ΧΑΡΡΥ ΚΛΥΝΝ: ΑΝ ΑΠΟΤΥΧΕΙ ΤΟ ΚΟΥΡΕΜΑ, ΘΑ ΜΑΣ ΓΑΜΗΣΟΥΝ

Έπεσε το κάστρο του δικομματισμού… Για πρώτη φορά το ΠΑΣΟΚ βλέπει τη σκόνη του ΚΚΕ! Ο κόσμος πλέον είναι απογοητευμένος, πιο δύσπιστος από ποτέ και το δείχνει απαντώντας τους με την ανοιχτή παλάμη.

Σύμφωνα με δημοσκόπηση της MRB το ΠΑΣΟΚ μεταξύ των κατοίκων της Αθήνας είναι πλέον τρίτο κόμμα.

Στην Αθήνα όπου κατοικεί το 30% του πληθυσμού της χώρας το ΠΑΣΟΚ εμφανίζεται να συγκεντρώνει 10,1% των ψηφοφόρων και να κατατάσσεται στην τρίτη θέση, καθώς το ΚΚΕ με 10,3% περνά δεύτερο, ενώ σε απόσταση αναπνοής βρίσκονται ο ΣΥΡΙΖΑ με 9,6% και η Δημοκρατική Αριστερά με 8,1%.

Η κοινωνία έπαψε πλέον να έχει μνήμη χρυσόψαρου γεγονός που καταγράφεται… Αυτοί όμως δεν καταλαβαίνουν τίποτα, μόλις αντιληφθούν ότι θίγονται τα συμφέροντά τους, με την επίφαση… της ιδεολογίας και της ανιδιοτέλειας ξεκινούν την προπαγάνδα…

Ζούμε δύσκολες στιγμές, η χώρα μας πρέπει να πάρει την νέα δανειακή σύμβαση, άλλες φορές επικαλούνται την ενότητα που πρέπει να έχουμε ως κοινωνία και δεν ξέρω τι άλλο, για να κάνουν ότι δεν ακούν.

Και μέσα σε όλο αυτό το σκηνικό έχουμε και τον προβληματισμένο ΓΑΠ, ο οποίος δεν «ξέρει» αν θέλει να φύγει!!!

Εδώ ο κόσμος καίγεται κι αυτός έχει κολλήσει στην καρέκλα της εξουσίας χωρίς να έχει καταλάβει ότι είναι πολιτικό «πτώμα» και τρέχει σε συναντήσεις από δω και από εκεί ενώ εκφράζει και την στήριξη του στον Λουκάκο.

Όσο για τον Αντωνάκη μόνο τις κορώνες του ακούμε και από τηγανίτα τίποτα… Μέσα στις χρονιάρες μέρες βιώνουμε «αντιδικίες» μεταξύ κορυφαίων στελεχών του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ αλλά και του ΛΑΟΣ που μπήκε στο παιχνίδι από το παράθυρο!

Και εμείς το μόνο που μπορούμε να αναμένουμε είναι το «κούρεμα» των επικουρικών συντάξεων, καθώς και «κούρεμα» των ιδιωτών Κατόχων Ομολόγων του Ελληνικού Δημοσίου με τον τίτλο PSI που έτσι και αποτύχει, θα μας… γα..σουν!!!

Μήπως ήρθε η ώρα η δυσαρέσκεια να μην εκφράζεται μόνο στις δημοσκοπήσεις αλλά και στην πράξη στέλνοντας τους όλους για κούρεμα και γιατί όχι και για χαλάουα;

Πηγή: http://kostasxan.blogspot.com

ΦΑΗΛΟΣ ΚΡΑΝΙΔΙΩΤΗΣ: ΠΩΣ ΧΤΕΝΙΖΕΤΑΙ Η ΚΥΡΙΑ?

Ήταν ένα συνηθισμένο θέαμα στο παρελθόν. Να πηγαίνουν στελέχη και βουλευτές της Ν.Δ. στο Megaλο Κανάλι της Ελάχιστης Αξιοπιστίας και να τους προπηλακίζουν φραστικώς οι «πέτσινοι» τηλεαστέρες. Στην καλύτερη περίπτωση διαμαρτύρονταν, όταν δεν απολογούνταν. Η Όλγα, στρατιωτάκια ακούνητα αγέλαστα, να ρίχνει απαξιωτικές ατάκες με μισάνοιχτο προς τ’ αριστερά, πάντα, στόμα κι από δίπλα ο Γιαννάκης με τον Παύλο, τον φίλο του κυρ Μιχάλη του χουβαρντά, να ασκούν την βαριά ενημέρωση με τον τρόπο που γίνεται στην Ελλάδα, «μαστιγώνοντας» τους αθλίους πολιτικούς της ΝΔ, υπομειδιώντας ειρωνικώς, με σηκωμένο φρύδι και ύφος «έχω πλάτες».

Πλην βεβαίως της Ντόρας, πρωθιέρειας της μπατιρημένης «πολιτικής ορθότητας», στην οποία πόνταραν ανιδιοτελώς τόσο πολύ, όπως επίσης πόνταραν στον Βαγγέλη Βενιζέλο και στον Αστραχάν. Μιλάμε για κληρονομικό χάρισμα οι άνθρωποι. Ούτε τον λήγοντα δεν πετυχαίνουν.

Παρεπιμπτόντως, κύριε Γιάννη μου, που τόσο προσωπικά πήρατε προγενέστερο άρθρο μου, ο Μουσολίνι προηγήθηκε έντεκα χρόνια του Αδόλφου, και ήντουσαν και οι δύο σοσιαλισταί. Ο ένας διετέλεσε διευθυντής του «Αβάντι» κι ο άλλος μετείχε της Επαναστατικής Επιτροπής της μονάδας του στην Κομμούνα του Μονάχου. Στα νιάτα τους, όπως κι ο Γιώργος. Μετά, φευ, άλλαξαν όλοι. Διάβασε και λίγο, βρε αδερφέ. Να μου την λες, δεν έχω πρόβλημα αλλά όχι με ιστορικές ανορθογραφίες. 1922 η Μεγάλη Πορεία των μελανοχιτώνων στη Ρώμη, 1933 Καγκελάριος ο Αδόλφος, 2010 το Μνημόνιο. Την άλλη φορά ρώτα με. Και Ρώσικη Επανάσταση έχω. Ό,τι θες. Από Μενσεβίκους μέχρι Νέστορα Μάχνο.

Η τηλεόραση πάντως θέλει ακόμη πιο μεγάλη προσοχή. Λένε πως μεγεθύνει τα πάντα. Τα κιλά, τις χειρονομίες, το καφριλίκι, κάνει δε το κενό, πολιτικό, εγκεφαλικό, παντός είδους, ν’ αντιλαλεί σαν το Γκραν Κάνυον.

Φοβικοί, με στρογγυλές κουβεντούλες, απέναντι στο έκτακτο ορεινό τηλεδικείο των τροφίμων της Μηλιώνη και του Μπαλτάζαρ, πολιτικοί εκλεγμένοι από το Λαό, απέφευγαν την σύγκρουση με το τάχα μου «βαρύ πυροβολικό» τoυ βασιλείου της θεσμικής αυθαιρεσίας, που λέγεται ελληνική τηλεόραση.

