονήθηκε από τους ίδιους κύκλους και το οποίο, παρότι αποδέχτηκε και στήριξε η πλειοψηφία των πολιτικών παραγόντων σε Κύπρο και Ελλάδα, είχε τη γενναιότητα και τη σοφία να απορρίψει ο κυπριακός λαός, που έτυχε να έχει για μπροστάρη τον Τάσο Παπαδόπουλο, που είχε την έστω και άτυπη στήριξη του διδύμου Καραμανλή-Μολυβιάτη.

Επανερχόμενοι στις διερευνητικές επαφές, να σημειώσουμε ότι αυτές διανύουν ήδη τον 46ο κύκλο, εμπεδώνοντας προφανώς στην ελληνική αλλά και στη διεθνή κοινή γνώμη ότι όλο και κάποια βάση θα έχουν οι τουρκικές διεκδικήσεις στο Αιγαίο, αφού η Ελλάδα δέχεται να στροβιλίζεται στους κύκλους των διερευνητικών επαφών, ενώ η Τουρκία συνεχίζει ταυτόχρονα να διακηρύσσει ότι θα θεωρήσει ως αιτία πολέμου ακόμα και την επέκταση πάνω από τα έξι μίλια στο Ιόνιο Πέλαγος, ενώ η Άγκυρα διεκδικεί ακόμα και τη Γαύδο σε διαδικασίες του ΝΑΤΟ και ενώ συνεχίζονται με αμείωτο ρυθμό οι αέναοι κύκλοι των παραβιάσεων του εθνικού εναέριου χώρου της Ελλάδος από την τουρκική πολεμική αεροπορία και οι 'κρουαζιέρες' του τουρκικού πολεμικού ναυτικού σε Μύκονο και Ραφήνα.

Πλησιάζοντας στο «Δια ταύτα:»

Η πορεία της εκμετάλλευσης των κοιτασμάτων υδρογονανθράκων παγκοσμίως, επιβάλλει το άνοιγμα καινούργιων 'κύκλων' στο θέμα αυτό. Με άλλα λόγια, έρχεται η σειρά των κοιτασμάτων της ΝΑ Μεσογείου, της Κρήτης-Λυβικού Πελάγους και του Αιγαίου, με τον Ελληνισμό να βρίσκεται σε κατάσταση αντικειμενικής αδυναμίας να διεκδικήσει αυτό που ιστορικά και νόμιμα, με βάση το διεθνές δίκαιο, του ανήκει στο θέμα αυτό. Βρίσκεται σε αντικειμενική αδυναμία να διεκδικήσει το δικαίωμά του να εκμεταλλευτεί τον υποθαλάσσιο πλούτο που βρίσκεται στην ελλαδική και κυπριακή επικράτεια, ως αποτέλεσμα της καλοσχεδιασμένης παρέμβασης του διεθνούς παράγοντα εδώ και δεκαετίες.

Η αναφερόμενη αντικειμενική αδυναμία έγκειται στο γεγονός ότι η Κύπρος είναι δέσμια του Αττίλα και όσων τον προκάλεσαν, με ό,τι αυτό συνεπάγεται και η Ελλάδα με αποψιλωμένη κυριαρχία σε εκτεταμένες περιοχές του ελλαδικού χώρου και υπό το φάσμα της απειλής της χρεοκοπίας και του Μνημονίου, που όπως δήλωσε με τον πιο επίσημο τρόπο ο πρωθυπουργός κ. Γ. Παπανδρέου, δεν μας επιτρέπει να ασκήσουμε ελεύθερα την εθνική μας κυριαρχία. Και όλα αυτά συμβαίνουν με ένα πολιτικό σύστημα σκοπίμως και τεχνηέντως κατακερματισμένο και έναν λαό που βομβαρδίζεται από τα πυρά των ΜΜΕ, που ασκούν στην ουσία ένα ψυχολογικό πόλεμο εναντίον του, ένας πόλεμος που κορυφώθηκε με την απειλή της χρεοκοπίας.

