ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ: ΙΔΡΥΕΤΑΙ "Η ΚΙΒΩΤΟΣ ΤΗΣ ΔΟΜΝΑΣ ΒΙΖΒΙΖΗ" ΣΤΗΝ ΚΟΜΟΤΗΝΗ

Η ΚΙΒΩΤΙΟΣ ΤΗΣ ΔΟΜΝΑΣ ΒΙΖΒΙΖΗ είναι ένα «πνευματικό σχολείο», το οποίο συστήνεται μετά από πρωτοβουλία ανθρώπων του πνεύματος και επιστημόνων, οι οποίοι αφουγκράστηκαν την ανάγκη για την κάλυψη του κενού που έχει δημιουργήσει η κρίση ηθών και αξιών, η οποία έχει επιφέρει και την οικονομική. Οικοδομείται, βάσει της ιδέας πως κάθε είδους προσωπική και εθνική κρίση αντιμετωπίζεται επιτυχώς με την πνευματική αναγέννηση, τη νοητική αφύπνιση, την απόκτηση υγιούς πολιτικής συνείδησης και την εύρεση του μέτρου και της μεσότητος σε προσωπικό, πολιτικό και εθνικό επίπεδο.
Η οικοδόμηση μίας ενωμένης και αρμονικής ελληνικής κοινωνίας, η ισχυροποίηση της πατρίδος μας σε όλα τα επίπεδα, καθώς και η επαναφορά της στο διεθνές γίγνεσθαι προϋποθέτουν την άμεση επιστροφή στις ρίζες μας και την εμβάθυνση στον ανυπέρβλητο πολιτισμό, στην τεράστια ιστορία και στην πάμπλουτη γλώσσα του Ελληνικού Έθνους.

Το έμβλημα της σχολής παριστάνει την μεγάλη ηρωίδα της Θράκης, την Δόμνα Βιζβίζη, η οποία υποδέχεται σε μία «πνευματική» κιβωτό τα τέκνα του «χωροχρόνου» της πατρίδος μας.

Η σχολή απευθύνεται σε άτομα ηλικίας από «5 έως 105 ετών» και το κύριο έργο της θα είναι καθημερινά μαθήματα σχολικής προετοιμασίας, επιστημονικά σεμινάρια και ημερίδες εντελώς δωρεάν, που στόχο θα έχουν την προώθηση της πανεπιστημονικής προσέγγισης του «σκέπτεσθαι ελληνικώς», της Ελληνικής Ιστορίας και των διαχρονικών και οικουμενικών αξιών του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας, καθώς και την καλλιέργεια πνεύματος αλληλεγγύης και εθελοντικής προσφοράς σε κάθε Θρακιώτη που το έχει ανάγκη.

Για τον λόγο αυτό, μία αξιόλογη ομάδα από την επιστημονική κοινότητα της χώρας, όπως δάσκαλοι, καθηγητές, ιερείς, ακαδημαϊκοί, ιατροί και πολλοί άλλοι, τόσο από την Ελλάδα, όσο και από το εξωτερικό θα επιβιβαστούν στην «ΚΙΒΩΤΟ ΤΗΣ ΔΟΜΝΑΣ ΒΙΖΒΙΖΗ» για να συνεισφέρουν σε αυτή την προσπάθεια.

Προσωπικότητες όπως ο Ισπανός Καθηγητής Κλασσικών σπουδών και Πρόεδρος της Euroclassica Jose Luis Navarro, η Ακαδημαϊκός Κα Άννα Τζιροπούλου – Ευσταθίου, ο Ιστορικός και Συγγραφέας Κος Σαράντος Καργάκος, ο Στρατηγικός Σύμβουλος Δρ. Νίκος Λυγερός και πολλοί άλλοι αποδέχτηκαν άμεσα την πρόταση τόσο της δικής μου ως Διευθυντού της «ΚΙΒΩΤΟΥ», όσο και της δασκάλας Χαράς Νικοπούλου, για να μας μεταλαμπαδεύσουν τις γνώσεις τους, ώστε να μας θωρακίσουν πνευματικά.

Παράλληλα, καθημερινά στους μαθητές της «ΚΙΒΩΤΟΥ» θα παρέχεται το μεσημβρινό γεύμα και γενικότερα θα υπάρχουν δράσεις κοινωνικής αλληλεγγύης (διανομή τροφίμων – ρουχισμού, παροχή δωρεάν ιατρικών υπηρεσιών και ό, τι άλλο κριθεί απαραίτητο).