Και τι … «πυροβολικό»! Τζούφιο. Κάτι ανακυκλωμένες ανανεωτικές, με κοπιαστική διαδρομή από τον «Ρήγα Φερραίο» στο μανικούρ – πεντικιούρ, ανανήψαντες κνίτες και εν πορεία σημιτικοί, βενιζελικοί, ντορικοί και νυν «τρίβω – τρίβω το Μνημόνιο», πιάσανε τα μικρόφωνα και τα montblanc και σιγά – σιγά, πάνω στον αιγιαλό, πάνω στο κύμα – γιατί το ίδιο πράγμα είναι οι συχνότητες, ανήκουν στο Λαό – χτίσανε αυθαίρετα «μαγαζιά» τ’ αφεντικά τους κι αυτοί κάνανε αυτό που έκανε η μύγα κι έχεσε τον κόσμο όλο. Ε, και που και που ρίχνανε και κανά πλαστικό μπουκαλάκι.

Από πού η αυθεντία τους στην οικονομία, την πολιτική, την άμυνα και την ιαπωνική ανθοτεχνία; Η υπερέκθεση στις κάμερες και τους προβολείς πυκνώνει τις εγκεφαλικές σπείρες και γίνεσαι φωτεινός παντογνώστης; Όποιον τρώμε κάθε μέρα στη μάπα, γίνεται σοφότερος και τιμητής των πάντων; Τότε ο Γαλάτης είναι σοφότερος του Πρετεντέρη.

Αυτοί, με το «πρότυπο» που εκπέμπουν, με αυτά κι αυτούς που υπηρετούν, κάνουν «τα παιδιά με τα μαύρα» να γυαλίζει το μάτι τους και να ρίχνουν με τη σειρά τους γυάλινα μπουκάλια με αναμμένο στουπί και πανάκριβη αμόλυβδη. Σε λίγο όμως, όπως πάνε τα καύσιμα, για να ρίξεις μολότωφ θα πρέπει να ‘χεις φράγκα, όχι αστεία.

Αδέρφια, ποιος βλάπτει πιο πολύ την Πατρίδα και την Δημοκρατία; Ο μαυροντυμένος πιτσιρικάς, που χωρίς αληθινή Ελληνική Παιδεία, χωρίς παράδειγμα ηγεσίας, χωρίς πρότυπο κι ελπίδα, νοιώθει ότι φέρει στους ώμους του το άδικο όλου του κόσμου και τα σπάει, πηγαίνοντας, δικαίως, και φυλακή ή το καθεστωτικό montblanc της ενημέρωσης που γανώνει το μυαλό του κόσμου με «δημοσκοπήσεις» και ασκεί αυθαίρετη κι ανέλεγκτη εξουσία κι επιρροή;

Ποιος είναι πιο επικίνδυνος για το εθνικό συμφέρον και τον δημόσιο βίο; Αυτός που παρανομεί φάτσα κάρτα με τις μηδενιστικές αντεξουσιαστικές του πράξεις βίας, ή αυτός που οι θέσεις που προβάλλει προωθούν εξ αντικειμένου συμφέροντα ξένων δυνάμεων, αφανών κέντρων διαπλοκής και πρόθυμους υπηρέτες αυτών;

Για τους πρώτους, για την ωμή πολιτική βία ή τον ακτιβιστικό χουλιγκανισμό, που συχνότερα πλήττει τους αδύναμους, τις περιουσίες και τις ζωές των απλών πολιτών ή χαμηλόβαθμων κρατικών οργάνων, η Πολιτεία έχει στοιχειώδεις άμυνες. Αυτούς που πυροβολούν αστυφύλακες και καίνε μαγαζιά, το κράτος έχει Αστυνομία να τους κυνηγήσει και να τους οδηγήσει στην Δικαιοσύνη. Αυτούς που «πυροβολούν» το Λαό στην πλάτη με ψέματα, χειραγώγηση, ποιός θα τους αντιμετωπίσει; Ποιός θα καταστείλει τον πανικό που σπέρνουν, μεταδίδοντας την πιο απλή είδηση ως Αρμαγεδώνα, την τρομοκράτηση της αγοράς από την κινδυνολογία, την κακοποίηση της αισθητικής και της γλώσσας μας;

Ο αντεξουσιαστής, ιδεολόγος ή χουλιγκάνος, έχει ραντεβού με τις χειροπέδες, νομοτέλεια. Αυτός όμως που στα μαϊμού Δεκεμβριανά, στο όνομα κι ερήμην του Αλέξη, έδειχνε το ίδιο κτίριο να καίγεται από τρεις διαφορετικές γωνίες, ώστε να νομίζουν οι τηλεθεατές ότι είναι διαφορετικά κτίρια; Αυτός που έβαζε να περνά στην οθόνη, ΨΕΜΑΤΑ, ότι «καίγονται διαμερίσματα στο Κολωνάκι» ή μετέδιδε ότι «καίγεται η Εθνική Βιβλιοθήκη»; Αυτοί που τα έκαναν όλα αυτά και γι’ αυτά, για τα ψέματα, λοιδορούσαν τον Κώστα Καραμανλή ή εγκωμίαζαν το όργιο βίας, με τι θα έπρεπε να έχουν ραντεβού;

Τα «μαγαζιά» αυτά, δεν είναι παρά παραρτήματα δημοσίων σχέσεων των ομίλων των επιχειρηματιών, κατά κανόνα κρατικοδίαιτων. Μπετά, σίδερα κι «ενημέρωση». Δείτε ειδήσεις κι άμα μάθετε την αλήθεια, θα γραφτώ στην «Δημοκρατική Συμμαχία» κι εσείς θα κερδίσετε αναμνηστική φωτογραφία του Ερντογάν μαζί με τον Καραμανλή στην Αθήνα, στην επίσκεψη που δεν έγινε ποτέ, αλλά για την οποία συγκρότημα δημοσίευσε και …ρεπορτάζ, χωρίς να τρέξει κάστανο. Μήπως είδατε να καταγγέλουν το παπατζιλίκι τα καραέγκυρα τηλεοπτικά δελτία τους; Μπα.

Οργισμένος φίλος χαρακτήρισε την τηλεοπτική κατάσταση «μπουρδέλο της Καλλέργαινας». Πρέπει όμως να ζητήσω συγγνώμη από την θρυλική Καλλέργαινα για τον παραλληλισμό, διότι το ευαγές ίδρυμα της ουδέποτε λειτουργούσε άνευ αδείας, υπήρχε τάξη και σειρά και τα κορίτσια της ελέγχονταν υγειονομικώς. Στα τηλεοπτικά ιδρύματα όμως, γύρευε τι πολιτική και πνευματική «μαλαφράντζα» μπορεί να κολλήσει ο πολίτης-τηλεθεατής.

Εκεί στον Κορυδαλλό, στα μέσα του ’70 γύριζε ένας γύφτος με μια μαϊμού δεμένη με λουρί, χλεμπονιάρα και σουρομαδημένη με πέντε τρίχες στο κεφάλι της και μια λερή φούστα με φρουφρου και ξεσκισμένες δαντέλες. Αυτά ήταν τα πολιτιστικά δρώμενα στους χωματόδρομους που μεγαλώναμε τότε. Βάραγε το ντέφι κι αυτή χόρευε ή της έλεγε να κάνει τη «Βουγιουκλάκη» και το δύστυχο ζώο, «εκπαιδευμένο» με ξύλο και καμμιά πιθηκίσια λιχουδιά, πασαλειβόταν μ’ ένα κοκκινάδι που της έδινε το εξίσου άπλυτο αφεντικό της. Ύστερα της έδινε μια τεράστια τσατσάρα και την ρώταγε «πώς χτενίζεται η κυρία;» κι η καημένη η μαϊμού με άτσαλες κινήσεις χτένιζε τις πέντε τρίχες του κρανίου της, όλο ύφος και σουφρώνοντας τα χείλη της, υπό τα χάχανα των παρευρισκομένων θεατών. Μιλάμε για τέχνη…

Η κρίση, αδέρφια, είναι σαν κακό διαζύγιο. Διαζύγιο με την φούσκα δεκαετιών, με την ψευδαίσθηση που χτίστηκε με δανεικά και ψέματα. Κι όπως και στο διαζύγιο, ο Λαός ξυπνάει απότομα στην πραγματικότητα και βλέπει τα πάντα και τους πάντες ωμά, χωρίς φτιασίδια. Την άτιμη μπαμπέσα, τον εαυτό του, τους πολιτικούς, τους δημοσιογράφους, την «ενημέρωση», τους κινδύνους. Γι’ αυτό η οργή πλησιάζει στο κόκκινο.

