ΦΑΗΛΟΣ ΚΡΑΝΙΔΙΩΤΗΣ: ΠΑΣΤΙΤΣΙΟ, ΑΣΥΔΟΣΙΑ, ΒΛΑΚΕΙΑ

Υπάρχει δικαίωμα στην ύβρη; Πότε ο χαβαλές γίνεται βλασφημία; Προσωπικά έχω μεγάλες ανοχές στη σάτιρα, ακριβώς γιατί μεγάλα, δυσθεώρητα είναι και τα όρια του χιούμορ αλλά και της ανθρώπινης βλακείας. Ειδικά η βλακεία συνορεύει με το άπειρο. Δεν έχει νόημα να παλεύεις με τους ανόητους. Είναι μάταιο, σαν να παλεύεις με το γουρούνι στον λάκκο με τη λάσπη. Το γουρούνι το φχαριστιέται κι εσύ απλώς λερώνεσαι.   Ο κάθε ντενεκές βαφτίζει τη χυδαιότητά του «άποψη», «χιούμορ», ακόμη κι αν προσβάλλει βάναυσα την πλειοψηφία. Το έχουμε δει άπειρες φορές και από τους τηλεοπτικούς τιμητές, τάχα οργισμένους για το «δίκιο», κι ας είναι φυγόστρατοι, διεστραμμένοι κίναιδοι, λαμόγια. Τους έχουμε δει όμως με τον πιο χυδαίο τρόπο να χλευάζουν αγράμματα ανθρωπάκια, χοντρούς, κοντούς, ή να χρησιμοποιούν για την τηλεθέαση ακόμη και δύστυχους με εμφανή ψυχιατρικά προβλήματα. Ομως υπάρχει όριο και πρέπει να υπάρχει. Σε αυτή την ορθόδοξη χώρα, όπου χύθηκε>πολύ αίμα για την πίστη της πλειοψηφίας του έθνους, μπορείς να φτύνεις στα μούτρα το θρησκευτικό συναίσθημα των πολιτών και να το διεκδικείς ως δικαίωμα;

Μπορείς, αλλά υφίστασαι τις συνέπειες, που δεν είναι λιντσάρισμα ή κρεμάλα. Η Επανάστασή μας, αρέσει δεν αρέσει στα κνώδαλα της πολιτικής ορθότητας και στους αποδομητές, ήταν και θρησκευτική. Τους σουνίτες δυνάστες διώξαμε με το σπαθί και το ντουφέκι. Δεν το λέω εγώ. Το λέει ο Γέρος του Μωριά κι ο Μακρυγιάννης, που, όσο να ‘ναι, είναι πιο αξιόπιστοι από τον Αλαφούζο και τον Βερέμη. Και ας πούμε, εντάξει, θες να στηλιτεύσεις τάχα τη σιμωνία, την εκμετάλλευση κ.λπ.
Υπάρχει λοιπόν όριο κι ορθά το θέτει ο Νόμος. Οι γνωστοί φωταδιστές, που εργολαβικά πάντα αναλαμβάνουν την υπεράσπιση οποιασδήποτε ψευτοπροοδευτικής μπούρδας, ωρύονται για φονταμενταλισμό. Ενας ανόητος δημοσιογράφος έβριζε διαδικτυακά τον Δένδια και τον Σφακιανάκη, έκανε ακόμη και παραλληλισμούς με τον… Λαδά της δικτατορίας. Λοιπόν, ακούστε, ο τύπος αυτός, που έκανε τον προσβλητικό χαβαλέ του, ας πάει ν’ ανάψει μια λαμπάδα στη χάρη αυτών που χλευάζει, γιατί γεννήθηκε σε αυτόν τον τόπο και σε αυτόν τον νομικό πολιτισμό. Πήγε στον εισαγγελέα κι έφυγε με τα χέρια στις τσέπες, ελεύθερος, με τον δικηγόρο του, και τώρα δίνει συνεντεύξεις. Με τον δικηγόρο του θα πάει να δικαστεί, με ένα ολόκληρο κιτάπι δικονομικών εγγυήσεων και δικαιωμάτων. Μπορεί να αθωωθεί, μπορεί να καταδικαστεί. Αν καταδικαστεί για τις ιερόσυλες ανοησίες του δεν θα τον κρεμάσουν, το πολύ πολύ να του επιβληθεί μια ολιγόμηνη ποινή φυλάκισης, θα κάνει έφεση με ανασταλτικό αποτέλεσμα και, αν καταδικαστεί και στο Εφετείο, θα πάρει τριετή αναστολή και θα πάει σπίτι του, για να προετοιμαστεί για βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ ή καριέρα τηλεπερσόνας της καθεστωτικής «προόδου».


Δεν πρόκειται να ξεσηκωθούν 250.000.000 ορθόδοξοι να ζητούν το κεφάλι του επί πίνακι. Δεν θα καούν πρεσβείες, δεν θα βιαστούν και δεν θα δολοφονηθούν πρέσβεις. Δεν θα τον επικηρύξει κανένας μητροπολίτης ή πολιτικός προτρέποντας τους πιστούς να τον σκοτώσουν. Οι συγκρίσεις λοιπόν της Ελλάδας με το φονταμενταλιστικό Ισλάμ δεν είναι παρά αποδείξεις της ιδεοληψίας ηλιθίων, που δεν σέβονται αυτόν τον τόπο, τον λαό του, την Ιστορία του. Πάντα ψάχνουν ένα τοτέμ φορτωμένο κουρέλια για να το λατρέψουν, να αποδείξουν την αριστεροσύνη και το ψευτοπροοδευτιλίκι τους. Νισάφι πια. Ας πάει ο λεβέντης, τον οποίον υπερασπίζονται, να απεικονίσει σε ισλαμική χώρα τον Μωάμεθ ή τον Αλλάχ με κεφάλι γαϊδάρου ή απλά να τον απεικονίσει ως γελοιογραφία. Θα τον περιποιηθούν δεόντως οι μερακλήδες πιστοί του Προφήτη και θα καταλάβει πόσο τυχερός είναι που ζει στην ορθόδοξη Ελλάδα.

Γιατί τελικά, αδέρφια, το πρόβλημά μας σε τούτη την πατρίδα που μας έλαχε δεν είναι έλλειμμα ελευθερίας αλλά περίσσευμα ασυδοσίας

Πηγή: www.eglimatikotita.gr

ΦΑΗΛΟΣ ΚΡΑΝΙΔΙΩΤΗΣ: ΝΕΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΚΙΝΔΥΝΟΙ ΕΝ ΟΨΕΙ

Μην νομίζετε ότι οι λύκοι και τα τσακάλια γύρω μας θα κάτσουν ήσυχα να περιμένουν να ανανήψουμε.
Οι εχθροί δεν έχουν σαβουάρ βιβρ.
Στους επόμενους μήνες οι Σκοπιανοί κατσαπλιάδες, πολιτικοί επίγονοι του Ιβάν Μιχαήλοφ, κολλητού των SS του Χίμλερ και του Άντε Πάβελιτς, του χασάπη της Κροατίας, στην εαρινή σύνοδο του ΝΑΤΟ θα επαναφέρουν το ζήτημα της εισδοχής τους στην Συμμαχία.
Εν ολίγοις έχουμε νέο Βουκουρέστι εν όψει.
Μάλιστα ατζέντηδές τους σε αυτό είναι οι Γερμανοί.

Οι παλιές συμμαχίες αναβιώνουν, φαίνεται. Αν και είναι ακατανόητο, τι διάολο θέλουν οι Γερμανοί να χώνουν την μύτη τους και τι τους ωφελεί να μας δημιουργούν και τέτοιου τύπου προβλήματα. Μα πόση υποχρέωση έχουν στους φασίστες επιγόνους του Μιχαήλοφ;
Εκείνος όλα κι όλα τρία τάγματα εθελοντών είχε σχηματίσει με δίγλωσσους από την Έδεσσα, την Φλώρινα και την Καστοριά, εθελοντές στα SS τα παλληκάρια. Λέτε να τους ξεπληρώνουν τώρα αυτή την συνδρομή;
Από την άλλη ο Ερντογάν κι οι νεοοθωμανοί ισλαμοφασίστες του, καίγονται για νέο σχέδιο λύσης, πριν τον Ιούνιο, διότι τότε η Κυπριακή Δημοκρατία αναλαμβάνει την Προεδρία της Ε.Ε. Ήδη ο Μπαν Κι Μουν, κάνει το σχετικό σέρβις στα μεμέτια.
Έχουμε λοιπόν μπροστά μας νέο Βουκουρέστι κι ενδεχόμενο νέο σχέδιο τύπου απαρτχάϊντ για την Κύπρο. Αυτή τη φορά δυστυχώς χωρίς Τάσσο απέναντι για να τους τσαταλιάσει. Θα έχουμε όμως Αντώνη Σαμαρά, απ’ ότι φαίνεται.
Ευτυχώς. Κι έχουμε και τους Ισραηλινούς, που φαντάζομαι, όπως και στο πανίσχυρο λόμπυ τους στις ΗΠΑ, δεν θα τους αρέσει ενδεχόμενη κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και έλεγχος όλου του νησιού από τους ισλαμοφασίστες του Ερντογάν, που μάλλον την βγάζει δεν την βγάζει ένεκα της επαράτου νόσου.

Λοιπόν, εκτός των περικοπών, του PSI και της μάχης του ΚΚΕ με τις πατάτες, πάντα υπάρχουν και τα άλλα ζητήματα. Μακρόχρονα, με διαστάσεις πραγματικές αλλά και ηθικές.
Αυτά που κι αν εμείς τα ξεχνάμε, μας τα θυμίζουν οι εχθροί.

Γιατί, λυπάμαι που θα στεναχωρήσω το ψηλό παιδί από τη Μινεσότα και κολοσσούς σαν τον Βερέμη και τη Ρεπούση, ομοϊδεάτες του αγωνιστή του Έθνους Μάταντζη, αλλά έχουμε εχθρούς. Ήδη το μάτι τους γυαλίζει από την ανυπομονησία, τους τρέχουν τα σάλια.
Λοιπόν πως θα πάμε να αντιμετωπίσουμε και αυτά τα ζητήματα; Με ποιον; Αδέρφια, μην παίζετε από τσαντίλα με την ψήφο σας.
Σε αυτή την περίπτωση δεν κινδυνεύεις από τύφλωση, κινδυνεύεις από ακυβερνησία, ισορροπίες με ενδοτικούς μηδενιστές, από τους οποίους βρίθει το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ, το πλυντήριο των αποδομητών. Ισχυρή αυτοδύναμη κυβέρνηση για τους παλιούς και νέους κινδύνους.
Αυτό χρειαζόμαστε.
Γιατί πρέπει και τον βήχα στους εχθρούς να κόψουμε και ανάταση να δοθεί στον Λαό.
Οι γνωστοί πρόθυμοι Χατζηαβάτηδες θα φέρουν την κρίση ως δικαιολογία για να σκύψουμε, για να κλείσουμε τσάτρα πάτρα και με συνοπτικές διαδικασίες μακροχρόνια ζητήματα.
Μέχρι και ο ακατανόμαστος θα κάνει δηλώσεις, θυμηθείτε το. Ο υβριστής του Τάσσου.
Ο αγώνας θα είναι πολυμέτωπος.
Πρέπει να κινήσουμε τα μεγάλα έργα, να ξεσκίσουμε την γραφειοκρατία, να φέρουμε επενδύσεις, να ξαποστείλουμε από κει που΄ρθαν τους λαθρομετανάστες που δεν δικαιούνται πολιτικού ασύλου, δηλαδή την συντριπτική πλειοψηφία, να χτυπήσουμε την αισχροκέρδεια.

Παράλληλα όμως να φυλάξουμε άγρυπνα την Πατρίδα, που τα αληθινά σύνορά της φτάνουν ως τ’ ακρογιάλια της Κερύνειας.

Η καρδιά κι η Ιστορία, βλέπετε, δεν δείχνουν διαβατήριο, η Τιμή και το Αίμα δεν ξέρουν από Ζυρίχη και Λονδίνο και νισάφι πια με τα φασιστόμουτρα του Γκρουέφσκι.
Να κινήσουμε τα γρανάζια της οικονομίας αλλά και να δούμε πάλι την Σημαία μας να κυματίζει αγέρωχη, να πούμε και κανένα μεγάλο ΟΧΙ!

Πηγή: http://national-pride.org

ΦΑΗΛΟΣ ΚΡΑΝΙΔΙΩΤΗΣ: ΠΩΣ ΧΤΕΝΙΖΕΤΑΙ Η ΚΥΡΙΑ?

Ήταν ένα συνηθισμένο θέαμα στο παρελθόν. Να πηγαίνουν στελέχη και βουλευτές της Ν.Δ. στο Megaλο Κανάλι της Ελάχιστης Αξιοπιστίας και να τους προπηλακίζουν φραστικώς οι «πέτσινοι» τηλεαστέρες. Στην καλύτερη περίπτωση διαμαρτύρονταν, όταν δεν απολογούνταν. Η Όλγα, στρατιωτάκια ακούνητα αγέλαστα, να ρίχνει απαξιωτικές ατάκες με μισάνοιχτο προς τ’ αριστερά, πάντα, στόμα κι από δίπλα ο Γιαννάκης με τον Παύλο, τον φίλο του κυρ Μιχάλη του χουβαρντά, να ασκούν την βαριά ενημέρωση με τον τρόπο που γίνεται στην Ελλάδα, «μαστιγώνοντας» τους αθλίους πολιτικούς της ΝΔ, υπομειδιώντας ειρωνικώς, με σηκωμένο φρύδι και ύφος «έχω πλάτες».

Πλην βεβαίως της Ντόρας, πρωθιέρειας της μπατιρημένης «πολιτικής ορθότητας», στην οποία πόνταραν ανιδιοτελώς τόσο πολύ, όπως επίσης πόνταραν στον Βαγγέλη Βενιζέλο και στον Αστραχάν. Μιλάμε για κληρονομικό χάρισμα οι άνθρωποι. Ούτε τον λήγοντα δεν πετυχαίνουν.

Παρεπιμπτόντως, κύριε Γιάννη μου, που τόσο προσωπικά πήρατε προγενέστερο άρθρο μου, ο Μουσολίνι προηγήθηκε έντεκα χρόνια του Αδόλφου, και ήντουσαν και οι δύο σοσιαλισταί. Ο ένας διετέλεσε διευθυντής του «Αβάντι» κι ο άλλος μετείχε της Επαναστατικής Επιτροπής της μονάδας του στην Κομμούνα του Μονάχου. Στα νιάτα τους, όπως κι ο Γιώργος. Μετά, φευ, άλλαξαν όλοι. Διάβασε και λίγο, βρε αδερφέ. Να μου την λες, δεν έχω πρόβλημα αλλά όχι με ιστορικές ανορθογραφίες. 1922 η Μεγάλη Πορεία των μελανοχιτώνων στη Ρώμη, 1933 Καγκελάριος ο Αδόλφος, 2010 το Μνημόνιο. Την άλλη φορά ρώτα με. Και Ρώσικη Επανάσταση έχω. Ό,τι θες. Από Μενσεβίκους μέχρι Νέστορα Μάχνο.

Η τηλεόραση πάντως θέλει ακόμη πιο μεγάλη προσοχή. Λένε πως μεγεθύνει τα πάντα. Τα κιλά, τις χειρονομίες, το καφριλίκι, κάνει δε το κενό, πολιτικό, εγκεφαλικό, παντός είδους, ν’ αντιλαλεί σαν το Γκραν Κάνυον.

Φοβικοί, με στρογγυλές κουβεντούλες, απέναντι στο έκτακτο ορεινό τηλεδικείο των τροφίμων της Μηλιώνη και του Μπαλτάζαρ, πολιτικοί εκλεγμένοι από το Λαό, απέφευγαν την σύγκρουση με το τάχα μου «βαρύ πυροβολικό» τoυ βασιλείου της θεσμικής αυθαιρεσίας, που λέγεται ελληνική τηλεόραση.

Και τι … «πυροβολικό»! Τζούφιο. Κάτι ανακυκλωμένες ανανεωτικές, με κοπιαστική διαδρομή από τον «Ρήγα Φερραίο» στο μανικούρ – πεντικιούρ, ανανήψαντες κνίτες και εν πορεία σημιτικοί, βενιζελικοί, ντορικοί και νυν «τρίβω – τρίβω το Μνημόνιο», πιάσανε τα μικρόφωνα και τα montblanc και σιγά – σιγά, πάνω στον αιγιαλό, πάνω στο κύμα – γιατί το ίδιο πράγμα είναι οι συχνότητες, ανήκουν στο Λαό – χτίσανε αυθαίρετα «μαγαζιά» τ’ αφεντικά τους κι αυτοί κάνανε αυτό που έκανε η μύγα κι έχεσε τον κόσμο όλο. Ε, και που και που ρίχνανε και κανά πλαστικό μπουκαλάκι.

Από πού η αυθεντία τους στην οικονομία, την πολιτική, την άμυνα και την ιαπωνική ανθοτεχνία; Η υπερέκθεση στις κάμερες και τους προβολείς πυκνώνει τις εγκεφαλικές σπείρες και γίνεσαι φωτεινός παντογνώστης; Όποιον τρώμε κάθε μέρα στη μάπα, γίνεται σοφότερος και τιμητής των πάντων; Τότε ο Γαλάτης είναι σοφότερος του Πρετεντέρη.

Αυτοί, με το «πρότυπο» που εκπέμπουν, με αυτά κι αυτούς που υπηρετούν, κάνουν «τα παιδιά με τα μαύρα» να γυαλίζει το μάτι τους και να ρίχνουν με τη σειρά τους γυάλινα μπουκάλια με αναμμένο στουπί και πανάκριβη αμόλυβδη. Σε λίγο όμως, όπως πάνε τα καύσιμα, για να ρίξεις μολότωφ θα πρέπει να ‘χεις φράγκα, όχι αστεία.