Κλείνοντας, ευελπιστούμε πως η «ΚΙΒΩΤΟΣ» θα είναι μία έμπρακτη συγγνώμη εκ μέρους όλων των Ελλήνων προς τους Θρακιώτες που τα τελευταία χρόνια αφέθηκαν να φυλούν μόνοι Θερμοπύλες!

Ε Λ Λ Η Ν Ε Σ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΤΗ ΒΟΗΘΕΙΑ ΣΑΣ:

ΔΩΡΕΑΝ ΜΑΘΗΜΑΤΑ

Όσοι είστε από τη Θράκη ενημερώνουμε ότι από το Σεπτέμβριο θα χρειαστούμε καθημερινά από τις 14.00 και μετά την εθελοντική βοήθεια των δασκάλων και καθηγητών για τα δωρεάν μαθήματα σχολικής προετοιμασίας και τα φροντιστήρια της κιβωτού μας (αγγλικά, μουσική, πληροφορική, γυμναστική, μαθήματα κατευθύνσεων αρχαία ελληνικά για παιδιά και ενηλίκους κ.α.)..
Επίσης καθηγητές ιστορίας, βυζαντινής μουσικής και επιστήμονες από κάθε χώρο που θέλουν να παραδίδουν δωρεάν σεμινάρια του τομέα τους ας επικοινωνήσουν μαζί μας

ΙΑΤΡΕΙΟ
ακόμη, όσοι ιατροί θέλουν δωρεάν να βοηθήσουν στο ανοιχτό ιατρείο που θα λειτουργεί περιμένουμε τις συμμέτοχες σας.

ΣΙΤΙΣΗ

Επιπλέον εταιρείες τροφίμων , αν μπορείτε στηρίξτε το καθημερινό φαγητό που θα μαγειρεύουμε για τα παιδιά της κιβωτού.....
Όποιος θέλει να προσφέρει τις υπηρεσίες του σε κάθε τομέα δράσης της κιβωτού.....
Ενημερώστε μας..

ΑΛΛΕΣ ΣΧΟΛΙΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ

Όσοι είστε μακριά και θέλετε να συνδράμετε, θα χρειαστούμε 6 πινάκες για μαρκαδόρους σχολικής τάξης, 50 τραπεζοκαθίσματα σχολικά, βιβλιοθήκες και ράφια για βιβλία , τετράδια, μολύβια, σχολικά ειδή γενικά και σχολικές τσάντες για τη νέα σχολική χρόνια 2012-13..

ΜΗΧΑΝΗΜΑΤΑ
Ακόμη φωτοτυπικά, υπολογιστές, τηλεοράσεις και dvd, βιντεοπροβολείς, μικροφωνική εγκατάσταση και βιβλία παιδικής λογοτεχνίας αλλά και για ενήλικες.

ΤΑ ΤΗΛΕΦΩΝΑ ΤΗΣ ΚΙΒΩΤΟΥ ΕΙΝΑΙ:

6936868684 και 6948781892

ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ : ΦΡΙΤΖΑΛΑΣ ΙΩΑΝΝΗΣ 

 

Πηγή: www.hellenicrevenge.blogspot.com

ΣΑΡΑΝΤΟΣ ΚΑΡΓΑΚΟΣ: 'Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟ 1821'

ΣΑΡΑΝΤΟΣ ΚΑΡΓΑΚΟΣ: "ΕΛΛΗΝΑΣ ΕΙΜΑΙ, ΩΡΕ!"