Οι καιροί, το εθνικό και λαϊκό συμφέρον, η στοιχειώδης πολιτική ευθύτητα απαιτούν πλέον από τους αληθινούς δημόσιους άνδρες θάρρος και παρρησία. Δεν χρειάζεται τσάϊ και συμπάθεια. Κανένα δέος μπροστά σε αυτούς που είναι επικοινωνιακές φούσκες μιας εποχής που ψυχορραγεί. Θα κάτσουν κι αυτοί, έτσι κι αλλιώς, στον πάγκο του κατεργάρη. Τελειώσανε τα δανεικά, τελειώσανε και τα ψέμματα.

Γι’ αυτό χάρηκα τον μαχητή Κώστα Τζαβάρα χθες στην ΥΕΝΕΔ του Μνημονίου. Εκτός από σταχανοβίτης του κοινοβουλευτικού έργου και των θέσεων του Αντώνη Σαμαρά, δεν βρέθηκε στην Βουλή ως «γαλαζοαίματος». Προέρχεται από την αληθινή κοινωνία, τον κόσμο της εργασίας. Φίλος και συνάδελφος, αριστερός, μου μιλούσε με σεβασμό για τον μαχόμενο δικηγόρο και λαϊκό άνθρωπο, Κώστα Τζαβάρα. Στην αυθάδεια των «ρεπατζούδων» του Πεταλωτή, απάντησε με την γλώσσα που πρέπει και τους έβαλε στην θέση τους. Στο κάτω κάτω τί εκπροσωπούν εκτός από τον παχυλό μισθό τους; Τίποτα. Χρυσοπληρωμένοι σινιέ υπάλληλοι είναι, που, επειδή οι καιροί άλλαξαν, θα πρέπει ν’ αποφασίσουν αν θα μας λένε και θ’ αναζητούν, επιτέλους, τις αληθινές ειδήσεις και θα δείχνουν σεβασμό στην Αξιωματική Αντιπολίτευση κι αυριανή Κυβέρνηση, ή θα μας δείχνουν «πως χτενίζεται η κυρία».

Κι άμα θέλετε την γνώμη μου, μην ρίχνετε δεκάρα στο ντέφι τους. Απλώς αλλάξτε κανάλι.

Πηγή: http://www.antinews.gr

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΙΑΤΡΟΠΟΥΛΟΣ: ΕΚΚΛΗΣΗ ΣΤΟΥΣ ΣΥΝΕΛΛΗΝΕΣ

Σας παρακαλώ, τραβήξτε την κουρτίνα. Ανοίξτε τα παραθυρόφυλλα της Ιστορίας μας, να περάσει μέσα ο ήλιος. Σπάστε τις αμπάρες, κόψτε τα σκοινιά, διαρρήξτε τις μπουκαπόρτες, τινάξτε τα παλιά σκεπάσματα, φωνάξτε επιτέλους την αλήθεια, έρχονται χρόνια βαριά, έρχονται χρόνια κατακόκκινα, όχι από σημαίες και τοματοχυμούς, αλλά από αίμα.

Σας παρακαλώ, ξυπνήστε, δεν πάει άλλο, φτάνει πια, ο δρόμος τελειώνει, η πατρίδα τελειώνει, το όνειρο τελειώνει, όλα πάνε προς το τέλος, το χιόνι βρωμίστηκε από τα πατήματά τους, ο αέρας μολύνθηκε απ’ την ανάσα τους, τα λόγια γίνονται σφικτήρες και πνίγουν το μυαλό, οι σκέψεις ταξιδεύουν σαν τραυματισμένες καρακάξες σ ένα άδειο τοπίο…

Σας παρακαλώ, κρατήστε όρθιες τις ιδέες, μην παραδίδεστε στις εικόνες, σταθείτε απέναντι από το ύποπτο ρεύμα, μην αφήνετε να περπατήσει στο σώμα σας το τρεμούλιασμα του πανικού, μην αποχωρείτε, μην φεύγετε, μην αραιώνετε τις γραμμές, πρέπει να είμαστε όλοι εδώ, πρέπει να γίνουμε όλοι μαζί Κάτι Μεγάλο, πρέπει και πρέπει και πρέπει…



Σας παρακαλώ, μην ξεγελάτε το θυμό σας με υποψίες συμβιβασμού, μην ανατρέπετε την αγανάκτηση σας, μην προδίδετε το πρώτο βήμα της άνοιξης, μην διστάζετε, κρατηθείτε όρθιοι, το κύμα θα περάσει, η μπόρα θα καταντήσει ψιλοβρόχι αν εμείς περάσουμε από μέσα της μ’ ένα λοστό στο βλέμμα κι ένα σκληρό χαμόγελο στο ξεραμένο στόμα μας…

Σας παρακαλώ, δεν έχετε το δικαίωμα να σταματήσετε να σκέφτεστε! Μας κοιτάζουν από το συμπαντικό θεωρείο τους οι Αγέννητοι ΄Ελληνες! Ζητάνε μια καθαρή χώρα να γεννηθούν κι ένα ζωντανό τοπίο να μεγαλώσουν. Ζητάνε μια σπίθα αγάπης να φωτίσει τον καινούργιο δρόμο τους. Αλλιώς, αν δεν τους πείσουμε, δεν θα κατεβούν, θα ορφανέψει ο τόπος μας, θα αρχίσει να σβήνεται από το χάρτη του κόσμου, μην το επιτρέψετε αυτό…

Σας παρακαλώ, δεν έχω άλλη δύναμη να φωνάξω, τόσα χρόνια, σέρνω κι εγώ την ταπεινή μου φωνή σ όλους τους τόνους, δεν έχω άλλες κοφτερές λέξεις να τινάξω στον άνεμο, να σας βρουν κατακούτελα, είμαι κι εγώ ένας από σας, φταίω για πάρα πολλά, όμως το παιδί που διανυκτερεύει μέσα μου, δεν θα γιορτάσει πια, κανείς δεν του κάνει ένα δώρο, το ίδιο κι εσείς νιώθετε το ξέρω, το βλέπετε, αρνούμαι ακόμα και να παίξω με τις λέξεις μου.
Δεν μου φτάνουν πλέον τα ποιήματα, τα λόγια μας βαρύνανε σαν τις ψυχές μας, όχι, μην αφήσουμε να κλείσει η πόρτα…

Σας παρακαλώ, μην αφήσουμε να μπει ο δικός μας θάνατος ανάμεσά μας, δικάστε τους μέσα σας πρώτα, εις θάνατον, εις θάνατον, εις θάνατον, όλοι τους, όλοι όσοι μας πούλησαν, μας πρόδωσαν, μας ξευτέλισαν, μας γονάτισαν, μας απέσυραν στις γωνιές της αγωνίας, εις θάνατον σας παρακαλώ, όλοι τους λοιπόν…