Αδέρφια, ποιος βλάπτει πιο πολύ την Πατρίδα και την Δημοκρατία; Ο μαυροντυμένος πιτσιρικάς, που χωρίς αληθινή Ελληνική Παιδεία, χωρίς παράδειγμα ηγεσίας, χωρίς πρότυπο κι ελπίδα, νοιώθει ότι φέρει στους ώμους του το άδικο όλου του κόσμου και τα σπάει, πηγαίνοντας, δικαίως, και φυλακή ή το καθεστωτικό montblanc της ενημέρωσης που γανώνει το μυαλό του κόσμου με «δημοσκοπήσεις» και ασκεί αυθαίρετη κι ανέλεγκτη εξουσία κι επιρροή;

Ποιος είναι πιο επικίνδυνος για το εθνικό συμφέρον και τον δημόσιο βίο; Αυτός που παρανομεί φάτσα κάρτα με τις μηδενιστικές αντεξουσιαστικές του πράξεις βίας, ή αυτός που οι θέσεις που προβάλλει προωθούν εξ αντικειμένου συμφέροντα ξένων δυνάμεων, αφανών κέντρων διαπλοκής και πρόθυμους υπηρέτες αυτών;

Για τους πρώτους, για την ωμή πολιτική βία ή τον ακτιβιστικό χουλιγκανισμό, που συχνότερα πλήττει τους αδύναμους, τις περιουσίες και τις ζωές των απλών πολιτών ή χαμηλόβαθμων κρατικών οργάνων, η Πολιτεία έχει στοιχειώδεις άμυνες. Αυτούς που πυροβολούν αστυφύλακες και καίνε μαγαζιά, το κράτος έχει Αστυνομία να τους κυνηγήσει και να τους οδηγήσει στην Δικαιοσύνη. Αυτούς που «πυροβολούν» το Λαό στην πλάτη με ψέματα, χειραγώγηση, ποιός θα τους αντιμετωπίσει; Ποιός θα καταστείλει τον πανικό που σπέρνουν, μεταδίδοντας την πιο απλή είδηση ως Αρμαγεδώνα, την τρομοκράτηση της αγοράς από την κινδυνολογία, την κακοποίηση της αισθητικής και της γλώσσας μας;

Ο αντεξουσιαστής, ιδεολόγος ή χουλιγκάνος, έχει ραντεβού με τις χειροπέδες, νομοτέλεια. Αυτός όμως που στα μαϊμού Δεκεμβριανά, στο όνομα κι ερήμην του Αλέξη, έδειχνε το ίδιο κτίριο να καίγεται από τρεις διαφορετικές γωνίες, ώστε να νομίζουν οι τηλεθεατές ότι είναι διαφορετικά κτίρια; Αυτός που έβαζε να περνά στην οθόνη, ΨΕΜΑΤΑ, ότι «καίγονται διαμερίσματα στο Κολωνάκι» ή μετέδιδε ότι «καίγεται η Εθνική Βιβλιοθήκη»; Αυτοί που τα έκαναν όλα αυτά και γι’ αυτά, για τα ψέματα, λοιδορούσαν τον Κώστα Καραμανλή ή εγκωμίαζαν το όργιο βίας, με τι θα έπρεπε να έχουν ραντεβού;

Τα «μαγαζιά» αυτά, δεν είναι παρά παραρτήματα δημοσίων σχέσεων των ομίλων των επιχειρηματιών, κατά κανόνα κρατικοδίαιτων. Μπετά, σίδερα κι «ενημέρωση». Δείτε ειδήσεις κι άμα μάθετε την αλήθεια, θα γραφτώ στην «Δημοκρατική Συμμαχία» κι εσείς θα κερδίσετε αναμνηστική φωτογραφία του Ερντογάν μαζί με τον Καραμανλή στην Αθήνα, στην επίσκεψη που δεν έγινε ποτέ, αλλά για την οποία συγκρότημα δημοσίευσε και …ρεπορτάζ, χωρίς να τρέξει κάστανο. Μήπως είδατε να καταγγέλουν το παπατζιλίκι τα καραέγκυρα τηλεοπτικά δελτία τους; Μπα.

Οργισμένος φίλος χαρακτήρισε την τηλεοπτική κατάσταση «μπουρδέλο της Καλλέργαινας». Πρέπει όμως να ζητήσω συγγνώμη από την θρυλική Καλλέργαινα για τον παραλληλισμό, διότι το ευαγές ίδρυμα της ουδέποτε λειτουργούσε άνευ αδείας, υπήρχε τάξη και σειρά και τα κορίτσια της ελέγχονταν υγειονομικώς. Στα τηλεοπτικά ιδρύματα όμως, γύρευε τι πολιτική και πνευματική «μαλαφράντζα» μπορεί να κολλήσει ο πολίτης-τηλεθεατής.

Εκεί στον Κορυδαλλό, στα μέσα του ’70 γύριζε ένας γύφτος με μια μαϊμού δεμένη με λουρί, χλεμπονιάρα και σουρομαδημένη με πέντε τρίχες στο κεφάλι της και μια λερή φούστα με φρουφρου και ξεσκισμένες δαντέλες. Αυτά ήταν τα πολιτιστικά δρώμενα στους χωματόδρομους που μεγαλώναμε τότε. Βάραγε το ντέφι κι αυτή χόρευε ή της έλεγε να κάνει τη «Βουγιουκλάκη» και το δύστυχο ζώο, «εκπαιδευμένο» με ξύλο και καμμιά πιθηκίσια λιχουδιά, πασαλειβόταν μ’ ένα κοκκινάδι που της έδινε το εξίσου άπλυτο αφεντικό της. Ύστερα της έδινε μια τεράστια τσατσάρα και την ρώταγε «πώς χτενίζεται η κυρία;» κι η καημένη η μαϊμού με άτσαλες κινήσεις χτένιζε τις πέντε τρίχες του κρανίου της, όλο ύφος και σουφρώνοντας τα χείλη της, υπό τα χάχανα των παρευρισκομένων θεατών. Μιλάμε για τέχνη…

Η κρίση, αδέρφια, είναι σαν κακό διαζύγιο. Διαζύγιο με την φούσκα δεκαετιών, με την ψευδαίσθηση που χτίστηκε με δανεικά και ψέματα. Κι όπως και στο διαζύγιο, ο Λαός ξυπνάει απότομα στην πραγματικότητα και βλέπει τα πάντα και τους πάντες ωμά, χωρίς φτιασίδια. Την άτιμη μπαμπέσα, τον εαυτό του, τους πολιτικούς, τους δημοσιογράφους, την «ενημέρωση», τους κινδύνους. Γι’ αυτό η οργή πλησιάζει στο κόκκινο.

Οι καιροί, το εθνικό και λαϊκό συμφέρον, η στοιχειώδης πολιτική ευθύτητα απαιτούν πλέον από τους αληθινούς δημόσιους άνδρες θάρρος και παρρησία. Δεν χρειάζεται τσάϊ και συμπάθεια. Κανένα δέος μπροστά σε αυτούς που είναι επικοινωνιακές φούσκες μιας εποχής που ψυχορραγεί. Θα κάτσουν κι αυτοί, έτσι κι αλλιώς, στον πάγκο του κατεργάρη. Τελειώσανε τα δανεικά, τελειώσανε και τα ψέμματα.

Γι’ αυτό χάρηκα τον μαχητή Κώστα Τζαβάρα χθες στην ΥΕΝΕΔ του Μνημονίου. Εκτός από σταχανοβίτης του κοινοβουλευτικού έργου και των θέσεων του Αντώνη Σαμαρά, δεν βρέθηκε στην Βουλή ως «γαλαζοαίματος». Προέρχεται από την αληθινή κοινωνία, τον κόσμο της εργασίας. Φίλος και συνάδελφος, αριστερός, μου μιλούσε με σεβασμό για τον μαχόμενο δικηγόρο και λαϊκό άνθρωπο, Κώστα Τζαβάρα. Στην αυθάδεια των «ρεπατζούδων» του Πεταλωτή, απάντησε με την γλώσσα που πρέπει και τους έβαλε στην θέση τους. Στο κάτω κάτω τί εκπροσωπούν εκτός από τον παχυλό μισθό τους; Τίποτα. Χρυσοπληρωμένοι σινιέ υπάλληλοι είναι, που, επειδή οι καιροί άλλαξαν, θα πρέπει ν’ αποφασίσουν αν θα μας λένε και θ’ αναζητούν, επιτέλους, τις αληθινές ειδήσεις και θα δείχνουν σεβασμό στην Αξιωματική Αντιπολίτευση κι αυριανή Κυβέρνηση, ή θα μας δείχνουν «πως χτενίζεται η κυρία».

Κι άμα θέλετε την γνώμη μου, μην ρίχνετε δεκάρα στο ντέφι τους. Απλώς αλλάξτε κανάλι.

Πηγή: http://www.antinews.gr

ΦΑΗΛΟΣ ΚΡΑΝΙΔΙΩΤΗΣ: Ο ΜΕΜΕΤΗΣ ΚΡΥΩΝΕ ΚΑΙ...ΑΝΑΨΕ ΦΩΤΙΑ

Ποιος εξεπλάγη απ’ όσα είπε ο Γιλμάζ για τον ανορθόδοξο πόλεμο που διεξάγει η Τουρκία κατά της χώρας μας και με εμπρησμούς; Ίσως ο Ριχάρδος Σωμερίτης, ο Ανδριανόπουλος (ζει ρε παιδιά αυτή η ψυχή;), τα δύο τρίτα του ΣΥΡΙΖΑ και κάτι καθηγηταράδες που παίζουν τις λίλιζες εν Κολωνακίω, στο Πάντειο και αλλαχού. Φοβερή «αποκάλυψη». Κι εγώ που νόμιζα ότι αυτοαναφλέγονται οι ερωτευμένες κουκουνάρες.

Το “Μεμέτης”, για να μην παρεξηγηθεί καμμιά πολιτικά ορθή ψυχή, βγαίνει εκ του ονόματος Μεχμέτ. Μεχμετζίκ κιόλας, δηλαδή «μικρό Μεχμέτ» αποκαλούν οι Τούρκοι τον φαντάρο, κάτι σαν «Μεχμετάκο» δηλαδή. Πως λέγανε οι παλιοί τους νεοσύλλεκτους «Γιαννάκια» εκ του Γιάννης; Αυτή η μπασκλασαρία που πάει γήπεδο, πίνει φραπόγαλα και ψηφίζει, ο Λαός, λοιπόν, Μεμέτια αποκαλεί τους Τούρκους. Σε όποιον δεν αρέσει, τα παράπονα του στον Κορυδαλλό, την Καλαμαριά, τον Πειραιά, την Δράμα, στα χωριά κλπ, εκεί που ζουν οι κανονικοί άνθρωποι, όσοι δεν παίρνουν γραμμή από τις αναλύσεις του συγκροτήματος.

Λοιπόν τα μεμέτια, κι εννοώ το δοβλέτι με όλα του τα σέα, γιατί από αυτό υποφέρουν και οι απλοί Τούρκοι, ήτοι κυβέρνηση, Ένοπλες Δυνάμεις, Στρατοχωροφυλακή, ΜΙΤ, Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας κλπ, το παρακράτος το έχουνε μαζί με το κράτος. Σαν σαμπουάν με κοντίσιονερ. Δύο σε ένα. Στην ισλαμοφασιστική «δημοκρατία» του Ερντογάν που καταπίνει Κούρδους κι ανθρώπινα δικαιώματα, όπως και επί του καλογυαλισμένου ένστολου κεμαλισμού, οι «καρφίτσες», οι τραμπούκοι, οι φονιάδες και οι κάθε λογής μπράβοι, ναρκέμποροι και δουλέμποροι, είναι τόσο ταυτισμένοι με τους κυβερνητικούς μηχανισμούς, που είναι σαν να προσπαθείς να ξεχωρίσεις το σκόρδο από το τζατζίκι.

Ο Τσατλί, τα θύμησε κι ο Σάββας Καλεντερίδης προχθές, ήταν ένα καλό παλικάρι που πριν χρόνια το πήρε ο Μωάμεθ κοντά του για να τρώει πιλάφι και μέλι από τα χέρια των ουρί. Διότι ο Τσατλί, που σκοτώθηκε σε τροχαίο μαζί με κάτι αστυνομικούς, μια αλανιάρα κι ένα βουλευτή νομίζω, είχε προσφέρει μεγάλες υπηρεσίες στον «τουρκισμό». Φονιάς εχθρών της Τουρκίας, εμπρηστής ελληνικών δασών αλλά ως ανταμοιβή του είχε εξασφαλίσει κάτι ψιλομπίζνες. Εμπόριο πρέζας και όπλων, τα οποία διακινούσε με θαυμαστή ασφάλεια χάριν της συνέργειας των διπλωματικών αποστολών της Τουρκίας στο εξωτερικό και των Ακολούθων Άμυνας. Με τους διπλωματικούς σάκους το καλόπαιδο πήγαινε κι έφερνε ηρωίνη και κουμπούρια. Αυτά που κονόμαγε ήταν μέρος της αμοιβής του από τις άλλες, τις «εθνικές» υπηρεσίες του. Λέγεται ότι αυτός δολοφόνησε τον Αγκοπιάν στο Φάληρο, τον φερόμενο ως αρχηγό του ASΑLA, του Μυστικού Στρατού για την Απελευθέρωση της Αρμενίας, μιας περίεργης οργάνωσης που είχε κάνει και τυφλά τρομοκρατικά χτυπήματα στην Γαλλία, που μάλλον εξυπηρετούσαν τα συμφέροντα της Τουρκίας και δυσφημούσαν τον αρμενικό αγώνα για αναγνώριση της Γενοκτονίας και απελευθέρωση των αρμενικών εδαφών, που ακόμη κατέχει η Τουρκία. Ο Τσατλί βέβαια, εκτός από εκτελεστής έβαζε και φόκο σε ελληνικά δάση καθ΄ομολογίαν του. Επαιρόταν γι’ αυτό.

Η Τουρκία λοιπόν ξέρουμε από παλιά ότι χρησιμοποιεί τέτοια μέσα. Τον Μάρτιο του 1994 ο φίλος μου και νεομάρτυρας του Ελληνισμού, Θεόφιλος Γεωργιάδης, δολοφονήθηκε έξω από το σπίτι του στη Λευκωσία, λίγο μετά την επιστροφή του από το πρώτο Διεθνές Συνέδριο για το Κουρδικό ζήτημα, που είχε οργανώσει στις Βρυξέλλες, αν θυμάμαι καλά. Άφησε τρία ορφανά…

Στα γεγονότα του 1996 στην Κύπρο, κατά τις κινητοποιήσεις των μοτοσυκλετιστών, όταν δολοφονήθηκαν ο Τάσος Ισαάκ κι ο Σολωμός Σολωμού, οι κατοχικές δυνάμεις είχαν μεταφέρει από την Τουρκία Γκρίζους Λύκους, που συμμετείχαν στο λυντσάρισμα άοπλων Ελλήνων διαδηλωτών.

Θυμάμαι δε πριν χρόνια από τις εφημερίδες κι ένα άλλο περιστατικό. Συνελήφθη στη Χίο Τούρκος για εμπρησμό. Δικαιολογήθηκε ότι άναψε φωτιά γιατί κρύωνε ο Μεμέτης. Λεπτομέρεια; Ήταν Αύγουστος. Ο κρυουλιάρης Τούρκος είχε μαζί του κι ένα χαρτοφύλακα με αρκετό χρήμα. Δικάστηκε, εξαγόρασε την ποινή με τα φράγκα του χαρτοφύλακα κι έγινε λαγός. Ωραίο, ε;

Σε άλλες περιπτώσεις για κατασκοπεία κι άλλες βρομοδουλειές, ακολουθούν άλλη τακτική. Προσλαμβάνουν …τουρίστες. Τους πληρώνουν τις διακοπές, τους δίνουν και μια έξτρα αμοιβή και τους αναθέτουν αποστολή. Φίλος μου Αξιωματικός του Στρατού σε νησί του Αιγαίου είχε μπαγλαρώσει Ολλανδό τουρίστα, που τράβαγε φωτογραφίες. Όταν εμφανίσανε το φιλμ, εκτός από στρατόπεδα είχε φωτογραφίσει κι όλους τους κατάλληλους αιγιαλούς αποβάσεως, με λεπτομέρειες.

Τις δύσκολες δουλειές βέβαια, όπως δολοφονίες κι εμπρησμούς τις αναλαμβάνουν κανονικά πρακτόρια και παρακρατικοί που παίρνουν εντολές από το τουρκικό κράτος κι έχουν εξασκηθεί επί μακρόν σε βάρος των Κούρδων.

Θα θυμίσω και την «εξάρθρωση» πριν λίγα χρόνια της Τουρκικής Χεζμπολλάχ. Η τρομοκρατική αυτή οργάνωση «μυστηριωδώς» στρεφόταν κυρίως κατά Κούρδων και φιλελεύθερων Τούρκων που αμφισβητούσαν τους θεμελιώδεις μύθους του κεμαλισμού. Ήταν δημιούργημα των Υπηρεσιών, ελεγχόταν από το Γενικό Επιτελείο κι όταν χάθηκε ο έλεγχος της, τότε αναγκάστηκαν να της βάλουν χέρι. Σημειωτέον ότι είχαν σπίτια – φυλακές όπου βασάνιζαν ανθρώπους, τους σκότωναν κι ενίοτε τους έθαβαν στα υπόγεια.

Θα σας πω λοιπόν με δάκρυα ένα μυστικό, κατόπιν των ανωτέρω. Ο κόσμος της παγκόσμιας ειρήνης κι αδερφοσύνης, αδέρφια, δεν υπάρχει. Η Τουρκία δεν είναι φίλη μας και δεν θέλει το καλό μας. Έτσι είναι. Δεν το έχει γράψει ακόμη ο Πάσχος Μανδραβέλης αλλά είναι έγκυρο. Ας ρυθμίσουμε λοιπόν την πορεία μας κατά τα δεδομένα κι όχι σύμφωνα με τις ιδεοληψίες μερικών – μερικών.

Πηγή: http://kostasxan.blogspot.com

ΦΑΗΛΟΣ ΚΡΑΝΙΔΙΩΤΗΣ: Ο ΔΕΙΝΟΣΑΥΡΟΣ ΠΟΥ ΨΥΧΟΡΡΑΓΕΙ

Η μεταπολιτευτική «παράγκα» των μπετατζήδων, μεσαζόντων, εκδοτών και καναλαρχών, με πρόθυμους μπιστικούς την κρεμ ντε λα κρεμ της ανακυκλωμένης αριστεράντζας και πολιτικούς συνωστιζόμενους στους προθαλάμους τους, δημιούργησε κι έναν επικοινωνιακό δεινόσαυρο. Έναν βραχίονα προπαγάνδας, χειραγώγησης, εκβιασμών και, καμιά φορά, ενημέρωσης. Δεκάδες μικρά και μεγάλα κανάλια, ραδιοφωνικοί σταθμοί, ων ουκ έστι αριθμός, εφημερίδες, πολιτικές και αθλητικές, περιοδικά κάθε είδους, πλημμύρισαν τις συχνότητες και τα περίπτερα.

Στην συντριπτική πλειοψηφία τους επί χρόνια παθητικά, με τραπεζικούς δανεισμούς οι οποίοι προκαλούν ζάλη, αν συγκρίνεις το ύψος τους με τις πραγματικές αξίες των επιχειρήσεων. Δάνεια που δόθηκαν με αμφίβολα τραπεζικά κριτήρια.

Το πώς επιβίωναν είναι ευεξήγητο κι απλό. Σε κάποιες περιπτώσεις είναι προφανές πως μάλλον ξεπλενόταν χρήμα. Στις περισσότερες όμως, στο σύνολο της μπίζνας των εμφανών ή αφανών αφεντικών, το πράγμα ήταν κερδοφόρο. Γιατί τα συγκεκριμένα ΜΜΕ με την παθητική ή ίσα βάρκα ίσα νερά οικονομική απόδοση τους, ήταν το μέσο για να εξασφαλίζονται οι πραγματικές δουλειές, που πάντα είχαν έναν και μόνον πελάτη. Το κράτος. Εσάς, εμάς όλους.