Αξίζει να σημειώσουμε ότι προηγήθηκε η απόπειρα του Καραμανλή να 'βάλει' στο παιχνίδι και τον ρωσικό παράγοντα, το 2007, για να ακολουθήσει η 'αποκάλυψη' του υπαρκτού σκανδάλου τον ομολόγων, οι πυρκαγιές, η αποκάλυψη του 'σκανδάλου' Ζαχόπολου, η αποκάλυψη του σκανδάλου του Βατοπεδίου κλπ. Η αναφορά μας αυτή δεν γίνεται για να επιδαψιλεύσουμε δάφνες στον Κ. Καραμανλή. Αυτό το κάνει ο ελληνικός λαός όταν κληθεί σε εκλογικές αναμετρήσεις, αλλά και η ίδια η ιστορία. Αναφερόμαστε στο θέμα για να τονίσουμε την εμπλοκή του διεθνούς παράγοντα, ο οποίος δεν ενοχλείται από αντίστοιχες κινήσεις της Τουρκίας, που έχει ήδη έναν αγωγό με τη Ρωσία, έχει υπογράψει συμφωνία για κατασκευή ρωσικού πυρηνικού αντιδραστήρα στη Μερσίνα και σχεδιάζει την κατασκευή δεύτερου ρωσο-τουρκικού αγωγού. Αυτό μας επιτρέπει να συμπεράνουμε ότι οι ΗΠΑ, που δεν ενοχλούνται από την εκτεταμένη ενεργειακή και οικονομική συνεργασία της Τουρκίας με τη Ρωσία, ενοχλούνται με την εμπλοκή του ρωσικού παράγοντα στα ενεργειακά και οικονομικά της Ελλάδος, όχι μόνο λόγω του Nabucco αλλά και γιατί προφανώς θεωρούν ότι η οικονομική και γεωπολιτική εμπλοκή της Ρωσίας στα ελληνικά πράγματα, είναι δυνατόν να περιπλέξει τα πράγματα και να θέσει σε κίνδυνο τον αμερικανικό σχεδιασμό στο Αιγαίο.

Βρισκόμαστε στο Φθινόπωρο του 2010, και όπως προαναφέραμε, το ζητούμενο για το θέμα μας είναι το πώς θα εξουδετερωθεί πλήρως ο παράγοντας Ελλάδα και Ελληνισμός, για να μην είναι σε θέση να διεκδικήσει τα δικαιώματά του στο ζήτημα της εκμετάλλευσης των κοιτασμάτων στην περιοχή ΝΑ Μεσόγειος-Κρήτη-Λυβικό Πέλαγος-Αιγαίο.

Είναι κοινά παραδεκτό ότι η Ελλάδα βρίσκεται σε ασφυκτικό κλοιό και κατά την άποψή μας εκείνο που επιδιώκεται από το διεθνή παράγοντα είναι ο πλήρης έλεγχος του πολιτικού συστήματος και η ολοκληρωτική εξουδετέρωση ακόμα και της εκδήλωσης διάθεσης του ελληνικού λαού να διεκδικήσει το δικαίωμα διαχείρισης του εθνικού πλούτου. Για έλεγχο των ΜΜΕ δεν μιλάμε, γιατί αυτός ούτως ή άλλως είναι δεδομένος.

Θα προσπαθήσουμε να μιλήσουμε για το ρόλο που μπορεί να παίξει ο ελληνικός λαός.

Ο ελληνικός λαός, αφού υπέστη μήνες τώρα το ανηλεές σφυροκόπημα αυτού του ιδιότυπου ψυχολογικού πολέμου που δέχεται από τα ΜΜΕ από τις δημόσιες συχνότητες, που, παρεμπιπτόντως, θεωρούνται εθνική περιουσία και δημόσιο αγαθό, υπό την πίεση της χρεοκοπίας, της Τουρκίας, των Σκοπίων, της Αλβανίας και των εκατομμυρίων λαθρομεταναστών, που για έναν εξαιρετικά περίεργο λόγο δεν επιλέγουν τη Βουλγαρία, που ανήκει και αυτή στην Ε.Ε., αλλά αποκλειστικά και μόνον την Ελλάδα, φαίνεται αδύναμος να αντιληφθεί τί πραγματικά 'παίζεται', με τα κόμματα να αδυνατούν να τον κινητοποιήσουν, για τους λόγους που λίγο-πολύ προαναφέρθηκαν.

Η κυβέρνηση, που φέρει την ευθύνη της διακυβέρνησης της χώρας, υπό το βάρος των τεράστωιν οικονομικών προβλημάτων που καλείται να διαχειριστεί και με τους περιορισμούς που θέτει το Μνημόνιο, έχει περιορισμένες δυνατότητες να αντιδράσει και να συσπειρώσει τον κόσμο γύρω της. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης, που μπορούν εν δυνάμει να αντιδράσουν και συσπειρώσουν γύρω τους κόσμο, δέχονται ασφυκτικές πιέσεις από πολιτικούς παράγοντες που δρουν διαλυτικά και αποσταθεροποιητικά στο εσωτερικό τους και από κόμματα που φυτρώνουν στην κυριολεξία σαν μανιτάρια δεξιά και αριστερά.