Σας παρακαλώ, δεν έχω πρόσκληση, δεν έχω πρόκληση, δεν χτυπάω κανένα κουδούνι, κανένα καμπανάκι, οι καμπάνες σιγούν σ’ όλη τη χώρα, οι ποιητές μου βουρκώνουν από τα βάθη της ιστορίας μας, οι παππούδες κι οι γιαγιάδες μας, μας τραβάνε το αυτί αυστηρά, δεν μπορεί να μην το βλέπετε, δεν μπορεί να πέσατε όλες κι όλοι, Αδελφές κι Αδελφοί μου, σε μαύρη νάρκη, σε ύπουλο ύπνο, σε βαριά αφασία, δεν μπορεί, δεν είναι δυνατόν να πηγαίνετε αμίλητοι με σκυφτό το κεφάλι προς το τέλος του δρόμου…

Σας παρακαλώ, μέσα σας τουλάχιστον, κρεμάστε τους, τουφεκίστε τους, κόψτε τους τις γλώσσες, πετάξτε τα κεφάλια τους στο βάραθρο, διαλύστε τα ίχνη τους στον καραβοριά…

Σας παρακαλώ, δεν έχουμε τίποτε να σώσουμε πια, παρά μόνο Εμάς. Κι αυτό είναι πάρα πολύ…

Σας παρακαλώ, ακούστε με, σας μιλά ο τελευταίος των τελευταίων ανάμεσά σας, με λόγια απλά, δίχως στολίδια, όμως η βαριά ευθύνη μας, ας βγει στον ελεύθερο αγέρα. Ο αγέρας αυτός είναι δικός μας, ακόμη… Ανεβείτε μέσα του και πετάξτε ψηλά, πιο ψηλά κι απ’ το φόβο, πιο ψηλά κι από το θάνατο…

Σας παρακαλώ, ακούστε με..

http://kostasxan.blogspot.com/2011/12/blog-post_491.html

ΝΑ ΜΗ ΞΕΧΝΑΜΕ (ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ): 31/12/1956 - ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΑΓΩΝΙΣΤΗ ΤΗΣ ΕΟΚΑ ΜΙΧΑΗΛ ΓΕΩΡΓΑΛΛΑ (21 ΕΤΩΝ)

Το 1935, στο κατεχόμενο σήμερα χωριό Μαραθόβουνο, γεννήθηκε ο Μιχαήλ (Μάκης) Γεωργάλλας. Στις 31 Δεκεμβρίου 1956 ο 21χρονος Μάκης ξεψυχούσε με το όνομα της Μάνας Ελλάδας στα χείλη…

Φοιτούσε ακόμη στο Παγκύπριο Γυμνάσιο, όταν πρωτοστατούσε σε μαχητικές διαδηλώσεις κατά των αποικιοκρατών. Δεν μπορούσε η ελληνική του ψυχή να δεχτεί πως η Κύπρος ήταν σκλαβωμένη. Σε κάθε χριστιανική και εθνική κίνηση μέσα ήταν κι ο Μάκης. Συνελήφθηκε και κλείστηκε στα κρατητήρια της Κοκκινοτριμιθιάς. Μα πώς μπορούσε να χωρέσει η ελεύθερη ψυχή του στις φυλακές εκείνες; Με μεγάλη τόλμη πέτυχε να δραπετεύσει στις 13 Σεπτεμβρίου 1956 και να καταφύγει στα βουνά. Αμέσως μετά, κατάφερε να ενωθεί με την ομάδα του Γρηγόρη Αυξεντίου, όπου παρέμεινε μέχρι το θάνατό του, τρεις μήνες αργότερα.

Ο Αρχηγός Γρίβας, χαρακτηρίζει τον Γεωργάλλα «γενναίο παλικάρι, αγνός και ενθουσιώδης αγωνιστής, όστις, μολονότι λαμπρού ήθους και εξαιρέτου επιδόσεως, απεβλήθη, ως μη ώφειλε, του Σχολείου, εις το οποίο εφοίτα, λόγω της ζωηρής συμμετοχής τους εις τας μαθητικάς πατριωτικάς εκδηλώσεις».

Η ομάδα του Αυξεντίου καταδιωκόταν από τους Άγγλους και μετακινείτο συνεχώς. Το βράδυ της 30ης προς 31 Δεκεμβρίου 1956 βρισκόταν στο χωριό Ζωοπηγή της επαρχίας Λεμεσού, στο σπίτι του Μηνά Κωνσταντίνου. Το πρωί της 30ης Δεκεμβρίου είχαν φτάσει στο χωριό Εγγλέζοι και διενήργησαν έρευνες άνευ αποτελέσματος. Γύρω όμως στα μεσάνυχτα, κατέφθασε ιδιωτικό ταξί και σταμάτησε έξω από το σπίτι του Μηνά, 20 περίπου μέτρα από την κρύπτη των ανταρτών. Οι επιβαίνοντες άρχισαν να χτυπούν τη θύρα του σπιτιού. Ο Αυξεντίου, νομίζοντας ότι ήταν μαντατοφόροι της ΕΟΚΑ, έστειλε τον Μηνά να ανοίξει. Ανοίγοντας βρέθηκε αντιμέτωπος με 5 πάνοπλα άτομα. 2 Τούρκους και 3 αργυρώνητους προδότες στην υπηρεσία των Άγγλων. Αυτοί ήταν οι Ανδρέας Φοινιώτης, Τσούκας και Λιμνιάτης. Κάποιος απ΄ αυτούς πλησίασε τον Μηνά και του είπε δήθεν εμπιστευτικά να ειδοποιήσει αμέσως τους αντάρτες που ήταν στο χωρίο να φύγουν, γιατί σε 10 λεπτά θα κατέφθανε στρατός. Ο Μηνάς αντελήφθη το τέχνασμα και έτσι άρχισε να προσποιείται άγνοια.

Οι 5 πράκτορες των Άγγλων αφού κατάλαβαν ότι δεν ήταν δυνατόν να πετύχουν κάτι με το καλό, άρχισαν να απειλούν το Μηνά για να τους αποκαλύψει που βρίσκονταν όπλα και βόμβες. Όταν άρχισαν να γίνονται πολύ απειλητικοί, ο Μηνάς, για να ειδοποιήσει την ομάδα των ανταρτών, που βρίσκονταν στην παρακείμενη οικία άρχισε να φωνάζει ζητώντας βοήθεια. Ο Αυξεντίου, ο οποίος άκουσε τις φωνές, αποφάσισε να τον απαγκιστρώσει από τους πράκτορες των Άγγλων για να τον σώσει, γιατί ο Μηνάς Κωνσταντίνου ήταν άριστο στέλεχος της ΕΟΚΑ και επιπλέον, γνώριζε πολλά μυστικά της Οργάνωσης. Έτσι ο Αυξεντίου και ο Γεωργάλλας, οπλισμένοι με Τόμιγκαν, προχώρησαν προς τους 5 πράκτορες και όταν έφτασαν σε απόσταση 15 μέτρων ήταν έτοιμοι να πυροβολήσουν. Όμως, ο Μηνάς βρισκόταν στο βαλλιστικό πεδίο τους… Περίμεναν λίγο να μετακινηθεί ο Μηνάς. Οι πράκτορες των Άγγλων όμως, αντιλήφθηκαν τους 2 αντάρτες και όταν μετακινήθηκε ο Μηνάς, ακούστηκε μια ριπή και ο Γεωργάλλας έπεσε πληγωμένος βαριά. Αυτός που πυροβόλησε ήταν ο Τούρκος. Αμέσως ο Αυξεντίου ανταπέδωσε τα πυρά προς το μέρος που φάνηκε η λάμψη και το εχθρικό αυτόματο σίγησε, αφού είχε σκοτωθεί ο κάτοχός του.