Η πολιτική τάξη στο ξεκίνημα της ιδιωτικής τηλεόρασης και ραδιοφωνίας έπεσε στην ίδια την κουτοπόνηρη παγίδα που έστησε. Άφησε τους σταθμούς σε ένα καθεστώς ημιπαρανομίας, πιστεύοντας η εκάστοτε κυβέρνηση ότι έτσι θα μπορεί να έχει τους επιχειρηματίες πάντοτε με την δαμόκλειο σπάθη της άδειας να κρέμεται πάνω από το κεφάλι τους. Δεν είδαν μακριά, δεν υπολόγισαν την γιγάντωση της κοινωνικής και πολιτικής επιρροής των καναλιών. Τα αφεντικά τους απέκτησαν ένα θανατηφόρο δημόσιο όπλο, που μπορούσε να δολοφονεί προσωπικότητες, να γελοιoποιεί σοβαρούς ανθρώπους και να αναδεικνύει πρόθυμους κι αδίστακτους φελλούς. Αρκούσαν μερικές προσκλήσεις σε παράθυρα και στρογγυλά τραπέζια σε ώρες υψηλής τηλεθέασης κι έβλεπες σύντομα, κυριολεκτικά από το πουθενά, να μοστράρονται στην πρώτη γραμμή των δημοσκοπήσεων και των ψηφοδελτίων τενεκέδες ξεγάνωτοι, με βρώμικο μάτι κι εύκαμπτη μέση. Αυτοί που αργότερα στην Βουλή και στο Υπουργικό Συμβούλιο, με προθυμία θα περνούσαν τις γραμμές, θα υπέγραφαν τις κατάλληλες προαποφασισμένες συμβάσεις και θα κάλυπταν ανεπιθύμητες αποκαλύψεις. Αυτοί που θα έδιναν, όταν χρειαζόταν, μάχες οπισθοφυλακής για τα πολύτιμα συμφέροντα της «παράγκας».

Παράλληλα, αυτός ο επικοινωνιακός Λόχος Ψυχολογικού Πολέμου, αναλάμβανε να προσφέρει κι άλλου είδους σέρβις στους πρόθυμους υπηρέτες των αρπακτικών του δημοσίου προϋπολογισμού. Πολιτικά έκανε το άσπρο μαύρο. Μαζί με τους κατάλληλους δημοσκόπους, δημοκόπους κι «αναλυτές» η ενημέρωση περνούσε κι ακόμη περνάει μέσα από τους παραμορφωτικούς φακούς των συμφερόντων της διαπλοκής. Επί χρόνια μια μαζικής κλίμακας χειραγώγηση έδινε κι έπαιρνε και κάθε επικίνδυνος για το σύστημα στοχοποιούταν ή απλά αποκλειόταν στο περιθώριο.

Τώρα πια η περίοδος των παχέων αγελάδων τελείωσε. Η επί δεκαετίες λεηλασία της χώρας και η κακοδιοίκηση, το άθροισμα των στρεβλώσεων που συγκροτούσαν τον δημόσιο βίο, οδήγησε την χώρα εδώ που την οδήγησε. Η μπίζνα πλέον είναι στο σύνολο της παθητική. Λεφτά δεν υπάρχουν και οι επικοινωνιακοί βραχίονες της διαπλοκής είναι πια ξεβράκωτοι στο χείλος του γκρεμού. Κάποιοι ήδη φούνταραν.

Στην πορεία δημιουργήθηκαν αυθάδεις πριμαντόνες, καθεστωτικά montblanc της τηλοψίας, κούφιοι διευθυντάδες όλο έπαρση. Με αμοιβές ιλιγγιώδεις, πρόκληση.

Πίσω τους όμως υπάρχει η στρατιά των αφανών. Μεροκαμιατάρηδες του ρεπορτάζ και της σύνταξης, τεχνικοί κι απλοί υπάλληλοι. Κατά κύματα περνούν στην ανεργία ενός χώρου που ξεφουσκώνει, που έρχεται στα ίσα του μετά από μακρόχρονο πάρτυ αφύσικης γιγάντωσης με γυάλινα πόδια, που τώρα θρυμματίζονται. Αυτοί δεν είναι παρά τα θύματα άλλης μιας θεσμικής και κοινωνικής εκτροπής. Άνθρωποι στην συντριπτική πλειοψηφία τους τίμιοι. Δεν είχαν ποτέ την φιλοδοξία να υπηρετήσουν καμιά παρανομία, καμιά διαπλοκή. Δεν μοιράστηκαν, οι περισσότεροι, καμιά ψευτογκλαμουριά, καμιά μίζα, κανένα «καπέλο» σε δημόσια έργα και προμήθειες. Είχαν απλά κανονισμένη την ζωή τους με την όποια αμοιβή τους, τις οικογένειες και τις υποχρεώσεις τους. Περνούν τώρα στο περιθώριο χωρίς ορατή πιθανότητα επαναπρόσληψης σε έναν χώρο που απλά συρρικνώνεται κι όπου οι αμοιβές, για όσους παραμένουν, πετσοκόβονται χωρίς δεύτερη κουβέντα. Τώρα κι αυτοί κατρακυλούν στο περιθώριο, μαζί με τους δημόσιους που χλεύαζαν οι πριμαντόνες τους και τους ιδιωτικούς που τρομοκρατούσαν οι πομπώδεις τίτλοι και τα τρέϊλερ. Άλλη μια απόδειξη της αληθινής ενότητας των προβλημάτων. Όλους μας αφορούν όλα.

Μέχρι πριν λίγο πολλοί νόμιζαν πως θα μείνουν απέξω. Πως θα βλέπουν το δρεπάνι να θερίζει τους άλλους κι αυτοί θ’ ανασαίνουν μ’ ανακούφιση. Οι ένοχοι όμως, οι λεηλάτες της χώρας και του μέλλοντος της, δεν έλαβαν πρόνοια για κανέναν. Μόνο για το τομάρι τους, στέλνοντας μέρος των λαφύρων του δημόσιου πλούτου σε καβάτζες στην Ελβετία και υπεράκτιες εταιρείες. Αν φύγουν όμως δεν θα πάρουν μαζί κανέναν άλλο, μόνο την οικογένεια τους και το πολύ – πολύ και το σκύλο.

Όλους λοιπόν εμάς τους πολλούς, που εδώ γεννηθήκαμε κι εδώ θα ζήσουμε, θα μας ενώσει το πρόβλημα. Θα πρέπει εδώ, στην Πατρίδα, έχοντας πιάσει πάτο να συγκεντρώσουμε τις δυνάμεις μας για να επιβιώσουμε. Κι αυτή η επιβίωση, για να έχει βάθος χρόνου και προοπτική, για να ξαναγίνει φυσιολογική ζωή κι όχι αγώνας στην ζούγκλα με τα θηρία, απαιτεί το ξεκαθάρισμα της παράγκας και κάθε κατεργάρης να κάτσει στον πάγκο του. Τιμωρία.

(Δημοσιεύεται στην «Κυριακάτικη Δημοκρατία»)

ΦΑΗΛΟΣ ΚΡΑΝΙΔΙΩΤΗΣ: ΑΥΤΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΕΥΡΩΠΗ

Η ενωμένη Ευρώπη οικοδομήθηκε πάνω σε μια στρέβλωση. Αντίθετα σε αυτό που έλεγε ο Στρατάρχης Ντε Γκωλ.
Ο μεγάλος αυτός Ευρωπαίος ηγέτης, έλεγε, πως η Ευρώπη για να γίνει μεγάλη παγκόσμια δύναμη χρειάζεται κοινά σύνορα, κοινούς δημοκρατικούς θεσμούς, κεφάλαια και τεχνολογία, πρώτες ύλες και στρατό.
Η Γερμανία είχε κεφάλαια, μαζί με την Γαλλία τεχνολογία και μαζί με μια σειρά χώρες μπορούσαν να συνεισφέρουν σε δημοκρατικές παραδόσεις και θεσμούς.
Ο Ντε Γκωλ όμως αναφερόταν και σε πρώτες ύλες και Στρατό, γιατί ήξερε πως μόνο μια απέραντη χώρα, που είναι και Ορθόδοξη, μπορούσε να τα εισφέρει αυτά.


Γι’ αυτό αναφερόταν σε μια Ευρώπη από τη Μάγχη ως τα Ουράλια. Προσέξτε, έλεγε «από τη Μάγχη…», άφηνε έξω τους περίεργους τύπους που οδηγούν ανάποδα, κι αν η ημειρωτική Ευρώπη τους λέει καλημέρα, αυτοί απαντούν καληνύχτα. Αυτούς που κρέμαγαν δεκαοκτάχρονα Ελληνόπουλα στην Κύπρο το 1955-59, για να διαφυλάξουν τα αποικιακά κλεψιμέϊκα.

Έβαζε λοιπόν ως πρόταγμα ο Ντε Γκωλ την πολιτική ενοποίηση, κι ακολούθως τους υπόλοιπους υλικούς, οικονομικούς παράγοντες.

Κοινά σύνορα η Ευρώπη δεν έχει, όταν αρνείται να εγγυηθεί την νοτιοανατολική της εσχατιά, βάζοντας φραγμό στον επεκτατισμό της Τουρκίας. Αντιθέτως την κολακεύει, σε βάρος των συμφερόντων δυο μελών της Ένωσης.
Ποιος θυμάται κιόλας την θρασεία δήλωση του Ερντογάν «Η Ευρώπη δεν μπορεί να είναι χριστιανικό οχυρό»;
Τι κι αν η συντριπτική πλειοψηφία των λαών της είναι χριστιανοί; Τι κι αν οι δυο μεγάλοι πυλώνες του πολιτισμού της είναι η ελληνορωμαϊκή παράδοση κι η χριστιανική πίστη;

Κοινοί δημοκρατικοί θεσμοί σημαίνει επίσης πραγματικό Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, που να ψηφίζει νόμους κι όχι ευχολόγια. Θα σήμαινε ομοσπονδιοποίηση αλλά με παράλληλη διασφάλιση των συνόρων, των εθνικών πολιτισμών.
Μια Ευρώπη των Λαών και των Πατρίδων. Και φυσικά, παράλληλα με τις εθνικές κυβερνήσεις, αληθινή κεντρική κυβέρνηση, που να εκλέγεται πανευρωπαϊκά αλλά και με θεσμικές δικλείδες ασφαλείας, ότι οι μεγάλοι δεν θα καταπιούν τους μικρούς.

Σε μια Ευρώπη χτισμένη πάνω στον ελληνορωμαϊκό πολιτισμό, μια χριστιανική Ευρώπη, που θα εγγυόταν με στιβαρό χέρι τα ελληνικά σύνορα και θα προστάτευε την Κύπρο, ως αναπόσπαστα κομμάτια της, ποιος Έλληνας θα είχε πρόβλημα να εκχωρήσει εξουσίες για μια κοινή εξωτερική και οικονομική πολιτική, όταν θα υπήρχαν δημοκρατικοί θεσμοί και νομιμοποίηση;
Με διασφαλισμένη την εθνική παιδεία και ταυτότητα, τον παραγωγικό πλουραλισμό, σε μια κοινότητα που θα συμπεριλάμβανε όλες τις κοιτίδες του σύγχρονου Δυτικού Πολιτισμού, οι ευρωπαίοι νέοι θα μπορούσαν να υπηρετούν σ’ ένα ισχυρό κοινό στρατό, αποτελούμενο από μονάδες των εθνικών στρατών.

Αυτά θα μπορούσαν να κάνουν την Ευρώπη πραγματικά κοινή Πατρίδα, με σύμβολο που δεν θα μοιάζει με σημαία αντιπροσωπείας αυτοκινήτων.

Αυτό που τελικά προτάχθηκε ήταν η οικονομική ενοποίηση, μ’ έναν τρόπο που οδήγησε στα σημερινά αδιέξοδα. Καμμία δημοκρατική νομιμοποίηση σε επίπεδο κεντρικών θεσμών και πανευρωπαϊκής διακυβέρνησης. Ισορροπίες μόνο, που αποδείχθηκαν σε βάθος χρόνου εύθραυστες και μια σαράφικη λογική με τεχνοκρατικό επίχρισμα. Τα λύσαμε με τους δασμούς, φτιάξαμε μ’ ένα περίεργο τρόπο ενιαίο ευρωπαϊκό

Χώρο Σένγκεν, όπου εμείς ταξιδεύουμε μόνο με ταυτότητα αλλά μαζί με το Δουβλίνο 2, αν το λέω καλά, μας έχουν μείνει στην Ελλάδα αμανάτι περί τα δυο εκατομμύρια μουσουλμάνοι κι όλο έρχονται, αλλά κοινή Πατρίδα δεν φτιάξαμε.

Πατρίδα είναι αυτή για την οποία δακρύζεις όταν τραγουδάς τον Ύμνο της κι αντικρύζεις την Σημαία της.

Πατρίδα είναι αυτή που όταν επιστρέφεις και την διασχίζεις, νοιώθεις μια οικεία συγκίνηση, αδελφοσύνη κι αλληλεγγύη με τους ανθρώπους της.

Πατρίδα είναι αυτή για την οποία είσαι διατεθειμένος να πεθάνεις, αν χρειαστεί.

Είναι ολοφάνερο πως δεν φτιάξαμε μια τέτοια Ευρώπη. Το μεγαλύτερο της επίτευγμα δεν μπορεί να είναι το ενιαίο νόμισμα. Η μεγαλύτερη παράδοση της Ευρώπης δεν ήταν η νομισματοκοπία.

Η πολιτική ορθότητα, η στενά τεχνοκρατική και οικονομίστικη λογική, ειδικά τις τελευταίες τρεις δεκαετίες, για την οικοδόμηση της, οδήγησαν στην σημερινή κατάσταση, όπου η έκφραση της αλληλεγγύης είναι δανεικά, αλλά με τσαμπουκά και σαρωτική επικυριαρχία των ισχυρών. Λέγε με Γερμανία.

Η Ευρώπη λοιπόν, αν επιβιώσει ή ακριβώς για να επιβιώσει, χρειάζεται κάτι άλλο, κάτι μεγαλειώδες. Να γίνει κοινή, αληθινή Πατρίδα. Που θα σέβεται τις επιμέρους Πατρίδες και θα τις προστατεύει. Όπου δεν θα υπάρχουν μικρές Πατρίδες που θα γίνονται λεία των ισχυρότερων.

Για να γίνει αυτό, χρειάζεται μια νέα Ευρωπαϊκή Ιδέα, που να έχει ρίζες στην Ιστορία, στις καρδιές, στις αξίες που είναι κοινές για τους Λαούς. Τα θεμέλια πρέπει πρωτίστως να είναι στις συνειδήσεις, όχι στα χαρτοφυλάκια.
Αυτό δεν μπορούν να το κάνουν τεχνοκράτες, διότι αυτή η νέα κεντρική Ιδέα, που χρειάζεται η Ευρώπη, είναι κατεξοχήν πολιτική. Δεν διδάσκεται στο London School of Economics και δεν αποτελεί μέρος της ημερήσιας διάταξης στα Διοικητικά Συμβούλια των Τραπεζών. Πρέπει να ξέρεις Ιστορία, που είναι η αληθινή πολιτική επιστήμη.

Από πού λοιπόν θα ήταν φυσικό να ξεκινήσει αυτή η νέα Ευρωπαϊκή Ιδέα, αν όχι από την πηγή των πάντων; Μα, εμείς οι επαίτες των δόσεων, θα πουν κάποιοι; Από εδώ, από το Έθνος των δανειοληπτών, όπως μας κατάντησε η μεταπολιτευτική «παράγκα»; Γιατί όχι; Ο αληθινός πλούτος μας ήταν, είναι και θα είναι οι άνθρωποι μας, οι Έλληνες. Τα δαιμόνια μυαλά κι οι καρδιές τους. Από αυτά πάντα θα δίνουμε και ρέστα.

http://nationalpride.wordpress.com

ΦΑΗΛΟΣ ΚΡΑΝΙΔΙΩΤΗΣ: ΑΥΤΟΙ ΠΕΡΝΑΝΕ...ΕΜΕΙΣ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ...ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ...

Η διαπλοκή είναι αλανιάρα, κοινώς ελευθερίων ηθών, που λέμε κι εμείς του κλασσικού. Τουτέστιν δεν έχει μπέσα, ήθος, αναστολές. Τα κάνει όλα και δεν σιχαίνεται. Με τρεις στόχους φυσικά: χρήμα, χρήμα, χρήμα. Και για να το πούμε πιο σωστά, το δικό σου χρήμα Έλληνα μου, μνημονιακέ δανειολήπτη. Αυτό που χρωστάς και θα πληρώνεις για την επόμενη τριακονταετία. Μονίμως δε βρίσκεται σε αναζήτηση ευκαιριακών πολιτικών συντρόφων. Διότι η διαπλοκή, αδέρφια, για να κάνει τις δουλειές της, θέλει και τις άκρες της. Ως εξωθεσμική, χρειάζεται θεσμικούς νταραβεριτζήδες. Τους οποίους, φυσικά, τους αλλάζει σαν τα πουκάμισα.

Δείτε τα εξώφυλλα και τα δελτία πως αλλάζουν αγάπες και προτιμήσεις. Φύγε εσύ, ελά εσύ. Πολλοί πρόθυμοι.

Τα δε «σπίτια» είναι πολλά. Άλλα λειτουργούν ως κανάλια, άλλα ως τράπεζες, τεχνικές εταιρείες και πάει λέγοντας.

Και στις άλλες χώρες υπάρχουν αυτά. Η Μαφία στην Αμερική ξεκίνησε ληστεύοντας βενζινάδικα, πουλώντας προστασία σε μπαρ, μανάβικα και πόρνες. Ο Τζόνυ Τόριο ή Τζόνυ η «Αλεπού», ο Μέγιερ Λάνσκυ και τα άλλα νεοφιλελεύθερα παιδιά του «αμερικανικού ονείρου», ξεκινήσανε με το κουμπούρι, το στιλέτο και το ρόπαλο. Σήμερα οι απόγονοι τους ασχολούνται με δημόσια έργα, την αποκομιδή και διαχείριση απορριμμάτων. Κι αυτοί είχαν στο pay roll πολιτικούς, δικαστές και δημοσιογράφους. Σήμερα την προστασία στα μαγαζιά την πουλάνε νέα φυντάνια, Κοσοβάροι και άλλοι. Η αριστοκρατία του εγκλήματος όμως είναι πλέον καθεστώς με, σχετικά, καθαρά χέρια. Όμως εκεί, δεν είναι αυτοί οι κανόνας. Πως το λέγανε οι θεωρητικοί του μαρξισμού; Η πρωτογενής συσσώρευση γίνεται με εγκληματική πράξη. Δεν είμαι μαρξιστής, δεν συμφωνώ με τη γενίκευση, αλλά εν προκειμένω είχε δίκιο ο Κάρολος.