Με άλλα λόγια, ο ελληνικός λαός, στην ουσία είναι αποκλεισμένος από τις εξελίξεις και δεν ερωτάται καν για τις σοβαρότατες αποφάσεις που πρόκειται να ληφθούν. Και όλα αυτά γιατί το πολιτικό σύστημα και κυρίως τα κόμματα, αποκομμένα από το λαό, έχουν καταντήσει να είναι μηχανισμοί που καταναλώνουν και κατατρώγουν αδηφάγα τα τεράστια κονδύλια της χρηματοδότησής τους από τον κρατικό κορβανά, χωρίς να τον εκπροσωπούν και χωρίς να εκφράζουν πλέον την αυθεντική λαϊκή βούληση.

(Ελπίζουμε όχι τραγικός) Επίλογος

Ενώ η κατάσταση έχει έτσι όπως προσπαθήσαμε να περιγράψουμε στο σημείωμα αυτό, ακούμε, μαθαίνουμε και διαισθανόμαστε ότι το επόμενο διάστημα θα επιχειρηθεί να επιτευχθεί ενός είδους «εθνική συνεννόηση» για τα σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζει ο τόπος, στα οποία θα συμπεριλαμβάνεται και το θέμα της συν-εκμετάλλευσης του Αιγαίου.

Το πολιτικό σύστημα και ο πολιτικός κόσμος, που έδωσε εξετάσεις και απέτυχε και το 1919-1922, και το 1944-1949, και το 1960-1967, και το 1974-1981 και το 1981-1996 και το 1996-2010, κατά πάσα πιθανότητα θα κληθεί να λάβει σοβαρότατες αποφάσεις για την επιβίωση της Πατρίδας και του Ελληνισμού. Και όλα αυτά ερήμην του ελληνικού λαού.

Και αυτό δεν συμβαίνει μόνο τώρα. Σε όλες τις προηγούμενες περιόδους, ο ελληνικός λαός, αντί να είναι ο ίδιος ο παράγοντας που ρυθμίζει τις εξελίξεις, πάντα επ' ωφελεία των συμφερόντων του Έθνους και της Πατρίδος, χρησιμοποιήθηκε από κόμματα, κλίκες και σκοτεινά συμφέροντα ως άλλοθι και σύρθηκε σε καταστροφικές για τη χώρα εσωτερικές αντιπαραθέσεις και διχασμούς.
Αν αναρωτηθούμε για πιο λόγο δεν διεκδικεί ο ελληνικός λαός το ρόλο που του ανήκει στις εξελίξεις, ενώ όταν καλείται να αγωνιστεί και να προσφέρει το αίμα του, δηλώνει πάντοτε παρών, θα διαπιστώσουμε ότι ο ελληνικός λαός, ενώ διαθέτει συγκροτημένη εθνική συνείδηση που τρέφει έναν απαράμιλλο πατριωτισμό, δεν διαθέτει γεωπολιτική συνείδηση, που θα του επέτρεπε να διεκδικεί και έχει ρόλο στις μεγάλες αποφάσεις και θα έβαζε φρένο στον αυθορμητισμό του, που αποτέλεσε πηγή τεράστιων κακών στο παρελθόν.
Πιστεύουμε λοιπόν ότι ο ελληνικός λαός ήταν εύκολο θύμα και έπεσε στις παγίδες που στήθηκαν τις προηγούμενες περιόδους για να εξυπηρετήσουν τα γεωπολιτικά συμφέροντα του διεθνή παράγοντα κάθε φορά. Και στις παγίδες αυτές παρασύρθηκε και έπεσε ο ελληνικός λαός γιατί δεν είχε την γεωπολιτική συνείδηση που επιβάλλεται να έχει κάθε φορά, με βάση πάντα τη θέση της Ελλάδος και της Κύπρου στο χάρτη των γεωπολιτικών συμφερόντων.

Η περίοδος που διανύουμε και η κατάσταση είναι εξαιρετικά κρίσιμη για την επιβίωση της Πατρίδας και του Ελληνισμού.

Αν η κυοφορούμενη συν-εκμετάλλευση του υποθαλάσσιου πλούτου, που 'μαγειρεύεται' γίνει υπό όρους που δεν εξασφαλίζουν το μερίδιο που δικαιούται η Ελλάδα και επιβάλλουν τα κυριαρχικά μας δικαιώματα στο Αιγαίο, η χώρα και ο ελληνισμός οδηγείται στην ολοκληρωτική καταστροφή.