Για μερικά λεπτά έγινε ανταλλαγή πυρών αλλά οι πράκτορες των Εγγλέζων κατάφεραν να διαφύγουν μπαίνοντας στο ταξί. Ο Γεωργάλλας τραυματισμένος βαριά, σύρθηκε σιγά σιγά και χάραξε μια γραμμή με το αίμα του, από το γεφύρι του χωριού, όπου τραυματίσθηκε, μέχρι το σπίτι του Μηνά.

Πριν πεθάνει, ο Αυξεντίου έτρεξε κι αγκάλιασε το Μάκη. Ο νεαρός ήρωας κατάφερε να ψελλίσει: «Μάστρε μου πεθαίνω. Ζήτω η Ελλάς».

Βιαστικά η ομάδα του Αυξεντίου έθαψε τον ήρωα στο νεκροταφείο του χωριού. Ήταν ακόμη άγρια μεσάνυχτα, όταν έφεραν κρυφά τον ιερέα του χωριού να τελέσει την κηδεία. Η αντάρτικη ομάδα που αποτελείτο από 6 άτομα ετοιμαζόταν τώρα να φύγει από το χωριό, γιατί αναμενόταν η άφιξη ισχυρής δύναμης Εγγλέζικων στρατευμάτων. Έπρεπε τα παλικάρια να φύγουν προτού έλθουν βρετανικές ενισχύσεις. Μέσα στο σκοτάδι εξαφανίστηκαν οι αντάρτες στη βουνοκορφή Παπούτσα.

Λίγο αργότερα αγγλικές δυνάμεις έφτασαν στο χωριό. Βρήκαν μόνο το νιόσκαφτο τάφο του νεαρού ήρωα με το άψυχο κορμί του να κείται σ’ αυτόν.

Στην άκρη του χωριού Ζωοπηγή, κοντά στο γεφύρι του κύριου δρόμου, εκεί που ξεψύχησε ο Μάκης Γεωργάλλας, ένα μνημείο στέκεται σήμερα για να θυμίζει σε όλους μας τη θυσία του ήρωα. Όταν κάποια μέρα περάσεις από εκεί, αγαπητέ αναγνώστη, κάνε μια σύντομη στάση και κατέβα από το αυτοκίνητο. Κοίταξε το μνημείο και βάλε το σταυρό σου. Ιερός είναι ο τόπος εκείνος και κάθε τόπος όπου έδωσαν τη ζωή τους οι νέοι της Κύπρου.
Νέοι, με ψυχή από καθαρό ατόφιο ελληνικό χρυσάφι! Νέοι, που τις γιορτινές μέρες των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς βρίσκονταν αγκαλιά με τα όπλα τους αντί με τους συγγενείς.

Νέοι, με ιδανικά και με ακλόνητη πίστη στην Ελλάδα και στην Ένωση.

Δόξα και Τιμή στους αγωνιστές της ΕΟΚΑ.

Δόξα και τιμή στους αθάνατους ήρωές μας!

Πηγή: http://polemosgenel.blogspot.com

ΦΑΗΛΟΣ ΚΡΑΝΙΔΙΩΤΗΣ: Ο ΜΕΜΕΤΗΣ ΚΡΥΩΝΕ ΚΑΙ...ΑΝΑΨΕ ΦΩΤΙΑ

Ποιος εξεπλάγη απ’ όσα είπε ο Γιλμάζ για τον ανορθόδοξο πόλεμο που διεξάγει η Τουρκία κατά της χώρας μας και με εμπρησμούς; Ίσως ο Ριχάρδος Σωμερίτης, ο Ανδριανόπουλος (ζει ρε παιδιά αυτή η ψυχή;), τα δύο τρίτα του ΣΥΡΙΖΑ και κάτι καθηγηταράδες που παίζουν τις λίλιζες εν Κολωνακίω, στο Πάντειο και αλλαχού. Φοβερή «αποκάλυψη». Κι εγώ που νόμιζα ότι αυτοαναφλέγονται οι ερωτευμένες κουκουνάρες.

Το “Μεμέτης”, για να μην παρεξηγηθεί καμμιά πολιτικά ορθή ψυχή, βγαίνει εκ του ονόματος Μεχμέτ. Μεχμετζίκ κιόλας, δηλαδή «μικρό Μεχμέτ» αποκαλούν οι Τούρκοι τον φαντάρο, κάτι σαν «Μεχμετάκο» δηλαδή. Πως λέγανε οι παλιοί τους νεοσύλλεκτους «Γιαννάκια» εκ του Γιάννης; Αυτή η μπασκλασαρία που πάει γήπεδο, πίνει φραπόγαλα και ψηφίζει, ο Λαός, λοιπόν, Μεμέτια αποκαλεί τους Τούρκους. Σε όποιον δεν αρέσει, τα παράπονα του στον Κορυδαλλό, την Καλαμαριά, τον Πειραιά, την Δράμα, στα χωριά κλπ, εκεί που ζουν οι κανονικοί άνθρωποι, όσοι δεν παίρνουν γραμμή από τις αναλύσεις του συγκροτήματος.

Λοιπόν τα μεμέτια, κι εννοώ το δοβλέτι με όλα του τα σέα, γιατί από αυτό υποφέρουν και οι απλοί Τούρκοι, ήτοι κυβέρνηση, Ένοπλες Δυνάμεις, Στρατοχωροφυλακή, ΜΙΤ, Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας κλπ, το παρακράτος το έχουνε μαζί με το κράτος. Σαν σαμπουάν με κοντίσιονερ. Δύο σε ένα. Στην ισλαμοφασιστική «δημοκρατία» του Ερντογάν που καταπίνει Κούρδους κι ανθρώπινα δικαιώματα, όπως και επί του καλογυαλισμένου ένστολου κεμαλισμού, οι «καρφίτσες», οι τραμπούκοι, οι φονιάδες και οι κάθε λογής μπράβοι, ναρκέμποροι και δουλέμποροι, είναι τόσο ταυτισμένοι με τους κυβερνητικούς μηχανισμούς, που είναι σαν να προσπαθείς να ξεχωρίσεις το σκόρδο από το τζατζίκι.

Ο Τσατλί, τα θύμησε κι ο Σάββας Καλεντερίδης προχθές, ήταν ένα καλό παλικάρι που πριν χρόνια το πήρε ο Μωάμεθ κοντά του για να τρώει πιλάφι και μέλι από τα χέρια των ουρί. Διότι ο Τσατλί, που σκοτώθηκε σε τροχαίο μαζί με κάτι αστυνομικούς, μια αλανιάρα κι ένα βουλευτή νομίζω, είχε προσφέρει μεγάλες υπηρεσίες στον «τουρκισμό». Φονιάς εχθρών της Τουρκίας, εμπρηστής ελληνικών δασών αλλά ως ανταμοιβή του είχε εξασφαλίσει κάτι ψιλομπίζνες. Εμπόριο πρέζας και όπλων, τα οποία διακινούσε με θαυμαστή ασφάλεια χάριν της συνέργειας των διπλωματικών αποστολών της Τουρκίας στο εξωτερικό και των Ακολούθων Άμυνας. Με τους διπλωματικούς σάκους το καλόπαιδο πήγαινε κι έφερνε ηρωίνη και κουμπούρια. Αυτά που κονόμαγε ήταν μέρος της αμοιβής του από τις άλλες, τις «εθνικές» υπηρεσίες του. Λέγεται ότι αυτός δολοφόνησε τον Αγκοπιάν στο Φάληρο, τον φερόμενο ως αρχηγό του ASΑLA, του Μυστικού Στρατού για την Απελευθέρωση της Αρμενίας, μιας περίεργης οργάνωσης που είχε κάνει και τυφλά τρομοκρατικά χτυπήματα στην Γαλλία, που μάλλον εξυπηρετούσαν τα συμφέροντα της Τουρκίας και δυσφημούσαν τον αρμενικό αγώνα για αναγνώριση της Γενοκτονίας και απελευθέρωση των αρμενικών εδαφών, που ακόμη κατέχει η Τουρκία. Ο Τσατλί βέβαια, εκτός από εκτελεστής έβαζε και φόκο σε ελληνικά δάση καθ΄ομολογίαν του. Επαιρόταν γι’ αυτό.