Εδώ, στο Gau του Νότου δεν ληστέψανε βενζινάδικα, ούτε το ρίξανε στην πορνοβοσκεία. Απλώς τρυπώσανε στα κενά των μπαταρισμένων θεσμών μας, βρήκανε και μια πρόθυμη στρατιά από ξελιγωμένους «προοδευτικούς» κι ενοχικούς «αστούς», δημοσιογραφούντες και κομματαρχαίους και στήσανε κατευθείαν τη μπίζνα, παραλείποντας τον κύκλο του αίματος. Δεν την στήνανε στις σκοτεινές αλέες να περάσει ο ανυποψίαστος Λαός για να του την δώσουν κατακέφαλα και να φύγουν τρέχοντας με το πορτοφόλι και το ρολόϊ. Ήταν αλλιώτικο κόλπο. Οι δουλειές επί χρόνια στηνόντουσαν σε γεύματα, κότερα και σε υπουργικά γραφεία. Προκαθορισμένο τίμημα, δέκα εκατομμύρια νοματαίοι για πελάτες, σικέ διαδικασίες και ναυαρχίδες των ΜΜΕ έτοιμες για όλα. Έτσι τα καλόπαιδα μας κουρεύανε με την ψιλή. Εμείς δανειζόμασταν, αυτοί τα παίρνανε και τα παίρνανε και ξαναπαίρνανε. Και τώρα πληρώνουμε.

Λοιπόν, θα μου πουν πάλι μερικοί, καλές οι διαπιστώσεις, αγαπητέ, πες μας όμως για την ταμπακιέρα. Η ταμπακιέρα λοιπόν, το δια ταύτα, εξ ου και ο λενινιστικός τίτλος, λέει πως πρέπει να ξανααποκτήσουμε επιτέλους κράτος. Πορευτήκαμε, όπως πορευτήκαμε με το κατσαπλιάδικο που στήθηκε από το 1981. Σε μερικούς δεν αρέσει, εξεγείρονται τα βαρέα προοδευτικά ανακλαστικά τους, οι ποταμοί αίματος που δεν έχυσαν στο Πολυτεχνείο κλπ, η ζοχάδα τους που έχασαν στο Γράμμο οι πατεράδες τους, σόρρυ παίδες, αλλά το κράτος της Δεξιάς και του Κέντρου ως το 1980, είχε λίγη τσίπα και σοβαρότητα. Χωροφυλακίστικη αυστηρότητα, φτώχεια αλλά πάντως δεν ήμασταν περίγελως της γης και ζήτουλες. Μας λογαριάζανε.

Τώρα τέλειωσε το παραμύθι. Είναι προφανές πως δεν πρόκειται να βρέξει πεντακοσάρικα, η ΑΟΖ κι η εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου της χώρας θα πάρουν κάποιο χρόνο ν΄ αποδώσουν, όταν επιτέλους ο Αντώνης Σαμαράς θα κάνει αυτά που δεν έκανε ο ανεκδιήγητος και οι υπουργοί του. Άρα χρήμα, που δεν θα είναι δάνειο δεμένο σαν άλλη μια πέτρα στο λαιμό μας, δεν προβλέπεται να βγάλουμε άμεσα κι εύκολα.

Αυτό όμως που μπορούμε να κάνουμε, είναι να δημιουργήσουμε, με τα μέσα που έχουμε, τις υγιείς συνθήκες για να βγάλουμε χρήμα. Χρειάζεται καταρχή μια βάση. Κι η βάση αυτή είναι ένα σοβαρό, υγιές κράτος. Ένα κράτος, όπου ο καθένας θα κάνει τη δουλειά του.

Ο Στρατός θα φυλάει τα σύνορα κι η Αστυνομία θα σβερκώνει τους παράνομους αδιακρίτως κι η Δικαιοσύνη θα τους δικάζει, χωρίς να μισανοίγει το δεξί ή αριστερό της μάτι.

Χρειάζεται να μαζέψουμε από τους δρόμους σε μεγάλους χώρους κράτησης, στρατόπεδα, νησιά, ό,τι έχουμε, και να απελάσουμε τους λαθρομετανάστες, που δεν δικαιούνται πολιτικό άσυλο και δεν έχουν άλλους σοβαρούς ανθρωπιστικούς λόγους παραμονής στη χώρα, πχ βαριά αρρώστια, κι έχουν μετατρέψει ολόκληρες συνοικίες σε αφρικανοασιατικό γκέτο. Χρειάζεται να έφαρμόσουμε μια πολιτική μηδενικής ανοχής απέναντι στο έγκλημα κάθε είδους, ώστε να απαλλάξουμε τους πολίτες από ένα φαινόμενο που κάνει την ήδη δύσκολη ζωή τους αφόρητη. Γιατί το έχουμε ξαναπεί: η λαθρομετανάστευση και η εν γένει εγκληματικότητα ευτελίζει κυρίως την ζωή των φτωχών κι αδύναμων.

Χρειάζεται να δημιουργήσουμε ένα απλό, μακρόχρονα σταθερό και με χαμηλούς συντελεστές φορολογικό σύστημα, με παράλληλο σπάσιμο των γραφειοκρατικών μηχανισμών εκβιασμών, το οποίο θα αποτελέσει κράχτη για επενδύσεις κι υγιές περιβάλλον για την ανάπτυξη.

Με λίγα λόγια πρέπει να δημιουργήσουμε τις συνθήκες εκείνες που στο εξωτερικό δίνουν την ευκαιρία στους Έλληνες να γίνονται πρώτοι και καλύτεροι: ευνομία, αξιοκρατία.

Αν τις έχουν εδώ, γιατί να φύγουν; Θα δημιουργήσουν το θαύμα τους στην Πατρίδα.

Γιατί, αδέρφια, στο μεταπολιτευτικό μπορντέλο της διαπλοκής όλο τον προϋπολογισμό του πλανήτη να ρίξεις με δανεικά, σε δέκα χρόνια πάλι οι εκατό σεσημασμένοι αλήτες θα τα έχουν φάει μέχρι φόδρα και θα είμαστε πάλι ταπί και ψύχραιμοι ή όπως λέει ο μέγας Τσάντλερ, πιο φτωχοί κι από ποντικό (αγγλικανικής) εκκλησίας. Ξέρετε γιατί; Ούτε αντίδωρο δεν έχει.

Πηγή: http://kostasxan.blogspot.com

ΦΑΗΛΟΣ ΚΡΑΝΙΔΙΩΤΗΣ: ΟΙ "ΦΙΛΟΙ", Η ΘΑΤΣΕΡ ΚΑΙ Ο ΧΑΤΖΙΑΒΑΤΗΣ

Λοιπόν, αδέρφια, μια παλιοτζίφρα ζητάνε οι δανειστές μας, που ως γνωστόν, είναι φίλοι μας, θέλουν το καλό μας κλπ.
Την λογική του πράγματος την έχει περιγράψει ο Δήμος Σταρένιος στην γνωστή ταινία.
Η υποταγή κι ο εξευτελισμός πάντα έχουν επιχειρήματα και φανατικούς συνηγόρους.
Σε μια υγιή χώρα, βέβαια, θα έπρεπε να εγερθεί σύσσωμη η κοινωνία, τα ΜΜΕ, η κυβέρνηση, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κι όλα τα κόμματα, πλην τυχόν του «Κόμματος Του Δειλού Η Μάνα Δεν Έκλαψε Ποτέ» και με μια φωνή να ευθυγραμμιστεί με τον Αντώνη Σαμαρά.

Εδώ χρειάζεται η συναίνεση και η ομοφωνία.
Για το καλό, για την εθνική μας αξιοπρέπεια κι όχι για να φάνε εκατό ευρώ από τη σύνταξη του κυρ Μήτσου και της κυρά Τασούλας, που η τεχνητή οδοντοστοιχία τους παίζει καστανιέτες, ένεκα του άδειου ντεπόζιτου της πολυκατοικίας.
Η πολυκατοικία βρίσκεται κάπου στο κέντρο, με τοπίο γύρω – γύρω διανθισμένο με πακιστανικό και σομαλικό φολκλόρ, λόγω της Ραγκούσης Τουρς, όμως οι θερμοκρασίες παραμένουν βαλκανικές, είναι ευρωπαϊκό Φθινόπωρο, σε λίγο Χειμώνας κι όχι η εποχή των μουσώνων στη Λαχώρη.
Μια δήλωση δανειοληπτικής νομιμοφροσύνης ζητούν οι άνθρωποι για την έκτη δόση, πιθανώς και με δάκτυλο εκ της Ιπποκράτους ορμώμενο. Κι ύστερα, αδέρφια, για την έβδομη δόση τι θα ζητήσουν; Κάτι πάλι μπορεί να μην τους αρέσει στο μέλλον στην φτιάξη μας. Μπορεί να στραβοκοιτάμε, να ‘μαστε νωχελικοί και να μην απαντάμε ζωηρά στην πρωϊνή αναφορά. Μπορεί να ‘ναι αγυάλιστος ο Μπουμπούκος ή να μιλάει στη γραμμή η Αννούλα με τον Ροντούλη. Οπότε μπορεί μέσω κάποιων Κάπο των «φίλων» μας (διαβάστε λίγο Μαουτχάουζεν) κι ενίων ΜΜΕ, να απαιτήσουν εκτός από εμπράγματες και έμβιες εγγυήσεις. Ομήρους, σαν την παλιά καλή εποχή. Θα τους κλείσουν στο Χαϊδάρι και άμα καθυστερούμε στους στόχους, θα δουλεύει ντουφέκι και πολυβόλο. Θα φεύγουν από την Κομμανταντούρ τα καμιόνια, μπροστά μια ΒΜW με καλάθι, με τον δημοσιογράφο-γόνο, που χτυπιόταν προχθές για την υπογραφή του Σαμαρά, λες και του ατιμάσανε το Μνημόνιο. Θα κάνουν μπλόκο στα Υποκαταστήματα της ΔΕΗ και του ΟΑΕΔ και θα μαγκώνουν τους ταλαίπωρους, που θέλουν να πληρώσουν το ρεύμα χωρίς το χαράτσι και τους ανέργους, που περιμένουν για το επίδομα. Μπορεί να δει κι η οδός Μέρλιν πάλι μεγάλες πιένες, με τσιγκέλια και κρίκους στο ταβάνι, που όμως δεν θα είναι για ενόργανη.

Τα εγχώρια τσανάκια που κινδυνολογούν και βγαίνουν στις γειτονιές με το ηλεκτρονικό «χωνί» και ξεκινούν το τελάλημα των εκβιασμών με το «Achtoung! Achtoung!», την δουλειά τους κάνουν. ΄Απαξ ρουφιάνος, εσαεί ρουφιάνος. Εμείς όμως, οι πολλοί, πώς το ανεχόμαστε; Είναι δυνατόν στα 2011 να ανεχόμαστε τέτοιο ελεεινό νταβαντζιλίκι, λες και είμαστε οσποδάροι των Βρυξελλών; Ο Αντώνης Σαμαράς, με δημόσιους κι έμπρακτους τρόπους, έχει δεσμευτεί να κάνει αυτό που πρέπει για την Πατρίδα. Με δημόσιες δηλώσεις από το βήμα της Βουλής, με ανακοινώσεις του εκπροσώπου του, δίνοντας ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση, εγκρίνοντας τον Προϋπολογισμό και δια των Υπουργών του στο Υπουργικό Συμβούλιο, με επιστολή προς τον κ. Μάρτενς και με την όλη ενημέρωση που έκανε στους εταίρους μας για τις θέσεις του. Και δεν είναι αρκετό;

Η χώρα, το Έθνος των Ελλήνων, δεν μπορεί να πηγαίνει από δόση σε δόση με το χέρι απλωμένο για δανεικά. Το «τα κάνω όλα για μια δόση» δεν είναι εθνική πολιτική, αλλιώς το λένε και κανονικά θέλει βιβλιάριο υγειονομικού ελέγχου. Πρέπει τώρα να βάλουμε φρένο και κυρίως εμείς, οι πολίτες, ψηφοφόροι, αναγνώστες και τηλεθεατές να στείλουμε με κάθε τρόπο τα «συγχαρίκια» μας στην κατάπτυστη και δουλόφρονα Πέμπτη Φάλαγγα. Αλλιώς, έχει πολύ παρακάτω ακόμη στου κακού τη σκάλα. Το διακύβευμα, ξαναλέω, δεν είναι απλώς η ευημερία μας, είναι η Ελευθερία μας.

Κι επειδή έχουν, πάλι, σηκωθεί τα πόδια να χτυπήσουν το κεφάλι, θα θυμήσουμε μερικά αυτονόητα. Ο δοσιλογισμός, η δουλοφροσύνη και η κοινωνική ανθρωποφαγία, ο κοινωνικός δαρβινισμός, δεν ήταν και δεν θα γίνουν ποτέ «προοδευτική» ή «φιλελεύθερη», σώφρονα θέση. Η διασταύρωση της κολωνακιώτικης «αριστεράς», της Θάτσερ και του Χατζηαβάτη βγάζει απλώς καρπαζοεισπράκτορες. Εμείς θέλουμε ελεύθερους ανθρώπους. Το αληθινά προοδευτικό και σώφρον είναι ο αυτοσεβασμός, η προάσπιση της εθνικής αξιοπρέπειας, η ενότητα ενάντια στην υποταγή κι όχι υπέρ αυτής.

Αν δεν μπει τώρα φρένο, τότε αύριο θα μας ζητήσουν το συκώτι και το νεφρό μας, μερικές νυκτερινές «παραχωρήσεις», την τιμή και την υπόληψη μας, την εδαφική μας ακεραιότητα, την ίδια την ύπαρξη μας. Δεν είναι ζήτημα απλά ονόρε, ηρωϊσμού. Είναι ζήτημα επιβίωσης και στοιχειώδους εθνικής αξιοπρέπειας. Σύμβαση δανείου θα υπογράψουμε, όχι παραίτηση από το δικαίωμα ζωής, τιμής και περιουσίας.

(Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Δημοκρατία»)

ΦΑΗΛΟΣ ΚΡΑΝΙΔΙΩΤΗΣ: ΟΣΟ ΥΠΑΡΧΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ, ΕΧΕΙ ΜΑΓΙΑ Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΝΑ ΖΥΜΩΝΕΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Στην πολιτική δεν υπάρχουν επιτήδειοι ουδέτεροι. Κι εν πάση περιπτώσει, ακόμη κι αν υπάρχουν, εγώ δεν είμαι απ’ αυτούς. Πάντα διαλέγω πλευρά και παίζω μπουνιές. Και χρόνια τώρα ήμουν και θα είμαι στην ίδια πλευρά.

Παρακολούθησα την κωμωδία «Φεύγει ο Γιώργος που μένει, ο Πετσάλνικος κι η θυμωμένη Κομανέτσι». Παρακολούθησα βεβαίως και το ρεσιτάλ μαύρης προπαγάνδας της διαπλοκής εναντίον του Αντώνη και της ΝΔ. Έστησαν πολύωρα πάνελ, συζητούσαν ώρες με οργή, ζωντανές συνδέσεις, λοιδορίες, παρεμβάσεις νεκραναστημένων, για τους όρους που έθεσε ο Παπαδήμος στον Σαμαρά. Του απηύθυναν και νουθεσίες, όταν δεν τον χλεύαζαν. Νεοφιλελεύθερα μπάζα, όλη η φλωρούμπα με ανταύγειες, γνώμη και σολάριουμ, έβγαινε κι έκανε περισπούδαστες αναλύσεις με σαρδόνεια χαμόγελα ανοχής όταν άλλοι βρίζανε τον Σαμαρά.

Θα θυμίσω βέβαια, πριν λίγα χρόνια, το φοβερό ρεπορτάζ εφημερίδας για τα μούτρα που έκανε συνοφρυωμένος ο Ερντογάν κατά την συνάντηση του στην Αθήνα με τον Κ. Καραμανλή και τις αναλύσεις για την αποτυχία της επίσκεψης, η οποία όμως δεν ..έγινε, ματαιώθηκε την τελευταία στιγμή! Το φύλλο της εφημερίδας όμως κυκλοφόρησε, πριν πάρουν χαμπάρι οι φιλιππινέζες της παραπληροφόρησης. Φυσικά η εν λόγω δημοσιογραφάρα είναι από αυτούς που κάνουν αναλύσεις και κουνάνε το δάχτυλο και στο Σαμαρά και σε σας. Τον πήρε το μάτι μου και τώρα τον κυριούλη. Ποιανού του έπεσε η τσίπα από την τσέπη για να την βρουν αυτοί;

Μετέδιδαν μάλιστα ορισμένοι, πως ο Σαμαράς δέχτηκε τους όρους. Όπως όμως απεδείχθη και από την δήλωση Παπαδήμου, όροι δεν υπήρχαν! Το παραμύθι διακινήθηκε από το βαθύ ΠΑΣΟΚ και ορισμένα φερέφωνα των γνωστών «επιχειρηματιών» με τον ένα πελάτη, το Κράτος. Μούφα, δηλαδή, «πέτσινο» το θέμα των πάνελ και των δελτίων, δύσοσμη λάσπη με το πηλοφόρι πούλαγαν οι ρεπατζούδες του Μόσιαλου. Άραγε, στα wikileaks του μέλλοντος θα δούμε, αν τα καλόπαιδα είχαν ενημερώσει και γι’ αυτές τις εκπομπές την Πρεσβεία, ΜΙΑ είναι η Πρεσβεία, όπως και για την εικόνα που «φιλοτέχνησαν» στον Σαμαρά; I wonder…

Τι έγινε λοιπόν, αδέρφια;

1. Ναι, θα προτιμούσα να επιμέναμε σκληρά και να γκρεμοτσακιζόταν ο απερίγραπτος τυχοδιώκτης, πριν σχηματιστεί μεταβατική κυβέρνηση και να πηγαίναμε σε εκλογές εντός μηνός.

2. Ναι, θεωρώ ότι η απειλή εξόδου από το Ευρώ ήταν χάρτινη. Δεν υπάρχει μηχανισμός, δεν προβλέπεται και θα έπρεπε να απαντήσουμε «αν το κάνετε, αν μας εξαναγκάσετε σε έξοδο οδηγώντας μας στη χρεωκοπία, αυτό σημαίνει αυτομάτως και μονομερή διαγραφή όλου του χρέους και πυροδότηση των CDS, με ότι αυτό συνεπάγεται». Γιατί, αδέρφια, αν χρωστάς δέκα χιλιάδες σε μια τράπεζα, είσαι κακομοίρης. Αν χρωστάς 400 δισεκατομμύρια, είσαστε συνέταιροι.

3. Ναι, θα προτιμούσα να μην μετέχουμε με κανένα πρόσωπο στην μεταβατική κυβέρνηση, να έχουμε την ελάχιστη δυνατή ταύτιση, να την ελέγχουμε αντιπολιτευτικά, να τηρήσουμε την δημόσια δέσμευση μας για ψήφιση μόνο της δανειακής, εκεί που μας έφερε ο τυχοδιώκτης κωπηλάτης, να βάλουμε πλάτη για την εκταμίευση της 6ης δόσης και εκλογές.