Θαρρῶ πώς τό ἔχω ξαναγράψει στά «Πολιτικά Θέματα» πρό 25ετίας. Κάποια συγκυρία μέ ἔκανε νά τό ξαναθυμηθῶ. Ἤμαστε στό σωτήριο ἔτος 1958. Τότε ἡ μεγάλη «ἀττραξιόν» τῶν Ἀθηνῶν ἦταν ἡ ἀναμορφωμένη ἀπό τόν Κωνσταντῖνο Καραμανλῆ πλατεία Ὁμονοίας, μέ τό συντριβάνι καί τόν λοξό πίδακα καί τίς κυλιόμενες σκάλες. Ἦταν ἀκόμη ἐποχή πού ἡ Ἀθήνα γινόταν τραγούδι καί ἡ ἀξέχαστη Βλαχοπούλου (ἄν δέν κάνω λάθος) «κρεάρισε» τό ἄσμα: «Νά ἡ Ὁμόνοια πλάτς». Τώρα ἡ Ἀθήνα δέν εἶναι γιά τραγούδι· εἶναι γιά κλάματα...
Στεκόμουν τότε πρό τοῦ διασήμου φαρμακείου «Π. Μπακάκος» καί θαύμαζα τό νέο τεχνολογικό ἐπίτευγμα: νά ἀνεβαίνεις, νά κατεβαίνεις, χωρίς νά κινεῖς τά πόδια σου. Νά σέ ἀνεβάζουν καί νά σέ κατεβάζουν μόνες τους οἱ κυλιόμενες σκάλες. Δίπλα μου ἦταν δύο νεανικά ἀποπλύματα. «Τεντυμπόυς» τούς ἔλεγαν τότε ἤ «τσιρολεμέδες» στήν βαρειά ἀργκό. Σιχαινόταν μύγα νά καθίσει πάνω τους. Οἱ ἐν λόγω τύποι χασκογελοῦσαν μέ τόν φόβο κάποιων γυναικῶν πού, κατά τήν προσπάθειά τους νά «ἀποβιβασθοῦν» παραπατοῦσαν. Κάποιες ἔβγαζαν καί παροξύτονες τσιρίδες. Καί οἱ «τσιρολεμέδες» ἔκαναν χάζι καί τούς πετοῦσαν περιπαικτικές φράσεις.
Καί ξαφνικά τό «τοπίο» ἄλλαξε. Οἱ κυλιόμενες σκάλες ἀνέβαζαν ἄλλου τύπου φορτίο. Στήν ἀρχή φάνηκε ἕνα κόκκινο φέσι, μετά μιά πυκνή χαίτη, ἀκολούθως μιά κεφαλή μέ μύστακα μιά πιθαμή, μιά γκλίτσα ἁπλωτή στή ράχη, φέρμελη χρυσοκέντητη, πουκάμισο λευκό καί στῆθος λάσιο ἀνδρουτσικό, ζώνη πολύθηκη καί φουστανέλλα πολύπτυχη. Καί τέλος κάλτσες μάλλινες λευκές («χολέβες» στήν ποιμενική γλώσσα), μέ ὑστερόγραφο τσαρούχι γυριστό μέ φούντα σάν ἀνθισμένο τριαντάφυλλο.
Ὅλοι παρακολουθούσαμε τό θέαμα ἐνεοί, ἄλαλοι, ἔκθαμβοι δηλαδή. Προσωπικά εἶχα τήν αἴσθηση ὅτι ξαναζωντάνεψε τό ᾽21. Οἱ «τσιρολεμέδες» δίπλα μου, νομίζοντας ὅτι τό πράγμα σήκωνε πλάκα, ἀναβόησαν:
– Τί εἶναι αὐτός, ρέ;
Καί ὁ «αὐτός» μέ περιφρονητικό βλέμμα, πού σάν γομολάστιχα τούς ἔσβησε ἀπό προσώπου γῆς, τούς ἀποκρίθηκε ἀγέρωχα:
– Ἕλληνας εἶμαι ᾽ωρέ! Ἐσεῖς τί εἶστε;
Τά κλάσματα ἀνθρώπου δέν μποροῦν νά εἶναι τίποτε. Τό πολύ νά γίνουν «προοδευτικοί» γιά νά ἐξασφαλίσουν – χάρη σέ μιά ταμπέλλα– κάποια θέση στό «βολευτικό» σύστημα, πού –κακῆ τῆ τύχη– καθιερώσαμε, χάρη στήν ἀπόλυτη κυριαρχία τῆς κλίκας καί τῆς συνομοταξίας τῶν περιτριμμάτων, τῶν παρασαρκωμάτων καί τῶν περικαθαρμάτων. Καί πρός ἄρσιν παρεξηγήσεων διευκρινῶ: κάθαρμα ἤ περικάθαρμα εἶναι πᾶν τό ἀποβαλλόμενο ἤ ἀπορριπτόμενο –κυρίως στή θάλασσα– μετά ἀπό θυσία καθαρμοῦ ἤ ἐξαγνισμοῦ, προκειμένου νά ἀποβληθεῖ κάποιο ἄγος.