Η Τουρκία λοιπόν ξέρουμε από παλιά ότι χρησιμοποιεί τέτοια μέσα. Τον Μάρτιο του 1994 ο φίλος μου και νεομάρτυρας του Ελληνισμού, Θεόφιλος Γεωργιάδης, δολοφονήθηκε έξω από το σπίτι του στη Λευκωσία, λίγο μετά την επιστροφή του από το πρώτο Διεθνές Συνέδριο για το Κουρδικό ζήτημα, που είχε οργανώσει στις Βρυξέλλες, αν θυμάμαι καλά. Άφησε τρία ορφανά…

Στα γεγονότα του 1996 στην Κύπρο, κατά τις κινητοποιήσεις των μοτοσυκλετιστών, όταν δολοφονήθηκαν ο Τάσος Ισαάκ κι ο Σολωμός Σολωμού, οι κατοχικές δυνάμεις είχαν μεταφέρει από την Τουρκία Γκρίζους Λύκους, που συμμετείχαν στο λυντσάρισμα άοπλων Ελλήνων διαδηλωτών.

Θυμάμαι δε πριν χρόνια από τις εφημερίδες κι ένα άλλο περιστατικό. Συνελήφθη στη Χίο Τούρκος για εμπρησμό. Δικαιολογήθηκε ότι άναψε φωτιά γιατί κρύωνε ο Μεμέτης. Λεπτομέρεια; Ήταν Αύγουστος. Ο κρυουλιάρης Τούρκος είχε μαζί του κι ένα χαρτοφύλακα με αρκετό χρήμα. Δικάστηκε, εξαγόρασε την ποινή με τα φράγκα του χαρτοφύλακα κι έγινε λαγός. Ωραίο, ε;

Σε άλλες περιπτώσεις για κατασκοπεία κι άλλες βρομοδουλειές, ακολουθούν άλλη τακτική. Προσλαμβάνουν …τουρίστες. Τους πληρώνουν τις διακοπές, τους δίνουν και μια έξτρα αμοιβή και τους αναθέτουν αποστολή. Φίλος μου Αξιωματικός του Στρατού σε νησί του Αιγαίου είχε μπαγλαρώσει Ολλανδό τουρίστα, που τράβαγε φωτογραφίες. Όταν εμφανίσανε το φιλμ, εκτός από στρατόπεδα είχε φωτογραφίσει κι όλους τους κατάλληλους αιγιαλούς αποβάσεως, με λεπτομέρειες.

Τις δύσκολες δουλειές βέβαια, όπως δολοφονίες κι εμπρησμούς τις αναλαμβάνουν κανονικά πρακτόρια και παρακρατικοί που παίρνουν εντολές από το τουρκικό κράτος κι έχουν εξασκηθεί επί μακρόν σε βάρος των Κούρδων.

Θα θυμίσω και την «εξάρθρωση» πριν λίγα χρόνια της Τουρκικής Χεζμπολλάχ. Η τρομοκρατική αυτή οργάνωση «μυστηριωδώς» στρεφόταν κυρίως κατά Κούρδων και φιλελεύθερων Τούρκων που αμφισβητούσαν τους θεμελιώδεις μύθους του κεμαλισμού. Ήταν δημιούργημα των Υπηρεσιών, ελεγχόταν από το Γενικό Επιτελείο κι όταν χάθηκε ο έλεγχος της, τότε αναγκάστηκαν να της βάλουν χέρι. Σημειωτέον ότι είχαν σπίτια – φυλακές όπου βασάνιζαν ανθρώπους, τους σκότωναν κι ενίοτε τους έθαβαν στα υπόγεια.

Θα σας πω λοιπόν με δάκρυα ένα μυστικό, κατόπιν των ανωτέρω. Ο κόσμος της παγκόσμιας ειρήνης κι αδερφοσύνης, αδέρφια, δεν υπάρχει. Η Τουρκία δεν είναι φίλη μας και δεν θέλει το καλό μας. Έτσι είναι. Δεν το έχει γράψει ακόμη ο Πάσχος Μανδραβέλης αλλά είναι έγκυρο. Ας ρυθμίσουμε λοιπόν την πορεία μας κατά τα δεδομένα κι όχι σύμφωνα με τις ιδεοληψίες μερικών – μερικών.

Πηγή: http://kostasxan.blogspot.com

ΣΑΒΒΑΣ ΚΑΛΕΝΤΕΡΙΔΗΣ: ΤΟ ΙΡΑΚ, Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΧΡΗΣΙΜΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ

Πριν από λίγες ημέρες ολοκληρώθηκε η αποχώρηση των αμερικανικών στρατευμάτων από το Ιράκ, με την αποχώρηση και των τελευταίων αρμάτων που εισήλθαν στο έδαφος του Κουβέιτ. Οι αξιωματικοί του αμερικανικού στρατού, αποχωρώντας, παρέδωσαν τον έλεγχο και τη διοίκηση 505 στρατιωτικών βάσεων που διατηρούσαν στην επικράτεια του Ιράκ, σε αξιωματικούς του ιρακινού στρατού.

Ο απολογισμός της εννιαετούς παρουσίας των αμερικανικών δυνάμεων στο Ιράκ είναι περίπου εκατό χιλιάδες νεκροί και τραυματίες για τον ιρακινό λαό και συνολικά 4.500 στρατιώτες για τον αμερικανικό στρατό και δυο εκατομμύρια πρόσφυγες, από τους οποίους οι 800 χιλιάδες χριστιανοί Ασσύριοι, οι οποίοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους, υπό το φόβο του σουνιτικού Ισλάμ, που καίει ό,τι βρει μπροστά του, όταν πολιτικοποιηθεί.

Σε ανθρωπιστικό επίπεδο, ο «πόλεμος» της Δύσης εναντίον του Σαντάμ από το 1991, που έγινε η πρώτη επιχείρηση εναντίον του (Καταιγίδα της Ερήμου), στοίχισε τη ζωή σε εκατομμύρια ανθρώπους, κυρίως παιδιά, που πέθαναν από ασιτία ή από έλλειψη φαρμάκων, κατά τη διάρκεια του πολυετούς εμπάργκο που εφάρμοσε η Δύση εναντίον του καθεστώτος Σαντάμ.