Έχουμε και λέμε:

Ο Αντώνης Σαμαράς, πείτε ότι θέλετε, όμως έριξε τον Γιώργο Παπανδρέου. Το καλοκαίρι του πήρε στο προφορικό την παραίτηση, μετά τον μάλωσε η μαμά του κι ο «μεταμφιεσμένος Έλληνας με την αμερικάνικη καρδιά» και κείνος την πήρε πίσω, λέγοντας και ψέματα για τα διαμειφθέντα. Τώρα, στα μισά της θητείας του, μετά την απίστευτη ξεφτίλα που έκανε στη χώρα και το τελεσίγραφο του Αντώνη, καταγράφηκε επιτέλους στα πρακτικά της Προεδρίας η δήλωση του, ότι δεν θα ηγηθεί της μεταβατικής κυβέρνησης και στη συνέχεια παραιτήθηκε για να αναλάβει ο κ. Παπαδήμος. Βέβαια, έχει γαντζωθεί στο λαιμό του ΠΑΣΟΚ και σας ορκίζομαι θα τους πάει στο 9%, αλλά σε ξένα νιτερέσα δεν ανακατεύομαι. Αποδείχθηκε πάντως ότι αυτός ο sui generis τύπος, μπορεί να έλκει μέρος της καταγωγής του από την μαγευτική και φλατ Μινεσότα, όμως έχει το πείσμα των διασήμων θεόρατων ημίονων του Μιζούρι. Σωστά λοιπόν ο Αντώνης εκτίμησε ότι δεν ήταν τόσο απλό, «στέλνω τελεσίγραφο κι αύριο αυτός φεύγει». Εκεί, πακτωμένος ο ποδηλάτης με την διαστημική γυαλούμπα. Έπρεπε Ο Αντώνης να κάνει, όπως έκανε, κι άλλα πράγματα κι ελιγμούς για να τον ξεπακτώσει και να χάσετε, ωρέ Έλληνες, το μπερκέτι που σας έλαχε για Πρωθυπουργός στην πιο δύσκολη στιγμή από το 1974. Για σκεφθείτε το, χάρις στον Αντώνη, χάσατε άλλα δύο (2) χρόνια πρωθυπουργίας ΓΑΠ. Ε;

Εγώ, που το ΄χω και λίγο το φιλοπόλεμον στο αίμα μου, θα μπορούσα να αγνοήσω την ευθεία απειλή της εξόδου από το Ευρώ και να ανταπαντήσω, «τότε θα πάρετε ό,τι έδειχνε ο Καραϊσκάκης στον εχθρό σηκώνοντας την φουστανέλα», αλλά δεν είμαι Αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, ένας από εσάς είμαι. Ο Αντώνης λοιπόν που είναι Αρχηγός της ΝΔ, ακόμη κι αν θεωρούσε την απειλή πιθανή μόνο κατά ποσοστό 10%, ως θεσμικός παράγοντας κι αυριανός Πρωθυπουργός, ήταν υποχρεωμένος να την λάβει σοβαρά υπ’ όψιν.

Θα προτιμούσα να μην συμμετείχαμε στην κυβέρνηση, γιατί θα πουν αυτό που ήδη λένε, ό,τι συγκυβερνούμε. Υποθέτω όμως ότι έπαιξαν ρόλο δυο πράγματα. Πρώτον αίτημα του νέου Πρωθυπουργού για όσο το δυνατό μεγαλύτερη συνδρομή στο έργο του και δεύτερον, η άποψη να έχει κι η ΝΔ κάποια μάτια από μέσα σε όσα θα γίνονται σε αυτές τις εκατό ημέρες.

Ο Γιώργος, ο Παπακωνσταντίνου, ο Βενιζέλος, ο Ραγκούσης και τ’ άλλα καλά παιδιά, οι αρχιτέκτονες του ζόφου των δυο αυτών χρόνων, θα θελήσουν να πουν «όλοι το ίδιο είμαστε». Ήδη το λένε κι από κοντά επιχαίρει ο τυχοδιώκτης των μαϊμού Δεκεμβριανών, νομίζοντας ότι τώρα που στα σαράντα ανακάλυψε το Έθνος και την Πατρίδα, ό,τι θα βρει κεντροδεξιούς πελάτες. Όταν έχεις στο βιογραφικό σου τις καταλήψεις σε..Λύκεια, καλά κρασιά.

Προσέξτε όμως κι αυτό. Η μεταπολιτευτική παράγκα, δυο μόλις μέρες αφού ορκίστηκε η μεταβατική κυβέρνηση των Εκατό Ημερών, βγάζει και δημοσκοπήσεις ότι ο κόσμος, λέει, δεν θέλει εκλογές στις 19/2. Θέλει, τάχα, να συνεχίσει να κυβερνά αυτός που ακόμη δεν κυβέρνησε! Σουρεαλιστικά πράγματα, που στόχο έχουν να κόψουν τον δρόμο του Σαμαρά για την εξουσία και να γίνουν και διάφορες βολικές διευθετήσεις. Ή τουλάχιστον θα προσπαθήσουν να τις κάνουν. Θα σας πω τώρα μερικές κακές λέξεις: απλές, προνομιούχες, Blackrock κλπ. Αδυνατούν εκεί στην Εσπερία να καταλάβουν ότι δίνουν λεφτά, που οι τράπεζες μετά τα δίνουν στον Μπάμπη το Σουγιά, που ‘χει μπίζνες από μπετά και ΜΜΕ, μέχρι σκουπίδια. Θα επιληφθούν λοιπόν αρμοδίως…


Υπογραμμίζω λοιπόν:

Η κυβέρνηση αυτή είναι μεταβατική, ειδικού σκοπού, με τρεις αποστολές, ήτοι δανειακή, εκταμίευση έκτης δόσης, εκλογές στις 19/2/2012. Οι δημοσκοπήσεις ποτέ δεν μπορούν να υποκασταστήσουν την βούληση του Λαού, ούτε να αποτυπώσουν αληθινά την δυσαρμονία της παρούσας Βουλής με το εκλογικό σώμα.

Η κυβέρνηση αυτή δεν θα επιτρέψουμε να γίνει πλυντήριο των ευθυνών του Παπανδρέου και των συνεργών της πολιτικής του για όσα έγιναν αυτά τα δυο χρόνια.

Ο κ. Παπαδήμος, δεν προέρχεται από παρθενογένεση, είναι χρόνια στον δημόσιο βίο. Σίγουρα όμως είναι ικανός κι έχει κύρος. Προέρχεται δε από ένα χώρο, όπου έχει μάθει να σηκώνει το τηλέφωνο κι η εντολή του να μεταδίδεται και να εκτελείται πάραυτα. Θα παρακολουθήσω με ενδιαφέρον την συνάντηση του με το δοβλέτι μας.

Τα συνωμοσιολογία περί Τριμερούς να τα λαμβάνετε σοβαρά υπ όψιν όσοι γουστάρετε Ελλοχίμ, θεωρίες για την Κούφια Γη και καλλικαντζάρους. Αν δεν επηρεάζεστε από τον Λιακόπουλο, τότε σημειώστε ότι η Τριμερής δεν είναι τίποτε άλλο από ένα είδος παγκόσμιας «Αθηναϊκής Λέσχης», όπου πολιτικοί, επιχειρηματίες και άλλοι μαζεύονται και συζητούν άτυπα για μεγάλα πολιτικά και οικονομικά προβλήματα.

Ο κ. Παπαδήμος λοιπόν κι η κυβέρνηση του των Εκατό Ημερών, εύχομαι να πετύχει στην υλοποίηση των τριών ειδικών σκοπών που έχει και πιστεύω, η παραπαίουσα διαπλοκή να μείνει με την όρεξη για παραβίαση της συμφωνίας για άμεσες εκλογές. Ο μεταβατικός Πρωθυπουργός δεν μπορώ καν να σκεφθώ ότι θα καταδεχθεί να παίξει το κύρος του και την αποστολή του μονά ζυγά για να κάνει χάρες σε αυτούς που σε λίγο μπορεί να μην υπάρχουν.

Ο Αντώνης ούτε «συστημικός», ούτε «μνημονιακός» έγινε. Οι αποφάσεις του, συμφωνείτε με αυτές ή όχι, ήταν πράξη αυτοθυσίας εν όψει άμεσου εθνικού κινδύνου κι όχι πράξη υποταγής.

Νέα μέτρα θα ‘ρθουν προς συζήτηση με το πολυετές. Ποιος θέλετε να το διαπραγματευθεί; Ποιον ξέρετε που να έχει πει βροντερά όχι στη ζωή του και να είναι ικανός; Γι’ αυτό θα πρέπει να γίνουν οι εκλογές κι απέναντι στους εταίρους και δανειστές μας να κάτσει ως εκπρόσωπος μας ο Αντώνης Σαμαράς.

Όσοι λοιπόν θυμώσατε κι όσοι προβληματισθήκατε, όπως κι εγώ, με όσα έγιναν, γιατί τα θέλετε όλα και τα θέλετε τώρα, κάνετε ένα βήμα πίσω, κοιτάξτε την μεγάλη εικόνα και μην υποστέλλετε την Σημαία. Εμμονή στην Αποστολή και το βλέμμα πάντα στο στόχο.

Αδέρφια, όσο υπάρχουμε εμείς, εσείς όλοι, έχει μαγιά η Πατρίδα να ζυμώνει Ελευθερία…

ΦΑΗΛΟΣ ΚΡΑΝΙΔΙΩΤΗΣ: "Ο ΠΡΟΦΕΣΟΡ ΞΕΡΟΛΑΣ...ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΙΛΑ ΕΠΤΑ ΩΡΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΞΙΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ..."

Το αίτημα του διαχρονικού ελληνικού εθνικού κινήματος είναι η Ελευθερία. Ούτε η αναζήτηση χαμηλότοκων δανεικών, ούτε η πτώση των spreads, ούτε η αποφυγή του «πιστωτικού γεγονότος», που θα ενεργοποιήσει τα στοιχήματα αιφνίδιου οικονομικού θανάτου, που καλούνται ευσχήμως CDS.
Τίποτα από όλα αυτά.
Το εθνεγερτικό σύνθημα του Λαού μας ήταν «Ελευθερία ή θάνατος» κι όχι «Ό,τι έχετε ευχαρίστηση»…
Ο Λεωνίδας του Αναξανδρίδα στις Θερμοπύλες είπε, «Μολών λαβέ» κι όχι «ελάτε κι άμα μας δώσετε την έκτη δόση, τα δίνουμε».

Οι αγωνιζόμενοι Έλληνες, από την δρομαία έφοδο στο Μαραθώνα ως τις εθνικές εξορμήσεις της δεκαετίας 1912-1922, από την αντίσταση κατά του Άξονα ως τον Ενωτικό Αγώνα της ΕΟΚΑ και την ηρωϊκή αντίσταση στην Κερύνεια, το αεροδρόμιο της Λευκωσίας και τον Άγιο Ιλαρίωνα, έδιναν τη Μάχη για την Ελευθερία. Εθνική ανεξαρτησία, λαϊκή κυριαρχία.
Αυτά ήταν, είναι και θα είναι το άλφα και το ωμέγα της ύπαρξης μας, το κίνητρο αλλά και ο σκοπός μας. Όλα τα άλλα έπονται κι όλα τα άλλα πάνω σε αυτά στηρίζονται. Παιδεία, οικονομία, υγεία, έχουν ως προϋπόθεση την Ελευθερία.
Τα ηρωικά λόγια σίγουρα δεν πληρώνουν μισθούς και συντάξεις. Οι ιστορικές αναδρομές σε στιγμές μεγαλείου και αυτοθυσίας είναι βέβαιο πως δεν περιορίζουν το έλλειμμα και το χρέος.
Όμως στον αγώνα που πρέπει να δώσουμε, γιατί ακόμη δεν τον δώσαμε, δεν δίνει κανένα αγώνα ο ιδεοληπτικός τουρίστας του Μαξίμου, ούτε ο αντ’ αυτού φαφλατάς προφέσορας, πρέπει να ξέρουμε ποιο είναι το διακύβευμα.
Λοιπόν, αδέρφια, το διακύβευμα δεν είναι απλά η ποιότητα ζωής μας, η τυχόν κατάρρευση τραπεζών κι ασφαλιστικών ταμείων. Δεν κινδυνεύουμε απλά από την φτώχεια και την χρεοκοπία.
Κινδυνεύουμε από κάτι χειρότερο: την σκλαβιά.
Στην ουσία σήμερα κινδυνεύουν γι’ άλλη μια φορά τα αποτελέσματα της Ελληνικής Επανάστασης. Πελεκούν το δέντρο της ελληνικής Ελευθερίας, αναστημένο με το αίμα των πατέρων και των παππούδων μας.
Όταν γίνει κατανοητό αυτό, όταν συνειδητοποιήσουμε τον αληθινό κίνδυνο, τότε θα μπορούμε να δώσουμε τον αγώνα για την οικονομία και για όλα αλλά φυσικά με εθνική ηγεσία και όχι με τους οσποδάρους της Τρόικας.
Η παρούσα κυβέρνηση οδηγεί την Πατρίδα σε ένα οικονομικό 1922.
Οδηγεί τους Έλληνες σε μια καταστροφή, με βαθιές ρίζες στο 1981, που δεν θα πλήξει πια έναν γεωγραφικό πυλώνα του Ελληνισμού, όπως ήταν η Μικρά Ασία αλλά τα ίδια τα θεμέλια του ελλαδικού κράτους.
Ο προφέσορ Ξερόλας, δεινός στις γλωσσικές περικοκλάδες, μπορεί να μιλάει επτά ώρες για την αξία της σιωπής, πειστικός στους αδαείς και μικρόνοες και μετά να γυρίσει την τραγιάσκα του ανάποδα, να κάτσει από την άλλή μεριά του τραπεζιού και να πει στον εαυτό του τα ακριβώς αντίθετα, εξίσου πειστικά, για όσους έχουν πέσει με το κεφάλι από το μουλάρι ή πίστεψαν ότι «λεφτά υπάρχουν».
Στις απλές ερωτήσεις, «πέστε μας, έναν, μόνον έναν στόχο που εξαγγείλατε και τον πιάσατε» ή «γιατί, παρά τα μέτρα, έχετε υστέρηση εσόδων και ακόμη μεγαλύτερο έλλειμμα;», θ΄ ακούσετε ως απάντηση σχοινοτενείς θεωρίες για την επίδραση της αυξήσεως του πληθυσμού των μελιγκρών επί της κινεζικής οικονομίας και πως το κάνουν οι λιβελούλες αλλά για την ταμπακέρα, μόκο και τουμπεκί ψιλοκομμένο και νεοφιλεύθερο.
Κι ύστερα θα μας μοστράρουν πάλι κουμπούρια στο τραπέζι, απειλές και όψιμο πατριωτισμό για να μας «σώσουν», όπως κάνουν κάθε τρεις μήνες.
Λοιπόν, ακούστε, ωμά και για να μην το πηγαίνουμε γύρω – γύρω. Τούτοι δω, εκτός από φαλιρημένοι πολιτικά, είναι και αδίστακτοι. Έχουν βρώμικο μάτι.
Τους είδατε πως χειροκροτούσανε τον ΓΑΠ και τον προφέσορα; Την χώρα την έχουν βγάλει στη διατίμηση, είναι πρωταθλητές της αποτυχίας κι έχουν πιάσει αράχνες από την αβελτηρία.
Είναι εργώδεις μόνο για το κακό. Τριάντα χρόνια υπονομεύανε και καταστρέφανε την παραγωγική βάση της χώρας, έκαναν κοινωνική πολιτική με δανεικά, προσλαμβάνανε στρατιές, έβαζαν μπουρλότο στους θεσμούς, ξεφτίλιζαν τις έννοιες των ιδεών, αποδομούσαν την εθνική ταυτότητα.
Τώρα δε μερικοί στέλνουν κι επιστολές στο Λαό και λένε «δεν είμαστε εμείς, είμαστε άλλοι»! Ποιος θ’ αγοράσει αυτές τις χάντρες κι αυτά τα σπασμένα καθρεφτάκια;
Ομοψυχία; Ναι, αλλά με ποιον.
Έχω ομοψυχία με τους απολυμένους και τους άνεργους ιδιώτες αλλά και με τους κατασυκοφαντημένους δημοσίους υπαλλήλους. Μιλούν όλοι οι νεοφιλεύθεροι ψευτογιάπηδες, που δεν έχουν βγάλει ούτε ένα ευρώ στην ελεύθερη αγορά, λες κι η χώρα ήταν στον αυτόματο, λες και δεν υπάρχουν αξιόλογοι, εργατικοί, υπεύθυνοι άνθρωποι στις δημόσιες υπηρεσίες.
Η κατασυκοφάντηση ολόκληρων κατηγοριών εργαζομένων από κατά κανόνα ανεπάγγελτα κωλόπαιδα του Κολωνακίου, είναι μια δόλια μέθοδος τεμαχισμού της κοινωνίας, που διευκολύνει, στρέφοντας τον ένα ενάντια στον άλλο, την κοινωνική ανθρωποφαγία της μνημονιακής υποτέλειας.
Είμαι αλληλέγγυος με τους υποψηφίους εφέδρους, που τα «πουλάκια» λένε ότι επιλέγονται με καθαρά κομματικά κριτήρια.
Έχω ομοψυχία με τα θύματα της γενοκτονίας της παραγωγικής βάσης της χώρας, με τους βιοτέχνες και τους εμπόρους.
Είμαι αλληλέγγυος με τους εργαζόμενους στην ζώνη στο Πέραμα, όπου πια δεν βαράει ούτε σφυρί.
Είμαι αλληλέγγυος με τους αγρότες που αν τους γυρίσεις ανάποδα θα πέσουν μόνο απλήρωτοι λογαριασμοί και τα κλειδιά του χρεωμένου τρακτέρ.
Με αυτούς ναι, είμαι αλληλέγγυος, γιατί αυτοί, ως σύνολο, δημόσιοι κι ιδιωτικοί, ελεύθεροι επαγγελματίες, επιστήμονες και χειρώνακτες, είναι ο Λαός.
Κι η Κεντροδεξιά είναι λαϊκή κι οφείλει να είναι λαϊκή. Γιατί λαϊκό δεν σημαίνει ευτελές, ούτε χυδαίο. Είναι ό,τι προέρχεται από το Λαό, ό,τι του ανήκει, τον σέβεται και τον υπηρετεί. Κι η δύναμη της Πατρίδας είναι οι Άνθρωποι της.
Έχουν όνομα, καταγωγή, τιμή, αξιοπρέπεια. Και θέλουν φρόνημα, κίνητρο.
Και το βαθύτερο κίνητρο είναι η Ελευθερία. Δώστο τους ως στόχο, δώσε και το παράδειγμα σου και μετά σου δίνουν και την ψυχή τους. Θα θυσιαστούν αρκεί να πεισθούν ότι υπάρχει όραμα, σκοπός και σχέδιο.
Για τους πολλούς υπάρχουν όλα. Στους πολλούς ανήκω και μ’ αυτούς έχω ομοψυχία. Με ψεύτες, κερδοσκόπους, συκοφάντες κι ανθρωποφάγους δεν έχω τίποτα κοινό.
Αν δεν αντιληφθούμε το διακύβευμα, αν πλησιάσουμε τα ζητήματα μόνο με την υπολογιστική μηχανή, με ελιγμούς, χειρισμούς και την προπαίδεια, όσο εμείς θα λογαριάζουμε, η οργή του Λαού θα προσπεράσει τους πάντες και τα πάντα.
Το Έθνος δεν είναι εταιρεία. Θέλει πολιτική κι όχι απλά λογιστική.
Την νομιμοφροσύνη του Λαού την γεννά η παραδειγματική ηγεσία, αυτή που λέει την αλήθεια κι υπερασπίζεται την Ελευθερία και την ευημερία των πολιτών και – εξίσου σημαντικό – αυτή που τιμωρεί. Η ατιμωρησία των υπευθύνων γι’ αυτό που ζούμε και θα ζήσουμε, θα πυροδοτήσει ανεξέλεγκτες καταστάσεις.
Μια συμφορά, κάτι απρόβλεπτο μπορεί να σε κάνει φτωχότερο. Αυτό, με σχέδιο, πίστη, καρτερία και τολμηρή ηγεσία, μπορείς να το αντέξεις. Αν όμως γίνεις φτωχός και ταυτόχρονα νοιώθεις προδομένος και σκλάβος, τότε είσαι ζώσα εκρηκτική ύλη.
Η χώρα χρειάζεται εναλλακτική επιλογή.
Άλλο δρόμο, άλλο ήθος, άλλη ηγεσία. Συντεταγμένη διέξοδο προς το μέλλον. Αυτή δεν μπορούν να τη δώσουν αυτοί που δεν το πιστεύουν, οι συκοφάντες κι εκβιαστές του Λαού, ούτε όμως και τα απολιθώματα μιας προκατακλυσμιαίας αριστεράς.
«Έτσι κι αλλιώς η γη θα γίνει κόκκινη», λέει το τραγούδι, «ή κόκκινη από ζωή ή κόκκινη από θάνατο».
Η ζωή, λοιπόν, γιατί αυτή θέλουμε, απαιτεί Ελευθερία. Και τώρα που το σκέφτομαι, ο σωστός τρόπος για να τραγουδάς τον Εθνικό Ύμνο, είναι σε στάση προσοχής αλλά με την γροθιά υψωμένη και το κεφάλι σκυμμένο, φόρο τιμής στους ταπεινούς.
Αυτοί είναι ο Λαός και ο Στρατός, αυτοί είναι ο κορμός της μεγάλης παράταξης, που έχει το χρέος να αλλάξει στ’ αλήθεια την Πατρίδα.