Επειδή ακούγονται διάφορα, μια που ασκείται μυστική διπλωματία στο θέμα, αν εκτός από τις περιοχές που γειτνιάζουν με τις μικρασιατικές ακτές, η Ελλάδα αναγνωρίσει δικαιώματα νομής στην Τουρκία και σε περιοχές που βρίσκονται δυτικά των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου και επειδή η νομή συνιστά και ιδιοκτησία-κυριαρχία, υπάρχει ο κίνδυνος μετά τη συνεκμετάλλευση να μιλάμε πλέον για συγκυριαρχία σε περιοχές στις οποίες η Τουρκία πριν μερικές δεκαετίες δεν είχε κανένα απολύτως δικαίωμα.
Όλα δείχνουν ότι βρισκόμαστε στο «Δια ταύτα:»

Ο πολιτικός κόσμος και το πολιτικό σύστημα έχουν τα χαρακτηριστικά που όλοι γνωρίζουμε.
Επειδή συνεχίζουμε θεωρούμε ότι ο ελληνικός λαός διαθέτει ανεξάντλητες δυνάμεις, ελπίζουμε τη φορά αυτή, με πυξίδα τις πικρές εμπειρίες του παρελθόντος, που παρασύρθηκε σε αδελφοκτόνες συγκρούσεις, εξυπηρετώντας άθελά του τα συμφέροντα των ξένων, να αντλήσει μαθήματα από το παρελθόν και να βρει τη δύναμη και τη σοφία που απαιτούν η περιστάσεις και η ιστορική συγκυρία, για να επιβάλλει τη δική του βούληση στις αποφάσεις που θα κληθούν να λάβουν οι πολιτικοί δρώντες, οι οποίοι μέχρι σήμερα έκαναν ό,τι είναι δυνατόν για να μην δικαιούνται της εμπιστοσύνης μας.

Ας ελπίσουμε, λοιπόν, την καλύτερη λύση στα προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα και κυρίως σε αυτό της συν-εκμετάλλευσης του Αιγαίου, να βρει -πάντα στα πλαίσια του Συντάγματος και της λειτουργίας του δημοκρατικού πολιτεύματος- τον προσφορότερο τρόπο για τα συμφέροντα του Έθνους και της Πατρίδας και να τη δώσει ο κυρίαρχος λαός.

Καλή τύχη Ελλάδα!

http://infognomonpolitics.blogspot.com/

Ο ΑΝΤΣΗΜΙΤΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΒΛΕΔΥΡΗ ΚΑΙ ΚΟΛΑΣΙΜΗ ΠΡΑΞΗ. Ο ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ?

του Σάββα Καλεντερίδη

INFOGNOMON

Πριν λίγες εβδομάδες γίναμε μάρτυρες του διπλού εμπρησμού της συναγωγής των Χανίων. Αμέσως μετά το δεύτερο εμπρησμό, ανθελληνικά κέντρα από την Ελλάδα και το εξωτερικό έριξαν δηλητήριο εναντίον της Ελλάδας και του Ελληνισμού, πράξεις που κόστισαν στη διεθνή εικόνα της χώρας, σε μια εξαιρετικά δύσκολη περίοδο, όσον αφορά την διαχείριση του δυσβάστακτου εξωτερικού μας χρέους.
Ανάμεσα σε αυτούς που έχυσαν ανθελληνικό δηλητήριο ήταν όργανα και νεροκουβαλητές του ελληνικού εβραϊσμού, φορείς του διεθνούς εβραϊσμού, και φυσικά το αμερικανικό υπουργείο εξωτερικών.
Λίγες μέρες μετά αποδείχτηκε ότι πίσω από το έγκλημα του διπλού εμπρησμού κρύβονται ένας Έλληνας με διασυνδέσεις που οδηγούν σε εξω-ελληνικούς κύκλους, δυο αμερικανοί και δυο άγγλοι πολίτες.
Λεπτομέρειες για το εγχείρημα του εμπρησμού δεν μάθαμε και δεν μπορεί κανείς να πει με σιγουριά αν πίσω από την προβοκατόρικη αυτή ενέργεια κρύβονται κρατικές υπηρεσίες των ΗΠΑ ή της Μεγάλης Βρετανίας. Ανεξάρτητα πάντως με το αν η προβοκατόρικη ενέργεια είναι προϊόν μυστικών υπηρεσιών των ΗΠΑ και της Βρετανίας, το σίγουρο είναι ότι η ενέργεια αυτή δεν μπορεί να χρεωθεί στην ελληνική κοινωνία, το ελληνικό κράτος, την Ελλάδα και τον Ελληνισμό γενικά, όπως την χρέωσαν όλοι όσοι συντονισμένα και με μίσος έχυσαν το δηλητήριο εναντίον του Ελληνισμού, εκφράζοντας απίστευτο ανθελληνισμό εναντίον ενός λαού και μιας έννοιας (Ελληνισμός), με τρόπο που, κατά την άποψή μας, δεν δικαιολογείται με βάση λογικά κριτήρια.
Μετά την αποκάλυψη των δραστών, θα περίμενε κανείς μια δημόσια συγνώμη από όλους όσους έχυσαν το δηλητήριό τους εναντίον της Ελλάδας και του Ελληνισμού, δηλαδή να ζητήσουν συγνώμη και να δηλώσουν ότι όσα είπαν εναντίον της Ελλάδας και του ελληνικού λαού ισχύουν για τις ΗΠΑ και τη Μεγάλη Βρετανία και για τους Άμερικανούς και τους Άγγλους, αφού αυτοί ήσαν οι αυτουργοί του εμπρησμού.
Επίσης, θα περίμενε κανείς από τον εκπρόσωπο του αμερικανικού υπουργείου εξωτερικών, να διαβάσει την ίδια δήλωση που έκανε για το θέμα, μόνο που αντί για την Ελλάδα έπρεπε να κατηγορήσει με τον ίδιο ακριβώς τρόπο τις ΗΠΑ και την Βρετανία.
Θεωρούμε δε ότι επειδή το θέμα έλαβε διεθνείς διαστάσεις, αυτό θα έπρεπε να το απαιτήσει με διάβημα και με δημόσια πολιτική δήλωση το ελληνικό υπουργείο εξωτερικών.
Δε γνωρίζουμε τί από όλα τα παραπάνω έγινε, αλλά θέτουμε ένα απλό ερώτημα:
Ο αντισημιτισμός είναι μια βδελυρή και κολάσιμη ενέργεια. Ο ανθελληνισμός δεν είναι το ίδιο;