Ὅταν, λοιπόν, τά περικαθάρματα (ἀργότερα ὁ ὅρος πῆρε τή σημασία τοῦ σκουπιδιοῦ) γίνονται καθεστώς, ποῦ νά βρεῖ θέση ὁ Ἕλληνας ὁ αὐθεντικός, ὁ Καραϊσκάκειος ἤ ὁ Μακρυγιαννικός; Ποιός τολμᾶ σήμερα νά μνημονεύσει τά ὀνόματα τοῦ Βελισσαρίου, τοῦ Παπακυριαζῆ, τοῦ Μανωλίδη, τοῦ Ἰατρίδη καί τῶν λοιπῶν εὐάθλων μαχητῶν τῆς ἐθνικῆς ἐποποιίας 1912-1913; Ποιός τολμᾶ νά μιλήσει γιά Ἀλέξανδρο Διάκο, γιά Φριζῆ, Δαβάκη καί Κατσιμῆτρο ἤ γιά τόν ταγματάρχη Κωνσταντῖνο Βερσῆ; Τί ξέρουν γι᾽ αὐτούς ὅλοι αὐτοί οἱ ἀλλοπρόσαλλοι νεαροί πού παριστάνουν τούς ἐπαναστάτες γιά νά γίνουν μετά ἀπό λίγο καρεκλοκράτες, καναλοκράτες, γραφειοκράτες καί διά βίου «κεκράκτες»;
Εἶναι πολλά πού μέ πικραίνουν στόν τόπο αὐτό σέ βαθμό τέτοιο πού πρό πενταετίας εἶχα πάρει τήν ἀπόφαση νά φύγω ἔξω ἀπ᾽ ἐδῶ, ὅπου οὐσιαστικά κυριαρχεῖ ὁ «ὀξαποδῶ», καί νά ἐγκατασταθῶ στό Καργκέζε τῆς Κορσικῆς ἤ στό Τόμιντουλ τῆς Σκωτίας. Ἐκεῖ δέν θά αἰσθανόμουν ἐνοχή τό νά λέω ὅτι εἶμαι Ἕλληνας. Σήμερα βλέπω τό ζήτημα διαφορετικά. Μιά τέτοια στάση θά ἦταν λιποταξία. Θά μείνω ἐδῶ καί θά μιλῶ ἤ θά γράφω γιά τούς ὑπέροχους Ἕλληνες τοῦ χθές. Ὄχι ὅτι λείπουν τέτοιοι καί σήμερα. Δέν λείπουν, ἁπλῶς τούς καλύπτουν. Ὅταν οἱ κράκτες καί οἱ κεκράκτες θά μιλοῦν γιά Χατζατζάρηδες, ἐγώ θά μιλάω γιά ἥρωες, χωρίς νά σημαίνει ὅτι θά κρύβω τά ὅποια στίγματα ἤ κρίματα. Οὐδείς ἔπραξε ἔργα μεγάλα καί θαυμαστά ἀκηλίδωτος. Ἀκηδίλωτοι μπορεῖ νά μείνουν ὅσοι δέν ἔπραξαν τίποτε.
Συνεπῶς αὐτοί πού ἀναζητοῦν τό πολιτικό στίγμα μου, ἄς μήν τό ψάχνουν στό παλαιολιθικό διώνυμο «ἀριστερός»- «δεξιός». Τό στίγμα μου προσδιορίζεται ἀπό τή λέξη «Ἕλληνας», ὅσο κι ἄν μοῦ κοστίζει αὐτό. Καί φυσικά Ἕλληνας ὄχι ὅπως τόν προσδιορίζει ὁ Σουρῆς, διότι παντιόθεν ἄχρι γήρατος δουλεύω σάν σκυλί. Φρονῶ ὅτι γιά νά σωθοῦμε χρειάζεται μιά νέα πολιτική πού νά περιέχει ἀγάπη καί πόνο γιά τήν πατρίδα. Χωρίς αἴσθημα πατρίδος ὁ λαός οὐδέν κατορθοῖ. Μπορεῖ νά ἀλαλάζει ἤ νά βελάζει, ἀλλά θά μεταιοπονεῖ. Σήμερα ἐνεργοῦμε, πολίτες καί πολιτικοί, σάν νά ἔχουμε τήν ἐπιθυμία τοῦ θανάτου. Εἰλικρινά, θά ἤμουν εὐτυχής ἄν ἔβλεπα κάποια στιγμή ἕναν ἀρειμάνιο πολιτικό (κι ἄς μή φοράει φουστανέλλα) νά βροντοφωνάζει:
– Ἕλληνας, εἶμαι, ᾽ωρέ...».
Γιά νά πάψει ἡ λέξη Ἑλλάς νά συντάσσεται μέ τήν ντροπή...