ΦΑΗΛΟΣ ΚΡΑΝΙΔΙΩΤΗΣ: ΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ ΕΙΝΑΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΙ ΑΠΟ ΠΟΡΝΕΣ

Αν θες να ταΐσεις το πόπολο τυρόπιττες, σουβλάκια ή ότι άλλο εδώδιμο, χρειάζεσαι οπωσδήποτε άδεια, ακόμη κι αν θες ν’ ανοίξεις μια τρύπα δύο επί δύο σε μια γειτονιά. Θα σε ελέγχει η αγορανομία, το υγειονομικό και πάει λέγοντας. Αν σε τσακώσουν να πουλάς σάπια και ληγμένα, επικίνδυνα για την δημόσια υγεία, τότε θα σε μπαγλαρώσουν και θα πας στο αυτόφωρο, θα στο κλείσουν το μαγαζί. Εσένα δε, θα σε στείλουν να περνάς τα πρωϊνά στο προαύλιο του ευαγούς ιδρύματος του Κορυδαλλού, παίζοντας βόλλεϋ με τον αθώο, μέχρι αποδείξεως του εναντίου, Μπέο. Τα πρόστιμα θα πέσουνε βροχή κι όταν βγεις, θα είσαι κακόφημος σαν τον Μιχαλίτση, που ως γνωστόν «έφαγε» το Σακαφλιά στα Τρίκαλα στα δυο στενά, για όσους ξέρουν το πλήρες λαϊκό άσμα. Ούτε κόλλυβα δεν θα παίρνουν από το χέρι σου και η καριέρα σου στην εστίαση θα λήξει σαν την καριέρα του Δρούτσα στο ΥΠΕΞ. Αιφνιδίως. Αν όμως θέλεις να ταΐζεις έναν ολόκληρο λαό φούμαρα δεν χρειάζεσαι καμμία άδεια, καμμίας αρχής. Αρκεί να έχεις αφεντικό και θράσσος. Μπορείς να μπουκώνεις τους αναγνώστες και τους τηλεθεατές σου με ψόφιες πολιτικές γάτες και ληγμένη παραπληροφόρηση και δεν χρειάζεσαι καμμία άδεια, καμμίας αρχής. Μόνο λίγο τουπέ και την τσίπα σου ξεχασμένη κάπου, κάποτε. Αρκεί να μπορείς να κοιτάς την κάμερα με γυάλινο μάτι και να λες τέρατα, χωρίς να παίζουν οι μύες του προσώπου σου, ακόμη κι αν συλλαμβάνεσαι που και που με την σκελέα σου κατεβασμένη ως τους αστραγάλους να κάνεις λαγουδάκια στο Σύνταγμα. Χρειάζεται να διαθέτεις από μόνος σου ένα είδος φυσικού πολιτικού μπότοξ. Διότι το μπότοξ, το οποίο ως γνωστόν είναι στρατιωτικό δηλητήριο, νεκρώνει τον μυ και τα πέριξ αυτού και τον κρατάει για κάποιο διάστημα «τσίτα». Όπως δε ίσως γνωρίζετε, μερικά παρηκμασμένα ψώνια των τριών φύλων, κάνουν μπότοξ κόμη και στις μασχάλες, για να μην…ιδρώνουν. Οι έμποροι μνημονιακής παραπληροφόρησης όμως έχουν μπότοξ και στ’ αυτιά. Από κει ίσως βγαίνει η φράση «δεν ιδρώνει το αυτί του». Μπορείς να συκοφαντήσεις τον Τάσσο Παπαδόπουλο και να πουσάρεις μετά μανίας το σχέδιο Ανάν, να γίνεις ατζέντης κάθε είδους συμφερόντων, να λοιδορείς την αντιπολίτευση με ασύστολες ψευδολογίες, να πιάνεις αράχνες ξεροσταλιάζοντας στις πρεσβείες, να νταραβερίζεσαι με σκοπιανούς αλυτρωτιστές, τούρκους ισλαμοφασίστες κι όλη την κουνιστή φάλαγγα της ενδοτικότητας. Μπορείς να αποδομείς την εθνική ταυτότητα, να ασελγείς πάνω στην Ιστορία, τα σύμβολα και τους ήρωες του Λαού. Μπορείς να κοπρίζεις την νεοφιλελεύθερη ανθρωποφαγία σου από φυλλάδες και συχνότητες, να εκβιάζεις τον Λαό, να τον απειλείς, να κρεμάς στο σκουριασμένο σπαθάκι σου ή στην πένα και το πληκτρολόγιο σου όλες τις ξένες φούντες του ντουνιά. Κανένα πρόβλημα. Μπορείς να τα κάνεις όλα αυτά κι άλλα τόσα χωρίς άδεια, χωρίς ποινικό, πειθαρχικό, κοινωνικό ή άλλο έλεγχο. Φερέφωνα εργολάβων, εμπόρων όπλων, μπετατζήδων, σκουπιδιαραίων, διαμεσολαβητών πάσης φύσεως, έχουν μπει μέσα στον αιγιαλό της επικοινωνίας, στις συχνότητες που ανήκουν στο κράτος, δηλαδή σε σένα ΄Ελληνα κι έχουν στήσει πολυτελείς παράγκες, όπου μαγειρεύουν δύσοσμη προπαγάνδα, για την οποία ενίοτε παίρνουν γραμμή από εγχωρίους και βαρβάρους. Πάνε κι έρχονται στα Σούσα. Την Πατρίδα δηλαδή μπορείς να την πουλάς τοις μετρητοίς ή επί πιστώσει χωρίς άδεια αλλά, φίλε μου, μπουγάτσα χωρίς άδεια δεν πουλάς. Αυτή είναι μια κολοσσιαία στρέβλωση της προβληματικής απ’ όλες τις μπάντες Δημοκρατίας μας. Πώς μπορείς να εξυγιάνεις τον εν γένει δημόσιο βίο, όταν η ενημέρωση λειτουργεί με μαφιόζικους όρους, όταν η παρακμή και η μισθοφορία είναι ο κανόνας και όχι εξαίρεση; Φτιάχνουν δημοσκοπήσεις, δολοφονούν προσωπικότητες, πνίγουν ειδήσεις, αναδεικνύουν γελοία παράσιτα, ευνουχισμένες γάτες των καναπέδων της διαπλοκής, με έναν πάντα στόχο: την ποδηγέτηση της πολιτικής ηγεσίας, ώστε οι «δουλειές» να γίνονται αδιατάρακτα. Η μεταπολιτευτική παράγκα δίνει μάχη οπισθοφυλακής, προσπαθεί να επιβιώσει μαζί με τις μεθόδους της, οι οποίες οδήγησαν την χώρα εδώ που την οδήγησαν. Η διάλυση της, η ήττα των παρακμιακών μηχανισμών της και των θλιβερών προσώπων που την σηματοδοτούν, είναι εκ των ουκ άνευ για την επιβίωση και αναγέννηση της Πατρίδας. Για κάθε μισθοφόρο της παραπληροφόρησης, υπάρχουν δέκα νέοι δημοσιογράφοι, οι οποίοι δεν μπήκαν στην δουλειά αυτή για να γίνουν δούλοι συμφερόντων. Για κάθε κρατικοδίαιτο παράσιτο της «επιχειρηματικότητας», που έχει ένα μόνο πελάτη, υπάρχουν εκατοντάδες σχολιαστές στο διαδίκτυο, που θέλουν το παιχνίδι να έχει διαφάνεια, δίκαιους κανόνες. Η ανάδειξη των υγιών δυνάμεων της Πατρίδας απαιτεί καυτηριασμό όλων των κακοφορμισμένων πληγών της κοινωνίας, ανατροπές, διοίκηση δια του παραδείγματος, ανανέωση σε πρόσωπα και ιδέες. Έτσι ώστε η πολιτική να επιστρέψει στα χέρια των εκλεγμένων πολιτικών, μακριά από τους σκοτεινούς προθαλάμους, την συναλλαγή, το life style, την ψευτογκλαμουριά. Αυτό προϋποθέτει κι εξυγίανση της ενημέρωσης. Χρειαζόμαστε Τύπο, που να ελέγχει την εξουσία, να υπηρετεί το Λαό, όπως πρέπει όλα να τον υπηρετούν. Όχι βραχίονα εκβιασμών για άλλου είδους μπίζνες, όχι Πέμπτη Φάλαγγα ξένων συμφερόντων και της εγχώριας διαπλοκής. Εν ολίγοις, αδέρφια, ακόμη κι οι δύστυχες πόρνες της οδού Φυλής χρειάζεται να έχουν άδεια της αρχής κι ελέγχονται υγειονομικώς. Οι πεμπτοφαλαγγίτες της παραπληροφόρησης ενός ολόκληρου λαού, όχι. Η διαφορά είναι, ότι οι αδειούχες πόρνες, την προσφορά των οποίων εξήρε ο σπουδαίος Νίκος Καββαδίας, ουδέποτε έβλαψαν την Πατρίδα.

Πηγή: http://trikalagr.blogspot.com

ΦΑΗΛΟΣ ΚΡΑΝΙΔΙΩΤΗΣ: Ο ΕΡΝΤΟΓΑΝ ΚΑΙ Ο ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ ΧΑΤΖΗΑΒΑΤΙΣΜΟΣ

Μια τριτοκοσμική μπόχα πλανάται πάνω από τη χώρα. Η βλακεία, η υποτέλεια και η παρακμή της οικονομικής κρίσης κάνουν έργο και από τηλοψίας. Οι καναλάρχες μας στουμπώνουν τα μυαλά με τούρκικα σήριαλ, ακόμη και γυρισμένα στην κατεχόμενη Κύπρο. Οι Τούρκοι κοπρίζουν πάνω στους τόπους του μαρτυρίου των ηρώων μας και μας πουλάνε τα τηλεοπτικά σκατά τους για κατανάλωση, με ατζέντηδες τους, αυτούς που νέμονται την δημόσια περιουσία των συχνοτήτων. Όπου γυρίσεις τον δέκτη σε κάποιες ώρες, η τραχιά γλώσσα των πλιατσικολόγων φονιάδων του Ερτογρούλ σου γραντζουνάει τ’ αυτιά και το φιλότιμο. Νταλκάδες, εγκλήματα και συνωμοσίες, γυρισμένα κοψοχρονιά. Αν κλείσεις τον ήχο, βλέπεις στις φάτσες όλο το εξισλαμισμένο ανά τους αιώνες μωσαϊκό των λαών της Μικράς Ασίας και των Βαλκανίων. Πρόσωπα Ελλήνων, Αρμενίων, Ασσυρίων, Λυδών, Φρυγών, Τσερκέζων, Κούρδων, Αλβανών, Σέρβων, Βουλγάρων, Ρουμάνων κλπ.

Οι πληθυσμοί που κατοικούν την Τουρκία, είναι ζωντανή απόδειξη ότι η φυλετική θεωρία δεν ισχύει, διότι οι Τούρκοι δεν είναι παρά ο κακός μας εαυτός. Ίδιο αίμα με μας, άλλο πολιτιστικό εποικοδόμημα. Σουνέτι, ληστεία, γενοκτονία. Αυτή είναι με τρεις λέξεις η Ιστορία της Τουρκίας.

Στην ίδια την Τουρκία το τουρανικό αίμα είναι πιο σπάνιο κι από το τετράφυλλο τριφύλι. Γιατί το μυστικό, αδέρφια, είναι πως δεν υπάρχει τουρκικό έθνος. Οι αληθινοί κεντροασιάτες Τούρκοι ήταν λίγες δεκάδες χιλιάδες. Είπαμε, διαβάστε Σπύρο Βρυώνη κι όχι τα Μίκυ Μάους της καθεστωτικής αριστεράντζας, για να δείτε την αληθινή Τουρκία. Οι πραγματικοί Τούρκοι ήταν ένας οργανωμένος και φιλοπόλεμος καταλύτης, μια δυναμική ελάχιστη μειοψηφία μέσα σε μια παρηκμασμένη συντριπτική πλειοψηφία, που από την παρακμή οδηγήθηκε στην στρατιωτική ήττα, στην υποτέλεια, τον εξισλαμισμό και την γλωσσική και συνειδησιακή γενοκτονία ή στην αληθινή γενοκτονία, δια στόματος μαχαίρας. Όσοι αντιστάθηκαν ή απλώς αρνήθηκαν την αφομοίωση και το σουνέτι, είτε εσφάγησαν, είτε έζησαν ανυπότακτοι κι απομονωμένοι, πληρώνοντας βαρύ φόρο αίματος. Τα συνεκτικά στοιχεία του τουρκισμού είναι το Ισλάμ κι η Συνενοχή, το αίμα από το Ολοκαύτωμα των Χριστιανών της Μικράς Ασίας. Από αυτό το σκελετό στην ντουλάπα τους πηγάζει η υπερευθιξία των Τούρκων και η φλυαρία τους για το πόσο μεγάλοι, ομοιογενείς κλπ είναι.

Παντού σημαίες, μόνο στα σώβρακα δεν βάζουν. Παντού συνθήματα για τον τουρκισμό, την «ευτυχία του να είσαι Τούρκος». Μπας και το πιστέψουν οι ίδιοι.

Όμως οι Τούρκοι την αλήθεια την ξέρουν. Την βλέπουν όταν κοιτούν τον καθρέφτη, μόλις σκάψουν λίγο την γη, στα μνημεία που βρίθουν παντού, από τις μητροπόλεις, ως τις ερημιές της Ανατολίας. Ξένα γι’ αυτούς. Τα έφτιαξαν οι πρόγονοι τους, πριν εξισλαμισθούν, όταν ήταν Χριστιανοί, πιο παλιά ειδωλολάτρες, δωδεκαθεϊστές ή γεζιντί, ήτοι ζωροαστρικοί πυρολάτρες. Ειδωλολατρικοί ή χριστιανικοί ναοί, βουλευτήρια, θέατρα, στάδια, ανάκτορα, υδραγωγεία και δρόμοι, στα οποία οι αληθινοί Τούρκοι δεν είχαν βάλει ούτε μια πέτρα. Τα αντίκρυσαν με δέος για πρώτη φορά πριν από αιώνες όταν ήρθαν καβάλα στ’ άλογα τους από τη στέπα, για να τα λαφυραγωγήσουν ή όταν υπηρετούσαν ως μισθοφόροι την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και τον Βασιλέα.

Αργότερα ο τούρκος Αδόλφος, ο Κεμάλ, στήριξε τα θεμέλια του αυταρχικού κι ολοκληρωτικού κράτους του πάνω στο Ολοκαύτωμα των Χριστιανών της Μικράς Ασίας. Ο Χίτλερ ηττήθηκε, ο Κεμάλ όχι. Όχι, ακόμη

Στην Ιωνία, στον Πόντο, στην Αρμενία, στην Κωνσταντινούπολη, στην Ανατολική Θράκη, σε όλη την Μικρά Ασία, οργανωμένα και με τις πιο πρωτόγονες μεθόδους, ο Κεμάλ, με την ενεργή συμμετοχή τεράστιου τμήματος των μουσουλμάνων κατοίκων, πέρασε απ’ το λεπίδι και την φωτιά τους Χριστιανούς, ώστε να ομογενοποιήσει δια της βίας το κράτος του, τουλάχιστον θρησκευτικά. Ήταν μια Γενοκτονία με παλλαϊκή συμμετοχή. Οι «Τούρκοι», με τα εισαγωγικά που κανονικά τους αρμόζουν, ήταν συνένοχοι σε όλη την κοινωνική κλίμακα. Ένα τέτοιας έκτασης έγκλημα κατά της ανθρωπότητας χρειαζόταν πολλά χέρια και δυστυχώς τα βρήκε. Το να σφάξεις εκατομμύρια, είναι βρώμικη και δύσκολη δουλειά. Θες κόσμο, όχι αστεία. Το δέλεαρ ήταν οι περιουσίες και τα ανυπεράσπιστα γυναικόπαιδα. Ζωή, τιμή και περιουσία έγιναν λάφυρα για τους γενοκτόνους.

Στην Ελλάδα, η παρακμιακή αριστερά και η ενοχική «δεξιά» του Κολωνακίου, ανίκανες πολιτικά, ανεπαρκείς μορφωτικά και ξεβράκωτες ηθικά, δημιούργησαν μια φαντασιακή Τουρκία. Κάτι σαν ένα μεγάλο Βέλγιο που έχει κάνει περιτομή. Ακόμη κι όταν ήταν στην εξουσία ο «κοσμικός» κεμαλισμός, με τους πολιτικούς απλούς τοποτηρητές του Γενικού Επιτελείου, οι ιέρειες της διακομματικής πολιτικής ορθότητας προσπαθούσαν να βρουν καλές προθέσεις σε αυτό το πρωτοναζιστικό μόρφωμα.

Προέβαλαν θεωρίες συμψηφισμού του τύπου «φταίμε κι εμείς», εξομοιώνουν το θύμα με τον θύτη και αποδομούν την αληθινή Ιστορία, ώστε να ΄ρθούμε ίσα βάρκα, ίσα νερά, οι αγωνιστές της Ελευθερίας με τους δυνάστες, οι απειλούμενοι κι οι επεκτατιστές.