Σε πολιτικό επίπεδο, το Ιράκ, μετά την αποχώρηση των αμερικανικών στρατευμάτων, έχει απαλλαγεί από ένα αυταρχικό και βάρβαρο καθεστώς, του οποίου τη θέση έχει λάβει ένα καθεστώς διοίκησης της χώρας από δημοκρατικά εκλεγμένους εκπροσώπους των σιιτών, των Κούρδων και των σουνιτών. Ένα καθεστώς με σοβαρές δυσλειτουργίες, που είναι αμφίβολο αν κατορθώσει να κρατήσει ενωμένο το Ιράκ, το οποίο, με βάση την εθνολογική του δομή, είναι χωρισμένο σε τρεις τομείς, οι οποίοι είναι πιθανόν μελλοντικά να διεκδικήσουν την αυτονομία τους, με πρώτο το Νότιο (ιρακινό) Κουρδιστάν, το οποίο ήδη διαθέτει ένα αρκετά καλά συγκροτημένο αυτόνομο κράτος.

Όσον αφορά τις πλουτοπαραγωγικές -για την ακρίβεια τις πετρελαϊκές- πηγές της χώρας, αυτές στην ουσία έχουν παραδοθεί στις ξένες εταιρείες πετρελαίου, με τον τοπικό πληθυσμό να επωφελείται ελάχιστα από την εκμετάλλευσή τους.

Με τον ανωτέρω απολογισμό στη βαλίτσα του πέταξε για την Ουάσιγκτον ο πρωθυπουργός του Ιράκ, Νουρί αλ Μαλίκι, ακριβώς τις ημέρες που ολοκληρωνόταν η αποχώρηση των αμερικανικών στρατευμάτων από το Ιράκ, ο οποίος στη συνάντηση που είχε με τον Μπάρακ Ομπάμα, μεταξύ άλλων έδωσε και τα εξής μηνύματα, στα οποία αξίζει να αναφερθούμε.

Όσον αφορά την πολιτική ανατροπής του καθεστώτος Άσαντ στη Συρία και το εμπάργκο που επιχειρείται να εφαρμοστεί από τον Αραβικό Σύνδεσμο και από την Τουρκία, ο σιίτης πρωθυπουργός του Ιράκ είπε: «Πήραμε μαθήματα από αυτά που ζήσαμε εμείς. Είμαστε αντίθετοι σε οικονομικό αποκλεισμό της Συρίας. Εμείς έχουμε πικρές εμπειρίες από το δικό μας αποκλεισμό, τα αποτελέσματα του οποίου πλήρωσε ο λαός και όχι ο Σαντάμ. …..Σε σχέση με τις διαδηλώσεις και τις ταραχές στη Συρία, σε περίπτωση που αυτές μετατραπούν σε εμφύλιο πόλεμο, θα υποστεί τεράστιο πλήγμα το Ιράκ. Θα πρέπει να ληφθεί υπ’ όψιν ότι σε περίπτωση που αποσταθεροποιηθεί η Συρία, κινδυνεύουν με αποσταθεροποίηση όλες οι χώρες γύρω απ’ αυτήν».

Όσον αναφορά την Τουρκία, που κατά τα λεγόμενά της -τα οποία δυστυχώς βρίσκουν ευήκοον ους στους χρήσιμους ηλίθιους στην Αθήνα- έχει υιοθετήσει πολιτική μηδενικών προβλημάτων με τους γείτονές της, ο ιρακινός πρωθυπουργός είπε:

«Η Τουρκία, υποστηρίζοντας κάποια πολιτικά πρόσωπα και ομάδες, αναμειγνύεται στα εσωτερικά μας. Αλλεπάλληλες φορές εναντιωθήκαμε σε αυτές τις πρακτικές, τις οποίες εφάρμοζαν οι προηγούμενοι πρέσβεις της Τουρκίας. Δεν πρόκειται να δεχτούμε και να επιτρέψουμε την ανάμειξη της Τουρκίας στην εσωτερική πολιτική σκηνή του Ιράκ».

Την ώρα που ο πρωθυπουργός του Ιράκ έδινε τα μηνύματα αυτά στον Μπάρακ Ομπάμα και σε όσους σχεδιάζουν την αμερικανική πολιτική στην περιοχή, οι αρχές ασφαλείας του Ιράκ είχαν συλλάβει τέσσερις από τους σωματοφύλακες του σουνίτη αντιπροέδρου του Ιράκ, Ταρίκ ελ Χασίμι (Tarık El Haşimi), ενώ το Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο του Ιράκ εξέδιδε ένταλμα σύλληψης με ταυτόχρονη απαγόρευση εξόδου από τη χώρα για τον ίδιο τον αντιπρόεδρο, με την κατηγορία της σύστασης συμμορίας η οποία διέπραττε πολιτικά εγκλήματα. Ο ένας μάλιστα από τους σωματοφύλακες, ο Αχμέτ ελ Τζουμπούρι (Ahmed el Cuburi), ομολόγησε ότι έλαβε μέρος σε επιθέσεις δολοφονίας πολιτικών, αστυνομικών και στρατιωτικών, κατόπιν εντολής του αντιπροέδρου Χασίμι. Οι ομολογίες του Τζουμπούρι μεταδόθηκαν σε βίντεο από την τηλεόραση El Irakiye. Ο σωματοφύλακας ομολόγησε ότι τα όπλα για τις δολοφονίες τα έπαιρνε από τον Αχμέτ Καχτάν (Ahmed Kahtan), γραμματέα του ιρακινού αντιπροέδρου, ενώ μετά από κάθε επιχείρηση ελάμβαναν από τον Χασίμι τρεις χιλιάδες δολάρια ο καθένας των δραστών.

Το «ζουμί» της υπόθεσης είναι ότι οι σωματοφύλακες ομολόγησαν ότι εκπαιδεύτηκαν στην τρομοκρατική δράση στην Τουρκία, με την οποία διατηρούσε ισχυρούς δεσμούς ο Ταρίκ ελ Χασίμι. Μετά την πρώτη ταραχή, η Τουρκία απέδωσε τις ομολογίες των σωματοφυλάκων σε απόπειρα της Τεχεράνης να αποδυναμώσει την επιρροή που ασκεί η Τουρκία μέσω του σουνιτικού παράγοντα στο Ιράκ, όμως όλοι όσοι γνωρίζουν σε Δύση και Ανατολή, αντιλαμβάνονται ότι για άλλη μια φορά η Τουρκία συνελήφθη κλέπτουσα οπώρας.

Αναφερθήκαμε πιο πάνω στους χρήσιμους ηλίθιους της Αθήνας, οι οποίοι πειθόμενοι στις εξαγγελίες της Τουρκίας για μηδενικά προβλήματα με τους γείτονες και την Ελλάδα, στην ουσία παρέδωσαν τη χώρα και ιδιαίτερα τη Θράκη στους πράκτορες του τουρκικού προξενείου και στη Ζιραάτ. Να σημειώσουμε ότι η δράση του δικτύου πρακτόρων της Τουρκίας στο Ιράκ συντονίζεται από την τουρκική πρεσβεία στη Βαγδάτη, όπως κατήγγειλε επίσημα ο Μαλίκι στην Ουάσιγκτον, και από το υποκατάστημα της τράπεζας Ζιραάτ στη Βαγδάτη, το οποίο αποτελεί τον ανεπίσημο σταθμό και κέντρο επιχειρήσεων της ΜΙΤ στο Ιράκ, όπως αναφέρει οΜάνος Ηλιάδης στο προσφάτως εκδοθέν βιβλίο του «Η Μυστική Δράση των Τούρκων στην Ελλάδα και η σύγχρονη ΜΙΤ».