http://www.sarantoskargakos.gr/

ΣΑΡΑΝΤΟΣ ΚΑΡΓΑΚΟΣ: "Σ' ΑΠΟΖΗΤΟΥΜΕ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΕ...!"

Ὅταν ἔφυγε ἔγραψα: «Σέ κλαίει ὁ λαός!». Σήμερα, μετά ἀπό τήν παρέλευση τόσων ἐτῶν ἀπό τή θανή του εἶμαι ὑποχρεωμένος νά γράψω: «Σέ θέλει ὁ λαός!».

Στό διάστημα τῆς ἐπίγειας ἀπουσίας του «ἔφυγαν κι ἄλλοι πολλοί, μεγάλοι καί τρανοί, πού ἦσαν πασίγνωστοι ἐδῶ κι ἐκεῖ. Ὅλους ὅμως τούς πῆρε τό ποτάμι τῆς Λήθης. Μόνον ὁ Χριστόδουλος ζῆ -ἄσβηστο καντήλι στήν ψυχή τοῦ ἁγνοῦ λαοῦ πού πονεῖ γιά τήν ἔρμη πατρίδα.

Ὅσο ζοῦσε ὁ Χριστόδουλος ὁ λαός εἶχε μιάν ἐλπίδα: εἶχε ἕναν ἡγέτη! Ἦταν γιά τό λαό μας ὅ,τι καί ὁ Χρυσόστομος γιά τόν ἐγκαταλελειμμένο λαό τῆς Σμύρνης. Καί οἱ δύο ὁδηγήθηκαν στό μαρτύριο: ὁ Σμύρνης ἀπό τόν τουρκικό ὄχλο, ὁ Ἀθηνῶν καί Ἑλλήνων πάντων ἀπό τόν δημοσιογραφικό καί χαμηλοπολιτικό ὄχλο.
Ὁ ἕνας πέθανε βασανισμένος, ὁ ἄλλος πέθανε φαρμακωμένος.
Κανείς δέν ἤπιε τόσο φαρμάκι ὅσο ὁ Χριστόδουλος.
Γιατί εἶχε Παπαφλέσσειο ἀνάστημα καί ὕψωνε φωνή ὑπέρ πίστεως καί πατρίδος.
Κουβαλοῦσε μέσα του τήν παράδοση τοῦ 1821.
Μέ τόν λόγο του ξαναζωντάνευε τ᾽ ἀρματολίκι, τούς καιρούς τῆς παλληκαριᾶς καί τῆς λεβεντιᾶς..

Τόν ἔφαγε ἡ χαμέρπεια καί ἡ κακομοιριά.
Ἡ χυδαία κακολογία καί μικρολογία.
Ἔπρεπε νά πέσει γιά νά πεισθοῦν οἱ κακόπιστοι πόσο μεγάλος ἦταν!
Δανείζομαι μιά φράση τοῦ Παν. Κανελλόπουλου γιά νά τόν παραστήσω: «Τόν μικρό τόν γνωρίζει κανείς ἀπό τήν ἄνοδό του• τόν μεγάλο ἀπό τήν πτώση του».
Ναί, ὅταν ἔπεσε ὁ Χριστόδουλος, ἦταν σάν νά ἔπεσε ἡ Βασιλική Δρῦς τῆς πατρίδας.
Ὁ λαός ἔχασε τόν ἄνθρωπο πού τοῦ προσέφερε ὅραμα, δύναμη, ἀντιστασιακή διάθεση...