Όπως όμως είπε κάποτε κι ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης «άλλο Κολοκοτρώνης κι άλλο Ομέρ Βρυώνης».

Όταν όμως ήρθε στην εξουσία ο Ερντογάν και οι ισλαμοφασίστες του, εκεί πλέον η φαντασιακή παράκρουση χτύπησε κόκκινο. Έτοιμη ήταν η μεταπολιτευτική παράγκα να κάνουμε τα τανκς τρακτέρ και τα κανόνια αλέτρια. Στον ύπνο τους.

Ευτυχώς όμως που υπάρχουν και οι ίδιοι οι Τούρκοι και δίνοντας μια ξανάστροφη στα μούτρα των ημετέρων ενδοτικών, μας θύμισαν την αλήθεια.

Καταλάβατε τι έκανε πρόσφατα ο Ερντογάν στην Κύπρο; Ξεβράκωσε τον Χατζηαβάτη και τους οπαδούς του ντάλα μεσημέρι. Μπροστά στις κάμερες επέχαιρε για την οικονομική μας κρίση και την τρομακτική έκρηξη στην ναυτική βάση «Ευάγγελος Φλωράκης», λοιδόρησε την Ελλάδα για τα προβλήματα της και χλεύασε την Κύπρο που αναγκάστηκε ν’ αγοράσει ρεύμα από τα κατεχόμενα. Ειρωνεύτηκε χαιρέκακα κι απείλησε τον Ελληνισμό, θεωρώντας απροκάλυπτα τα προβλήματα μας ευκαιρία για τον τουρκικό ισλαμοφασισμό. Μίλησε ως αυτό που είναι, ως αρχηγός αρπακτικής συμμορίας.

Φανταστείτε όταν έγιναν οι φοβεροί σεισμοί στην Τουρκία, να έβγαινε ο Έλληνας Πρωθυπουργός κι αντί για συμπαράσταση προς την γείτονα, αντί για την ανθρωπιστική βοήθεια που στείλαμε, να επέχαιρε για τις συμφορές που τους βρήκαν και να απειλούσε!

Ασχέτως τυχόν αμέλειας κι ευθυνών της κυπριακής κυβέρνησης, είναι περισσότερο από πιθανό οι υπηρεσίες του επίδοξου «σουλτάνου» να έβαλαν το χεράκι τους για την φοβερή καταστροφή σε ανθρώπους και περιουσίες.

Αυτή η πρωτοφανής για τον ευρωπαϊκό πολιτικό πολιτισμό συμπεριφορά άρπαγα και τραμπούκου, καταλύει κάθε ψευδαίσθηση του εν Αθήναις χατζηαβατισμού.

Το καθήκον μας λοιπόν παραμένει ακέραιο. Κι όσο μεγαλύτερα τα εσωτερικά προβλήματα, τόσο μεγαλύτερη πρέπει να είναι η επαγρύπνηση.

Η οικονομία δεν υπάρχει χωρίς Πατρίδα.

Άλλωστε, μην ξεχνάτε, ο Ερντογάν ξέρει πολύ καλά ότι, μ’ όλη την αυθάδεια του και την βουλιμία του απέναντι στον Ελληνισμό, υπάρχουν μέρη στην ίδια τη χώρα του, όπου η εξουσία του είναι μόνο κατ’ όνομα. Οι μαχητές του κουρδικού έθνους δεν εντυπωσιάστηκαν από τις χάντρες και τα καθρεφτάκια του και ήδη θεμελιώνουν την Αυτονομία του λαού τους. Υπάρχουν δρόμοι στην Τουρκία τους οποίους ο Ερντογάν δεν μπορεί πια να διαβεί ούτε μέρα και πολλοί στην Ουάσιγκντον και το Τελ Αβίβ δεν στενοχωριούνται καθόλου γι’ αυτό.…

Πηγή: http://kostasxan.blogspot.com

ΦΑΗΛΟΣ ΚΡΑΝΙΔΙΩΤΗΣ: ΣΤΟ ΜΟΓΚΑΝΤΙΣΟΥ ΤΟΥ ΠΑΠΟΥΤΣΗ ΚΑΙ ΣΤΗ ΛΑΧΩΡΗ ΤΟΥ ΚΑΜΙΝΗ

Η απόγνωση κι αγανάκτηση των ανθρώπων είναι πλέον στα ύψη. Εδώ στο Μογκαντίσου του Παπουτσή, στα σύνορα της Λαχώρης που δημιούργησαν οι χαρωπές απόψεις του Καμίνη και οι ιδεοληπτικές δράσεις του Ραγκούση, άρχισε να κυλάει αίμα.
Οι φτωχοί και οι αδύναμοι την πληρώνουν. Γέροι, γυναίκες, έφηβοι, άνθρωποι που δεν μπορούν να φύγουν μακριά από το πρόβλημα, από τον πολυπολιτισμικό παράδεισο που δημιούργησε η πολιτική ορθότητα, η ανομία κι η ανοχή στα καθάρματα.

Οι φραγκάτοι που ζουν στο Βόρεια ή κυριλέ Νότια Προάστια ή σε γειτονιές του Κολωνακίου που βρίθουν από φυλάκια, φρουρούς, κάμερες κλπ, δεν έχουν ανάγκη, δεν τους αφορούν όσα συμβαίνουν στον Τρίτο Κόσμο των απλών ανθρώπων. Κανείς δεν θα τους σφάξει σαν αρνιά στη γωνία.
Δεν θα μείνει η γυναίκα τους σύξυλη και το παιδί τους ορφανό, πριν γεννηθεί. Κανείς δεν θα τους αρπάξει την τσάντα ενώ περπατάνε, πρώτον γιατί σπανίως περπατάνε κι αυτό πάντα συνοδεία, κι όταν περπατάνε δεν είναι ποτέ στις κακόφημες γειτονιές που ζει το μπας κλας πόπολο.
Κι έτσι κι αλλιώς, την τσάντα τους την κρατάει άλλος, ο οποίος είναι και «σιδερωμένος».
Άμα σε φυλάνε πιστόλια, οι μαχαιροβγάλτες μένουν μακριά κι αλάργα.
Όμως, ο τόπος αυτός έχει Αφέντη κι είναι ο Έλληνας. Φιλόξενος, αφέντης, κιμπάρης αλλά Αφέντης στον τόπο του και το σπιτικό του.
Όποιος έρχεται είναι φιλοξενούμενος κι όχι μπάστακας, ούτε εγγράφει δικαιώματα χρησικτησίας.
Όποιος έρχεται θα έρχεται νόμιμα, θα σέβεται τον τόπο και τον τρόπο μας, τους νόμους μας και τον πολιτισμό μας.
Θα σέβεται την περιουσία μας και τα μνημεία μας, τις γυναίκες, τις μανάδες και τις κόρες μας.
Στις χώρες από τις οποίες έρχονται πολλοί από τους παραβατικούς «μουσαφιραίους» μας, αν κάνουν αυτά που κάνουν εδώ, τους κόβουν το χέρι, το κεφάλι, τους κρεμάνε, τους ντουφεκάνε σαν τις μπεκάτσες.
Με διαδικασίες συνοπτικές, οι οποίες απολαμβάνουν μάλιστα της γενικής αποδοχής και με παλλαϊκή συμμετοχή της παγκόσμιας σέχτας, στην οποία ανήκουν.
Λιθοβολούν γυναίκες, κόβουν χέρια, κάνουν κλειτοριδεκτομές με κονσερβοκούτια κι αγκάθια. Ωραία πράγματα.
Εμείς δεν κάνουμε τέτοια. Είμαστε φωνακλάδες κι οργίλοι αλλά ούτε κατά διάνοια θα μπορούσαμε να εισάγουμε τέτοια βαρβαρότητα.
Έχουμε όμως Νόμους. Βασισμένους σε άλλες παραδόσεις, ελληνορωμαϊκές. Δεν λιθοβολούμε, ούτε ακρωτηριάζουμε μέλη.
Το χειρότερο που μπορείς να πάθεις είναι ισόβια, που τελικά είναι το πολύ εικοσιπέντε χρόνια, ό,τι κι αν κάνεις και πρέπει να προσπαθήσεις πολύ για να το πάθεις αφού περάσεις ανακριτή, δυο βαθμούς δικαιοδοσίας κι αναιρετική διαδικασία.
Ούτε καταναγκαστική εργασία δεν έχουμε. Αντιθέτως η εργασία είναι προνόμιο με ευεργετικές συνέπειες για τον χρόνο κράτησης σου.
Όσο οι κρίση θα βαθαίνει, όσο τα σύνορα μας θα είναι τρύπια κι οι ισλαμοφασίστες του τουρκικού καθεστώτος θα σπρώχνουν προς τα εδώ ατιμώρητα του κόσμου τους παρίες, τόσο θα ξεπέφτει η καθημερινή ζωή μας. Τόσο θα κυλάει το αίμα αθώων ανθρώπων κι οι ιδεοληπτικοί τουρίστες που μας κυβερνούν, θα χάσκουν.
Ευτυχώς, απ’ ότι φαίνεται, θα πακετάρουν σύντομα. Θα μαζέψουν την αδιαφορία τους και τις αγκυλώσεις τους, την «πολιτική ορθότητα» τους και τον κάλπικο διεθνισμό τους και θα απέλθουν εξευτελισμένοι, αν όχι και κυνηγημένοι.
Η ηγεσία που έρχεται θα κάνει την μεγαλύτερη κι απλούστερη επανάσταση: θα εφαρμόσει τους νόμους. Το οφείλει. Άτεγκτα.
Η αποκατάσταση της δημόσιας τάξης και ασφάλειας είναι η πιο φτηνή μεταρρυθμιστική πολιτική με την πιο άμεση επίδραση στην ποιότητα ζωής των πολιτών.
* απόσπασμα από άρθρο που δημοσιεύεται στη σημερινή “Δημοκρατία”

Πηγή: http://nationalpride.wordpress.com

ΦΑΗΛΟΣ ΚΡΑΝΙΔΙΩΤΗΣ: ΤΟ ΕΘΝΟΣ ΚΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΜΑΣ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

Όλες οι κυβερνήσεις της νεότερης Ιστορίας, μέχρι και τα πρώτα χρόνια της βουτηγμένης στο αίμα της Κύπρου μεταπολίτευσης, είχαν μια σταθερά.

Βενιζελικοί και λαϊκοί, βασιλόφρονες και οπαδοί της αβασίλευτης, δημοκράτες κι ολοκληρωτικοί, του Κέντρου ή της ΕΡΕ, σοσιαλιστές ή οπαδοί της ελεύθερης αγοράς, είχαν πάντοτε ένα κοινό. Από τον Βενιζέλο ως τον Μεταξά, κι από τον Παπαναστασίου, ως τον Σοφούλη, τον Παπάγο, τον Γέρο, ή τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, κάτι σταθερό κι αμετάβλητο διαπερνούσε το Κράτος, την κοινωνία απ’ άκρου εις άκρον: η κυρίαρχη εθνική ιδεολογία στην εκπαίδευση όλων των βαθμίδων, στις Ένοπλες Δυνάμεις, στον Τύπο, στον δημόσιο λόγο.

Κι υπήρχε και μια αληθινή και παραγωγική διανόηση, που μετουσίωνε την εθνική ιδέα, και όχι μόνο, σε αληθινή τέχνη. Σήμερα «ο Ιούδας, που φιλάει υπέροχα», είναι κρατικοδίαιτος, προοδευτικός κι οπαδός του..Μνημονίου. Και φυσικά είναι Ιούδας. Σήμερα η κρεμ ντε λα κρεμ του χασμουρητού που υποδύεται την τέχνη, παίζει μεταξύ life style και αποδόμησης. Είπαμε: πρότυπο ο γκέϊ αφγανός λαθρομετανάστης εκτροφέας καρέτα – καρέτα. Άλλωστε, με τα μέτρα των κατά Μίκη σημερινών «ιντελιγκέντσηδων» και των αποδομητών που μας κυβερνούν, το «Άξιον Εστί» είναι προϊόν …υπερπατριωτισμού. Υποθέτω ότι θα το περιλάβει, παίζοντας με τα τσουλούφια του, ο Τατσόπουλος σε νεότερη χορηγημένη εκπομπή του γνωστού συγκροτήματος, με τις ανακυκλωτικές ανιδιοτελείς ευαισθησίες. Αλουμίνιο, πλαστικό και Ιστορία. Όλα στην προοδευτικιά χωματερή. Καιρός να υποστεί και η πατριωτική ποίηση την δέουσα, φιλική προς το μνημονιακό περιβάλλον, επεξεργασία.

Κάποτε νήπια, παιδιά, έφηβοι κι ενήλικες, διδάσκονταν την πίστη στην Πατρίδα, μέσα από την Ιστορία της, μέσα από την κρατική Παιδεία, την οικογένεια, μέσα από κάθε συλλογική έκφραση του δημοσίου βίου.

Ο τρόπος άλλοτε εμπνευσμένος και ποιητικός, ενίοτε άγαρμπος και πρωτόλειος, αλλά πάντως ένα ελληνοκεντρικό πρότυπο ελευθεροφροσύνης και φλογερού πατριωτισμού σφυρηλάτησε γενιές Ελλήνων. Διασφάλιζε την εθνική και κοινωνική ενότητα. Έθετε τα πρότυπα. Ταυτόχρονα όμως αποτελούσε την αστείρευτη πηγή ενέργειας για κάθε αγώνα, σε κάθε κίνδυνο, απέναντι σε κάθε εχθρό και συμφορά.

Ακόμη κι ο Άρης, όταν βγήκε στο κλαρί, υποδύθηκε τον «Ταγματάρχη» του Πυροβολικού, έβαλε μπροστά την γαλανόλευκη κι έκανε συνέχεια αναφορές στο ΄21 και την κλεφτουριά, από την πρώτη μέρα ως και στην περίφημη ομιλία του στη Λαμία. Μόνο έτσι μπόρεσε να μαζέψει κόσμο γύρω από τη σημαία του.

Δεν είναι τυχαίο ότι το ΚΚΕ, που ως τότε είχε μικρή απήχηση κι ήταν μισοδιαλυμένο από την καταστολή αλλά και τις απίστευτες «πατέντες» του δαιμόνιου Μανιαδάκη («μαϊμού» Ριζοσπάστης και Κεντρική Επιτροπή!), μόνο όταν χρησιμοποίησε τον Πατριωτισμό, τα εθνικά σύμβολα και πήρε (ή κατ’ άλλους καπηλεύθηκε) την πρωτοπορία στο Εθνικό Κίνημα, μπόρεσε να αποκτήσει πλατιά επιρροή κι έφτασε ως την πόρτα της εξουσίας.

Τον Λάκη Σάντα και τον Μανώλη Γλέζο κάποιοι και κάτι τους έμαθαν ν’ αγαπούν την Πατρίδα.

Σ’ ένα από τα πολλά επεισόδια της μάχης των Οχυρών, ένας νέος Έλληνας θερίζει τον ανθό των επερχόμενων Γερμανών. Ο Αλ. Ζαούσης γράφει γι αυτόν: «Ένα σκυρόδετο πολυβολείο, γνωστό ως Π9, σε μια μικρή δύναμη προκαλύψεως έξω από το Μπέλες. … Ο Γερμανός Διοικητής ζήτησε να δει τον επικεφαλής Έλληνα. Λοχίας Δημήτριος Ίτσιο. Ο Γερμανός τον χαιρέτησε, τον συνεχάρη και μετά διέταξε να τον τουφεκίσουν»! Ο έφεδρος Λοχίας Δημήτριος Ίτσιος, από τα Άνω Πορρόϊα Σερρών είναι ο πρώτος εκτελεσμένος από τις κατοχικές δυνάμεις. Μιλάει κανείς γι’ αυτόν στα παιδιά σας; Κάποιοι και κάτι τον έκαναν αυτό που ήταν.

Οι ανώνυμοι Εδεσίτες κι Ελασίτες, που βγήκαν για να πολεμήσουν τους κατακτητές είχαν κι αυτοί «ηθικό αυτουργό». Τον ίδιο που είχαν κι αυτοί που ξεκινούσαν μια Οδύσσεια κινδύνων για να καταταγούν στον Ιερό Λόχο και τις άλλες μονάδες του Ελληνικού Στρατού στην Μέση Ανατολή. Οι μαχητές της Στρατιάς στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα του Λαού μας στην Μικρά Ασία, οι νικητές της Αλβανίας και οι υπερασπιστές των Οχυρών, οι υπερασπιστές της Δημοκρατίας στο λησμονημένο έπος του 1944-1949, οι αγωνιστές της ΕΟΚΑ και του 1974, είχαν όλοι τον ίδιο «ηθικό αυτουργό» στην δράση τους: την εθνική τους συνείδηση και φιλοτιμία. Συνείδηση και φιλοτιμία που σφυρηλατήθηκαν από δάσκαλους, γονείς, διανόηση, από μια κυρίαρχη εθνική ιδεολογία.
Αν πιστεύεις ότι το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του γιατί ν’ αγωνιστείς γι’ αυτό;

Αν πιστεύεις και θέλεις να κάνεις και τους άλλους να πιστέψουν, ότι είμαστε ένα μπάσταρδο συνοθύλευμα, που ενώθηκε πάνω σε ιστορικά ψεύδη, τότε γιατί να θυσιαστείς και τι να θυσιάσεις; Το πολύ – πολύ να πακετάρεις την βαλίτσα σου.

Ο Λαός μας διάβηκε τα πεδία της Ιστορίας δια πυρός και σιδήρου ως συγκροτημένο Έθνος κι όχι ως κοπάδι ανδράποδων. Αυτή την κυρίαρχη ιδεολογία, βασισμένη φυσικά στην γλώσσα, την θρησκεία, την παράδοση, το κοινό συναίσθημα καταγωγής, την μορφοποιούσε και περνούσε το Κράτος μέσα από τις δομές του σε όλους. Αυτή η εθνική ιδεολογία δεν νομιμοποιούσε απλά στις συνειδήσεις των ανθρώπων την Πατρίδα. Την καθαγίαζε. Συγκροτούσε το ύψιστο κίνητρο.

Αυτή είχαν στις αποσκευές τους και τα εκατομμύρια των Ελλήνων που σκόρπισαν στην προσφυγιά και την ξενητειά. Δεν ήταν κάποιοι, που πήγαν κάπου. Ήταν Έλληνες, είχαν ταυτότητα, γλώσσα, μουσικές, δικούς τους τόπους πίσω τους και κοινό τρόπο μέσα τους. Γι’ αυτό ακόμα σήμερα στο Τορόντο και στο Σικάγο, στο Μπουένος Άϋρες και στο Γιοχάνεσμπουργκ, μαζεύονται, τραγουδούν και χορεύουν τους αρχαίους κυκλικούς χορούς μας. Δεν έγιναν πολτός, γιατί ποτέ δεν ήταν πολτός. Κι ούτε θα γίνουν. Ειδικά οι έξω.