Υ.Γ. Παρεμπιπτόντως, αναδημοσιεύουμε άρθρο του κ. Σταυρουλάκη, ενός εκ των πρωταγωνιστών στις δηλώσεις που ακολούθησαν των εμπρησμών της συναγωγής των Χανίων που ο ίδιος διευθύνει.
Αν βρίσκετε ομοιότητες στα επιχειρήματά του, με τις 'επιστημονικές' θέσεις της Δραγώνα, της Ρεπούση και του καραβανιού των εθνομηδενιστών, μπορείτε να βγάλετε τα συμπεράσματά σας.
Εμείς αυτό που έχουμε να πούμε, είναι απλά ο Θεός να φυλάει την Ελλάδα!

LETTERS TO THE EDITOR; Lord Elgin, the Parthenon and Greece
Published: June 23, 2009
Regarding the op-ed articles ''A home for the Marbles,'' by Christopher Hitchens, and ''Majestic in exile,'' by Nikos Konstandaras, (Views, June 19): The Parthenon remained intact until the 6th century, at which point the inner columns and roof were removed in order to make way for a Christian church. When the Ottomans took over in 1456, the building became a mosque. When the Ottomans were at war with the Venice, the Parthenon was used as to store munitions, and, in 1687, it was hit by a Venetian shell and blown up.
By the time Lord Elgin arrived in 1801, the marble fragments were being used for building materials by the locals. The Ottomans allowed him to take casts and remove sculptures as well as tear down buildings where necessary
The Parthenon was restored to artistic and historical importance thanks to the splendid drawings of Western artists.
I don't care who has the Elgin Marbles, but I do care that Lord Elgin is slandered as a robber and vandal. Had he not saved the marbles, they would most probably no longer exist. Christine Fremantle, London
''Greece,'' even in antiquity, refers to a geographical area in which Greek was spoken, a common culture evolved and a shared religious pantheon existed, but it was never a unified state nor even a country. It was a complex and highly competitive collection of little states such as Athens, Sparta, Thebes etc.
The modern Greek state (founded in the early 19th century) may see itself as the protector of the legacy of ancient Greece, and given the character of any form of nationalism, this makes a certain amount of sense.
In the British Museum, the Elgin Marbles take a position among the great achievements of art and architecture of humanity -- be they Egyptian, Babylonian, etc. In a global age, museums such as the British Museum or the Metropolitan Musem in New York or the Louvre have a certain parallel to the great Alexandrian library that drew to itself the tangled threads of antique civilizations during the early period of Hellenistic ''globlization.''
It would indeed be a pity to see the great Elgin Marbles reduced to being simply artifacts put on the shelf of Greek nationalism or a platform for political self furtherance or debased as part of tourist development program, which is really what all of this is about.

Nicholas P. Stavroulakis, Hania, Crete.