Ὁ Χριστόδουλος χτυποῦσε διαρκῶς τήν καμπάνα τοῦ συναγερμοῦ, διότι «ἄκουε τήν βοήν τῶν πλησιαζόντων γεγονότων». Γι᾽ αὐτό εἶχε ἀπέναντί του ὅλους αὐτούς πού ἀπεργάστηκαν τήν σημερινή μας κατάντια. Δυστυχῶς, στήν Ἑλλάδα, ἀντί νά χτυπᾶμε αὐτούς πού βάζουν τήν φωτιά, χτυπᾶμε ἐκείνους πού βαρᾶνε τήν καμπάνα τοῦ συναγερμοῦ.

Δεκάδες οἱ φαρέτρες μέ τά δηλητηριασμένα βέλη πού στρέφονταν ἐναντίον του.
Μέ τήν δῆθεν σάτιρα ἀπό τήν τηλοψία, ἀπό τό ραδιόφωνο, ἀπό τό πάλκο καί τόν τύπο, οἱ νάνοι ἀντίπαλοί του, τοῦ ἔκαναν τή ζωή του φαρμάκι.
Κι αὐτός σάν τόν μάρτυρα Χρυσόστομο συγχωροῦσε...

Εἴχαμε στενή φιλία ἀπό παλιά, ἀλλά ποτέ συνεργασία σέ ἐπαγγελματική βάση. Ἡ γνωριμία μας ξεκίνησε ἀπό μιά ἐπιθετική ἐπιστολή πού τοῦ ἔστειλα ἀπό τό ἐρημητήριό μου στόν Πάρνωνα. Ἔσχισε λαγκάδια καί βουνά νά μέ βρεῖ. Ἔκτοτε δεθήκαμε μέ μιά σχέση ἀδελφική.

Δέν θά πῶ ποτέ ὅσα μοῦ εἶχε ἐμπιστευθεῖ. Σέ πολλά μέ ἔπειθε. Σ᾽ ἕνα μόνον δέν μέ ἔπειθε: νά εἶμαι συγχωρητικός.

«Εἶμαι Μανιάτης, τοῦ ἔλεγα, καί μέσα στό μανιάτικο φυσικό εἶναι ἡ ἀναίδεια». Ἀναίδεια στ᾽ ἀρχαῖα ἑλληνικά σημαίνει ἄρνηση συγγνώμης.
Κι αὐτός γελοῦσε παταγωδῶς. Γιατί ἤξερε πώς δέν σοβαρολογῶ.
Ἁπλῶς ἐρέθιζα τήν διάθεσή του γιά εὐτραπελία.

Ναί, ἦταν ἕνας μεγάλος «μαΐστορας» τοῦ χιοῦμορ. Στά χρόνια του ἡ Ἐκκλησία «ἔλαμπε ἀπό χαμόγελο», μπῆκε τό γέλιο στήν Ἐκκλησία.
Κέρδισε τήν παραπαίουσα νεολαία. «Κι ἐγώ μαζί σας ἀλλά κι ἐσεῖς μαζί μου».
Κι οἱ νέοι θά πήγαιναν μαζί του, ἔστω κι ἄν τούς ὁδηγοῦσε στό Ζάλογγο. Θά ἔπεφταν, ἀλλά θά ἔπεφταν σάν τόν Ἴκαρο ἀπό ψηλά...
Εἶχε Ἰκάρειο πνεῦμα μέσα του ὁ Χριστόδουλος.
Πετοῦσε πάνω ἀπό τά εὐτελῆ καί τούς εὐτελεῖς σάν τόν βασιλικό ἀητό.
Ἐκάλυπτε τούς πάντες μέ τήν καλλιφωνία του, τήν πολυγνωσία του, τήν πολυγλωσσία του, μέ τό ἱλαρό φῶς τοῦ προσώπου του.
Ἄγρυπνος σάν τόν Ἄργο, μελετοῦσε τά πάντα κι ἦταν ἐνήμερος γιά τά πάντα.
Ἔγραφε ἀκατάπαυστα ἀκόμη κι ὅταν συνομιλοῦσε, ἀκόμη κι ὅταν τηλεφωνοῦσε.

Συχνά τόν μάλωνα: «Πότε ξεκουράζεσαι;». Κι αὐτός μέ τό δροσᾶτο γέλιο του: «Ὅταν δουλεύω…!».