Γι’ αυτήν την ιδεολογία αυτοκτόνησε η Ηγερία του νεότερου Ελληνισμού, η Π. Δέλτα, όταν μπαίνανε οι Γερμανοί στην Αθήνα. Γι’ αυτήν ο Σάντας ανέβηκε στο βράχο. Γι’ αυτήν ανέβηκε στην αγχόνη ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης. Γι’ αυτήν άντεξαν δεκαετίες διώξεων οι Βορειοηπειρώτες αγωνιστές.

Δειλά – δειλά από το 1981 και μετά σηκώθηκαν τα πόδια να χτυπήσουν το κεφάλι. Όλο το μηδενιστικό, χολερικό σκυλολόϊ της παρακμής, σιγά – σιγά επέδραμε σε όλους τους μηχανισμούς, που ήταν οι φορείς και τροφοδότες της εθνικής ιδεολογίας.

Τώρα, σαστισμένοι, οδηγούν τη χώρα στον κατήφορο χωρίς φρένα και μας ζητούν να πάμε κάπου, κάπως, να κάνουμε κάτι. «Δικαιώνεται» το χλευαστικό σύνθημα της δεκαετίας του ΄80 στους τοίχους των αμφιθεάτρων: «Εμπρός στον έτσι που χάραξε ο τέτοιος».

Το Έθνος και η Ιστορία του, οι αξίες, οι Ήρωες, τα Σύμβολα του, δεν είναι παρά το πρόσωπο μας στον κόσμο. Αυτό που μας προσδιορίζει, μας κινητοποιεί, μας ενώνει. Αυτό μας ανάθρεψε, μας έδωσε φρόνημα, κουράγιο, αντοχές. Αυτό μας γλύτωσε από όλους τους κινδύνους. Η ιδέα του Έθνους είναι το συνεκτικό μας υλικό.

Πάνω σε τι θα χτίσουμε την εθνική και κοινωνική ενότητα μπροστά στον κίνδυνο ενός «οικονομικού 1922», που αντιμετωπίζουμε λόγω των ιδεοληπτικών μηδενιστών σκιντζήδων, που σαστισμένοι καμώνονται ότι κυβερνούν; Ποια σημαία θα κυματίσει και θα μας οδηγήσει στην έφοδο προς τον Ουρανό, προς το μέλλον; Ποιο είναι το σύνθημα κι η συνειδησιακή νομιμοποίηση του στο Λαό; «Εμπρός για καλή εφαρμογή του Μνημονίου»; «ΔΝΤ και βοηθητικοί, μια γροθιά και μια φωνή»; «Εμπρός για να βγει η πολυπολιτισμική Ελλάδα στις αγορές»; Τι ανάταση!

Και στην Οικονομία, λένε οι επαΐοντες, η ψυχολογία είναι το 75%! Αγώνας είναι κι αυτός. Κι αγώνες δεν γίνονται από ψοφίμια, ασύντακτα μπουλούκια και τουρίστες.

Η νέα Ηγεσία, που έρχεται με μεγάλες δρασκελιές, πρέπει και θα ξαναχτίσει την εθνική και κοινωνική ενότητα. Πάνω στην Μνήμη των Ηρώων μας και στην δύναμη των Συμβόλων μας, πάνω στην Ιστορία μας και στην αχλύ των ευγενών της μύθων, όλοι οι λαοί έχουν. Άλλο όμως οι μύθοι ενός ιστορικού Έθνους κι άλλο τα παραμύθια μιας μπατιρημένης ηγεσίας που απέρχεται καταντροπιασμένη. Σωστά;

Πηγή: www.kostasxan.blogspot.com

ΦΑΗΛΟΣ ΚΡΑΝΙΔΙΩΤΗΣ: Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΟΥ

Οι απλοί καλοί άνθρωποι είναι που συγκροτούν την Πατρίδα. Και πρέπει να φεύγεις από την ιδρυματική ζωή του διαφθορείου της Αθήνα, να τους μιλάς, να τους ακούς, να φας, να πιεις μαζί τους, να τους αγγίξεις κι έτσι να σιγουρεύεσαι πως υπάρχει ελπίδα. Πρέπει να διασχίσεις τον απέραντο και πλούσιο κάμπο των Γιαννιτσών, να περάσεις από την Κρύα Βρύση και ν’ ανεβείς στην Έδεσσα, να δεις τις πλαγιές με τις ανθισμένες κερασιές, τους πυκνούς λόγγους που σκίζουν γάργαρα νερά. Πρέπει να πας στην Αριδαία κι ακόμη πιο ψηλά στα Λουτρά, εκεί στην πλαγιά του Καϊμακτσαλάν, να δεις μέρη πανέμορφα, ιαματικές πηγές που αναβλύζουν από τα σπλάχνα της γης, καταρράκτες κι άγρια φύση ολόγυρα από ένα ορεινό θέρετρο από τα λίγα στην Ευρώπη. Εκεί που ο Αλέξανδρος στρατολογούσε τραχείς πολεμιστές κι έφερνε γερά κοντάρια για τις σάρισες του, τις ίδιες που μετά από δέκα και βάλε χρόνια πόλεμο, αναπαύτηκαν με τους σταυρωτήρες τους καρφωμένους πέρα από τις όχθες του Ινδού. Κρανιά από την Αλμωπία στην γη του Πώρου και των πολεμικών ελεφάντων του.

Με τα υπνοκάναλα και τις λερές φυλλάδες των εργολάβων, με όλες αυτές τις κυρίες με το νεκρό τσιτωμένο μάγουλο και τον πανικό και την απαξίωση που πουλάνε, κοντεύουμε να ξεχάσουμε την αληθινή Ελλάδα, την δύναμη και την ομορφιά των ανθρώπων και των τόπων της.

Οι σκηνοθετημένες ειδήσεις τους με την υποβλητική μουσική από θρίλερ, οι χολερικές και καταστροφολογικές αναλύσεις, η προπαγανδιστική μισθοφορία τους, απέχουν έτη φωτός από τον Λαό μας, τις αξίες του, την Ιστορία του, τις αληθινές δυνατότητες του.

Κάτω από τις στιβάδες της δυσπιστίας και της απόγνωσης που σαν σιδερένια πέπλα άπλωσαν στις ψυχές των Ελλήνων οι μνημονιακοί σκιντζήδες του τουρίστα από την Μινεσότα, αυτοί που ξέσκισαν την χώρα και διπλασίασαν τα spreads, πάλλεται ακόμη η ρωμαλέα δύναμη του Έθνους.

Βλέπεις με συγκίνηση πόσο άμεσα και με πόση δίψα ανταποκρίνονται στον θετικό λόγο οι αληθινοί άνθρωποι του κόσμου της εργασίας, αρκεί να νοιώσουν ότι τα εννοείς όσα λες.

Δεν περιμένουν φρουφρού κι αρώματα, κολωνακιώτικες ευγένειες και φλώρικες αναλύσεις. Θέλουν σταράτες κουβέντες, με θετικό, αισιόδοξο πρόσημο. Θέλουν λόγο που να ακουμπά στην καρδιά τους, να συνεγείρει την φιλοτιμία και τον πατριωτισμό τους κι ύστερα ν’ ανεβαίνει στο μυαλό τους. Κι εκεί ριζώνει κι απλώνουν τεράστιους κλώνους η δύναμη κι η δημιουργία, σαν δρυς υπεραιωνόβιος. Και τότε το ηθικό γίνεται κίνητρο, το κίνητρο σκέψη κι η σκέψη κοφτερή πράξη.

Ηθικό θέλουν οι άνθρωποι, ενθάρρυνση και σαφείς πρακτικές προτάσεις, που να ‘χουν όμως ερείσματα και νομιμοποίηση στην συλλογική τους μνήμη, στα πατρώα σύμβολα και στις αρχαίες αρετές. Μόλις πεισθούν – και θα πεισθούν – θα γίνουν ορμητικό ποτάμι.

Αδέρφια, έχει εφεδρείες η Πατρίδα. Έχει πλούτο αμέτρητο, γιατί έχει καθαρά βλέμματα και δυνατά, καθαρά χέρια. Στην μόστρα είναι οι χειρότεροι, εδώ στον εθνικό απόπατο του κλεινού Άστεως, εκεί που κάθονται σταυροπόδι τα αποτριχωμένα φουλάρια και τα πούρα με το δαχτυλίδι σε χεράκια όλο τσάκισμα.

Οι καλύτεροι είναι αλλού. Παντού. Στον Πύργο και στο Άργος, στην Πέλλα και στην Βοιωτία, στα νησιά και την Θράκη. Στις λαϊκές γειτονιές της Αθήνας, του Πειραιά, της Θεσσαλονίκης. Στην Διασπορά. Παντού. Είναι ο Παύλος και η Ελένη, η Κατερίνα και ο Λύσανδρος, ο Γιώργος, ο Γαρύφαλλος, ο Βασίλης, πλήθος αμέτρητο από αληθινούς Έλληνες.

Με πήγαν σ’ ένα λιβάδι μέσα σε πανέμορφα δάση, εκεί που ο Ζλάταν κρέμασε τον Άγρα και τον Μίγκα, που μπορούσε να φύγει αλλά δεν άφηνε τον Αρχηγό του. Ένας φίλος έβγαλε μια καινούργια Σημαία και την ανέβασε στον ιστό, δίπλα από την προτομή του εικοσιεπτάχρονου Ανθυπολοχαγού από τους Γαργαλιάνους. Άφησε και λίγα λουλούδια. Αστός ο Τέλλος, αληθινός, γιος εφέτη. Και πήγε εθελοντής μες το βούρκο και την ελονοσία, να πολεμά με τον γκρα και το μαχαίρι. Προδόθηκε και κέρδισε δυο μέτρα σχοινί και το θάνατο στον κλώνο μιας καρυδιάς.

Τι καταλαβαίνουν από αυτό οι παχιές καθεστωτικές μύγες πάνω στα σκατά της σώφρονος διαπλοκής; Ανακυκλωμένοι «προοδευτικοί» κι ενοχικοί νεοφιλεύθεροι «δεξιοί» ξύνουν αμήχανα το κεφάλι μπροστά σε τέτοια υπερβατική θυσία. Τι θα θυσίαζαν αυτοί για τον τόπο; Το ραντεβού για μανικούρ – πεντικιούρ, ίσως… Πάντως όχι το ραντεβού με τον Ελβετό τραπεζίτη τους.

Πηγή: www.kostasxan.blogspot.com

ΦΑΗΛΟΣ ΚΡΑΝΙΔΙΩΤΗΣ: "...ΟΜΑΙΜΟΝ, ΟΜΟΓΛΩΣΣΟΝ, ΟΜΟΘΡΗΣΚΟΝ...ΚΑΙ Σ' ΟΠΟΙΟΝ ΑΡΕΣΕΙ..."

Υπάρχουν δυο τρόποι να κοιτάς την κοινωνία και τα πράγματα. Από τη μεριά των λίγων και των ισχυρών ή από την μεριά των πολλών και αδύναμων. Εγώ την βλέπω από την μεριά των πολλών, στέκομαι μαζί με το πλήθος των ανθρώπων που μεγάλωσα και ζω μαζί τους.

Γιατί μπορεί να μην πιστεύω στην ταξική πάλη, να θεωρώ ακρογωνιαίο λίθο της κοσμοθεωρίας μου την εθνική και κοινωνική ενότητα, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι οι τάξεις δεν υπάρχουν. Κι έχεις πάντα δικαίωμα επιλογής. Με τον Λαό ή με την Κλεπτοκρατία. Με τους εργαζόμενους ή με την βλαχομπαρόκ παρασιτική «αριστοκρατία». Με την Πατρίδα ή με τους εχθρούς της, στρατιώτης της ή τυφεκιοφόρος του εχθρού.

Οι άγριοι καιροί, που ήδη ήρθαν, θα θέσουν επιτακτικά το ερώτημα αυτό σε όλους μας και κυρίως σε όσους ανήκουν στην πολιτική τάξη. Γιατί ήδη η ανέχεια σαν λοιμώδης νόσος απλώνεται στις γειτονιές.

Όλα υπάρχουν από το Έθνος και υπέρ του Έθνους. Οι θεσμοί, οι διαδικασίες, ο πλούτος, η Παιδεία, οι Ένοπλες Δυνάμεις, τα πάντα. Και το Έθνος το συγκροτούν πρωτίστως οι πολλοί κι όσοι από τους λίγους έχουν συνείδηση. Πιστεύω στους Ηγέτες, είναι οι πρόμαχοι κι οι πρωτοπόροι που κινούν τους τροχούς της Ιστορίας, αυτοί που εμπνέουν και συνεγείρουν τις μάζες αλλά ακόμη κι ο Αλέξανδρος χρειαζόταν τους Μακεδόνες του, δεν θα ήταν τίποτε χωρίς αυτούς…

Από τους πολλούς βγαίνει πάντα κι η αληθινή αριστοκρατία, οι πραγματικά καλύτεροι στην δουλειά, στην επιστήμη, στην τέχνη, στην πολιτική. Στην ειρήνη και στον πόλεμο. Κι όσο πιο διασφαλισμένη είναι η κοινωνική κινητικότητα, τόσο πιο υγιής είναι η κοινωνία. Οι κοινωνικοί αποκλεισμοί κι οι ενδογαμίες οδηγούν σε τύπους σαν τον Κάρολο της Αγγλίας. Όχι ιδιαίτερα καλό πράγμα για το μέλλον ενός τόπου, έτσι δεν είναι;

Ζήσαμε για δεκαετίες μια μπάσταρδη εποχή. Μας κυβέρνησε ο κατιμάς, τα βόδια κι όχι τα λιοντάρια μας. Σαν κάποιο γιγάντιο χέρι να ανάδευσε το κατακάθι της κοινωνίας κι ήρθε η μούργα στον αφρό. Φυγόστρατοι, αστράτευτοι κι ανεπάγγελτοι, υπάλληλοι εργολάβων και προμηθευτών, σόγια, γκόμενες και κολλητοί, πλημμυρίσανε την εξουσία, τα Πανεπιστήμια, τα ΜΜΕ. «Δημοκρατία» των κολλητών με διάχυτη μια αισθητική «προοδευτικού» σκυλάδικου. Η πρώτιστη αρετή κάθε Έλληνα, ο πατριωτισμός, τέθηκε υπό διωγμό, χλευάστηκε από υστερικούς κονδυλοφόρους ή έγινε αντικείμενο καπηλείας από κομπέρ της πολιτικής, σούργελα τηλεπωλητές και κοσμικούς γκλαμουροκάγκουρες. Χωρίς αυτόν όμως, όχι στο μέλλον, ούτε για τσιγάρα δεν θα πάμε.

Ο παραγωγικός ιστός της χώρας κατέρρεε χρόνο με το χρόνο, οι παγετώνες πλησίαζαν αλλά τα επαναστατικά τζιτζίκια μας στο Φίλιον και στο Ντα Κάπο, τραγουδούσαν απτόητα τις μετασοσιαλιστικές μπούρδες τους, χορτάτα από προγράμματα κι επιδοτήσεις.

Δεν χρειαζόμαστε κανά γερολαδά, εξηνταβελόνη που θα μετράει με σφιχτό χέρι τα γρόσια. Η Πατρίδα δεν είναι μπακάλικο. Χρειαζόμαστε ηγεσία με φλογερή ελληνική πίστη, που να ανάψει πυρκαγιά στις συνειδήσεις, να αποτινάξει το σιδερένιο πέπλο της μιζέριας, της κατάθλιψης που σκόρπισαν οι σκιντζήδες της κυβέρνησης και τα εξαπτέρυγα τους. Πως είναι δυνατόν να απειλείς και να εκβιάζεις τον λαό σου μέρα παρά μέρα; Δεν διέλυσαν απλώς την αγορά και οδήγησαν κεφάλαια σε έξοδο πανικού. Καταρράκωσαν τις ψυχές των απλών ανθρώπων. Το μεγαλύτερο έγκλημα τους είναι πάνω στο ηθικό του Λαού.

Τώρα που πέφτουν τα φτιασίδια της μεταπολιτευτικής πολιτικής ορθότητας κι ο βερεσέ νεοφιλεύθερος «σοσιαλισμός» τινάζει τα πέταλα, ορθώνεται πάλι το αρχαίο καθήκον. Με ποιους θα πάει και ποιους θ’ αφήσει ο καθένας μας.

Οι δυνάμεις της παρακμής, ο κάλπικος διεθνισμός, το σαβουάρ βιβρ της ενδοτικής «αριστεράς» και της ενοχικής «δεξιάς», γκροτέσκοι ελληνοκάπηλοι, εργολάβοι και συγκροτήματα στοιχίζονται πίσω από το Μνημόνιο. Με λίγα λόγια, να πληρώνουμε τριάντα χρόνια, ώσπου να φέξουν τα παΐδια μας. Η χώρα να γίνει ρουμάνια κι ερείπια, στους δρόμους μας να παλεύουν η φτώχεια με την πρέζα, να παραιτηθούμε από την αξιοπρέπεια μας, να εκπορνευτούμε συν γυναιξί και τέκνοις και να ξοφλήσουμε 350 δις, χωρίς βιομηχανική παραγωγή, χωρίς γεωργία, βιοτεχνία. Κούληδες χωρίς σχιστά μάτια. Με λειψό Στρατό, τροχονόμο ορδών μουσουλμάνων. Κι όλα αυτά θα τα υποστεί ο Λαός, οι πολλοί και οι αδύναμοι. Αυτοί που δανείστηκαν και πληρώνουν αυτά που έφαγαν οι λίγοι, οι αμετανόητοι. Αυτοί που τώρα κάνουν μάχη οπισθοφυλακής, προσπαθούν να ελέγξουν την πτώση και να μεταθέσουν στο Λαό όση περισσότερη από την ζημιά γίνεται. Και κυρίως, την επόμενη μέρα να είναι και πάλι στα κόλπα. Να μείνουν αλώβητα τα ολιγοπώλια τους, οι αφανείς εταιρείες τους με τους κολλητούς, τις συμμαθήτριες και τις ορντινάτσες. Ένα μάτσο σινιέ κλεφτρόνια είναι, που, χρόνια τώρα, παίζουν στο μπαρμπούτι κάτω απ’ το σταυρό τα ιμάτια της Πατρίδας, που ναι, ρε παίδες, είναι οι κάμποι και τα ψηλά βουνά αλλά πρωτίστως είναι ο πατέρας μας κι η μάνα μας, τ’ αδέλφια και τα παιδιά μας. Είναι οι φίλοι κι οι συμμαθητές μας, αυτοί που μαζί γλεντήσαμε, κλάψαμε, πανηγυρίσαμε. Και πίσω τους, πίσω μας, ατέλειωτες γραμμές από ματωμένα χνάρια, ιδρωμένα χέρια. Αγώνας. Στη γη, στα μπάρκα, στα μηχανουργεία, στην ξενητειά. Προφορές, τραγούδια, μνήμες. Γιοι σπαρμένοι στην Βόρειο Ήπειρο και στον Πόντο, στο Αλή Βεράν και στ’ ακρογιάλι της Κερύνειας, στον Άγιο Ιλαρίωνα.

΄Ομαιμον, ομόγλωσσον, ομόθρησκον. Όσοι τα είχαν κι όσοι τα διάλεξαν κι αφομοιώθηκαν. Μ’ αυτούς ήμουν, είμαι και θα είμαι και σ’ όποιον αρέσει.