Τοῦ ἄρεσε νά μέ νευριάζει καί νά μέ πιάνει τό «μανιάτικο», ὁπότε οἱ τύποι πήγαιναν περίπατο.
Μέ φώναζε -γιά νά μέ ἐρεθίζει-, Σαράντη.
Τοῦ ᾽λεγα, τοῦ ξανάλεγα ὅτι Σαράντο -κι ὄχι Σαράντη- λέμε στή Μάνη.
Κι αὐτός ἐπέμενε στό Σαράντη, ἔτσι γιά νά μέ «φουρτουνιάζει».
Τοῦ ἄρεσε ἡ «φουρτούνα» μου.

Κάποτε μοῦ εἶπε περιπαικτικά: «Νά δοῦμε πῶς θά περνᾶς στόν Παράδεισο…».
Τόν κοίταξα λοξά καί τοῦ εἶπα εἰρωνικά: «Ἔχω κάνει αἴτηση ὡς ἱστορικός νά πάω στήν Κόλαση. Ἐκεῖ θά βρῶ ὅλους τούς μεγάλους τῆς Ἱστορίας. Κι ἀκόμη θά γλυτώσω κι ἀπό σᾶς τούς δεσποτάδες».
Κι ὁ μεγαλόθυμος Χριστόδουλος μέ ἀποστόμωσε -παρότι Θρᾶξ- μέ τό λακωνικό: «Μήν τό πολυελπίζεις αὐτό!..»..

Ἔτσι, μέ τό χιοῦμορ, τήν ἑτοιμολογία, τήν λεκτική εὐθυβολία, τήν εὐθυφροσύνη καί τήν μεγαλοφροσύνη ἤξερε νά κερδίζει καρδιές.

Βέβαια οἱ μικρόψυχοι τόν φθονοῦσαν.
Τόν φθονοῦσαν καί ὅσοι εἶχαν βαλθεῖ νά ξεριζώσουν τή γλῶσσα μας, νά ξεπατώσουν τήν παιδεία μας, νά ξεδοντιάσουν τήν Ἐκκλησία μας, νά σπιλώσουν τήν ἱστορία μας, νά ἀκρωτηριάσουν τήν πατρίδα μας.
Τόν φθονοῦσαν ὅλοι αὐτοί πού προσπάθησαν καί προσπαθοῦν νά μετατρέψουν ἕναν γίγαντα λαό, σέ λαό νάνων.
Σέ λαό θάμνων, κατά τό δικό τους ἀνάστημα..

Τοῦ ὀφείλω ἄπειρη εὐγνωμοσύνη γιά ὅσα ἔκανε γιά τήν ἡμετέρα φουκαροσύνη: προλόγισε τό βιβλίο μου «Ἀπό τό Μακεδονικό Ζήτημα στήν Ἐμπλοκή τῶν Σκοπίων», πού βγῆκε τόν Ἰανουάριο τοῦ 1992, προλόγισε -καί μάλιστα σέ Ἀττική διάλεκτο- τήν τρίτομη «Ἱστορία τῶν Ἀρχαίων Ἀθηνῶν» καί στάθηκε πάντα πατρικά συμβουλευτικός ἀπέναντι στά παιδιά μου..

Ἀφ᾽ ὅτου ἔφυγε, δέν ἔγραψα οὔτε μίλησα ποτέ γι᾽ αὐτόν.
Μόνον μιά φορά, τήν ἡμέρα τῆς κηδείας του εἶπα κάποια λόγια πικρά -ὄχι γι᾽ αὐτόν φυσικά στό Ραδιόφωνο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος.

Σήμερα μιλοῦν ἄλλοι, πού κάποτε τόν εἴχανε πικράνει.
Τώρα νιώθουν τί «τζοβαϊρικό» ἀξετίμητο χάσαμε.
Κι ἄν σήμερα ἀνταποκρίθηκα στό αἴτημα νά χαράξω τίς γραμμές αὐτές, εἶναι γιατί σέ μιά πρόσφατη ἐπίσκεψή μου στό Α ́ Νεκροταφεῖο τῶν Ἀθηνῶν, εἶδα τάφους γυμνούς ἐπιφανῶν, ἐνῶ ὁ τάφος τοῦ Χριστόδουλου ἦταν πνιγμένος στά λουλούδια.
Πῆγα νά κόψω ἕνα γαρύφαλλο κι ἀπό κάτω σ᾽ ἕνα χαρτάκι εἶδα γραμμένη τή φράση:
«Σ᾽ ἀποζητοῦμε, Χριστόδουλε!…».

Πηγή: http://kostasxan.blogspot.com