Ελπίζουμε, οι νέες ισορροπίες στην ελληνική κυβέρνηση, να περιορίσουν την επιρροή των χρησίμων ηλιθίων στο ελληνικό κράτος, αλλά και των συνοδοιπόρων τους εγκάθετων της Άγκυρας στη Θράκη, τη Θεσσαλονίκη, την Αθήνα, τη Ρόδο και αλλού…

Σημείωση: Την ώρα που είχε τελειώσει η σύνταξη του άρθρου, έγινε γνωστό ένα σοβαρό επεισόδιο, που αποδεικνύει περίτρανα την αποσταθεροποιητική δράση των πρακτόρων της Τουρκίας, σε άλλη μια χώρα-θύμα της πολιτικής των μηδενικών προβλημάτων της Άγκυρας.
Η ερώτηση που κατέθεσε στην τουρκική βουλή ο βουλευτής του ακροδεξιού κόμματος (ΜΗΡ),Lutfu Turkkan, μιλάει από μόνη της:

- Είναι αλήθεια ότι πήγε επιτροπή στελεχών της ΜΙΤ στη Δαμασκό και ότι γύρισε με άδεια χέρια, όταν ζήτησε από τις συριακές αρχές την απελευθέρωση 49 Τούρκων πρακτόρων, που κατηγορούνται ότι έπαιξαν προβοκατόρικο ρόλο, ότι εκπαίδευσαν τους επαναστάτες και ότι σχεδίασαν τα σχέδια για επιχειρήσεις σε στρατηγικούς στόχους στη Συρία;

- Σκέφτεστε να ανακοινώσετε και να μοιραστείτε με την τουρκική κοινή γνώμη την αλήθεια σχετικά με αυτές τις πληροφορίες που κυκλοφορούν ευρέως, λαμβανομένου υπ’ όψιν ότι Τουρκία και Συρία είμαστε δυο χώρες που μοιραζόμαστε την ίδια γεωγραφία και την ίδια πίστη και ότι πρέπει να παραμένουμε πιστοί στο σύνθημα “Ειρήνη στην Πατρίδα, Ειρήνη στον Κόσμο” (του Μ. Κεμάλ, σ.τ.μ.);

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Κυριακάτικη Δημοκρατία

ΦΑΗΛΟΣ ΚΡΑΝΙΔΙΩΤΗΣ: Ο ΔΕΙΝΟΣΑΥΡΟΣ ΠΟΥ ΨΥΧΟΡΡΑΓΕΙ

Η μεταπολιτευτική «παράγκα» των μπετατζήδων, μεσαζόντων, εκδοτών και καναλαρχών, με πρόθυμους μπιστικούς την κρεμ ντε λα κρεμ της ανακυκλωμένης αριστεράντζας και πολιτικούς συνωστιζόμενους στους προθαλάμους τους, δημιούργησε κι έναν επικοινωνιακό δεινόσαυρο. Έναν βραχίονα προπαγάνδας, χειραγώγησης, εκβιασμών και, καμιά φορά, ενημέρωσης. Δεκάδες μικρά και μεγάλα κανάλια, ραδιοφωνικοί σταθμοί, ων ουκ έστι αριθμός, εφημερίδες, πολιτικές και αθλητικές, περιοδικά κάθε είδους, πλημμύρισαν τις συχνότητες και τα περίπτερα.

Στην συντριπτική πλειοψηφία τους επί χρόνια παθητικά, με τραπεζικούς δανεισμούς οι οποίοι προκαλούν ζάλη, αν συγκρίνεις το ύψος τους με τις πραγματικές αξίες των επιχειρήσεων. Δάνεια που δόθηκαν με αμφίβολα τραπεζικά κριτήρια.

Το πώς επιβίωναν είναι ευεξήγητο κι απλό. Σε κάποιες περιπτώσεις είναι προφανές πως μάλλον ξεπλενόταν χρήμα. Στις περισσότερες όμως, στο σύνολο της μπίζνας των εμφανών ή αφανών αφεντικών, το πράγμα ήταν κερδοφόρο. Γιατί τα συγκεκριμένα ΜΜΕ με την παθητική ή ίσα βάρκα ίσα νερά οικονομική απόδοση τους, ήταν το μέσο για να εξασφαλίζονται οι πραγματικές δουλειές, που πάντα είχαν έναν και μόνον πελάτη. Το κράτος. Εσάς, εμάς όλους.

Η πολιτική τάξη στο ξεκίνημα της ιδιωτικής τηλεόρασης και ραδιοφωνίας έπεσε στην ίδια την κουτοπόνηρη παγίδα που έστησε. Άφησε τους σταθμούς σε ένα καθεστώς ημιπαρανομίας, πιστεύοντας η εκάστοτε κυβέρνηση ότι έτσι θα μπορεί να έχει τους επιχειρηματίες πάντοτε με την δαμόκλειο σπάθη της άδειας να κρέμεται πάνω από το κεφάλι τους. Δεν είδαν μακριά, δεν υπολόγισαν την γιγάντωση της κοινωνικής και πολιτικής επιρροής των καναλιών. Τα αφεντικά τους απέκτησαν ένα θανατηφόρο δημόσιο όπλο, που μπορούσε να δολοφονεί προσωπικότητες, να γελοιoποιεί σοβαρούς ανθρώπους και να αναδεικνύει πρόθυμους κι αδίστακτους φελλούς. Αρκούσαν μερικές προσκλήσεις σε παράθυρα και στρογγυλά τραπέζια σε ώρες υψηλής τηλεθέασης κι έβλεπες σύντομα, κυριολεκτικά από το πουθενά, να μοστράρονται στην πρώτη γραμμή των δημοσκοπήσεων και των ψηφοδελτίων τενεκέδες ξεγάνωτοι, με βρώμικο μάτι κι εύκαμπτη μέση. Αυτοί που αργότερα στην Βουλή και στο Υπουργικό Συμβούλιο, με προθυμία θα περνούσαν τις γραμμές, θα υπέγραφαν τις κατάλληλες προαποφασισμένες συμβάσεις και θα κάλυπταν ανεπιθύμητες αποκαλύψεις. Αυτοί που θα έδιναν, όταν χρειαζόταν, μάχες οπισθοφυλακής για τα πολύτιμα συμφέροντα της «παράγκας».

Παράλληλα, αυτός ο επικοινωνιακός Λόχος Ψυχολογικού Πολέμου, αναλάμβανε να προσφέρει κι άλλου είδους σέρβις στους πρόθυμους υπηρέτες των αρπακτικών του δημοσίου προϋπολογισμού. Πολιτικά έκανε το άσπρο μαύρο. Μαζί με τους κατάλληλους δημοσκόπους, δημοκόπους κι «αναλυτές» η ενημέρωση περνούσε κι ακόμη περνάει μέσα από τους παραμορφωτικούς φακούς των συμφερόντων της διαπλοκής. Επί χρόνια μια μαζικής κλίμακας χειραγώγηση έδινε κι έπαιρνε και κάθε επικίνδυνος για το σύστημα στοχοποιούταν ή απλά αποκλειόταν στο περιθώριο.

Τώρα πια η περίοδος των παχέων αγελάδων τελείωσε. Η επί δεκαετίες λεηλασία της χώρας και η κακοδιοίκηση, το άθροισμα των στρεβλώσεων που συγκροτούσαν τον δημόσιο βίο, οδήγησε την χώρα εδώ που την οδήγησε. Η μπίζνα πλέον είναι στο σύνολο της παθητική. Λεφτά δεν υπάρχουν και οι επικοινωνιακοί βραχίονες της διαπλοκής είναι πια ξεβράκωτοι στο χείλος του γκρεμού. Κάποιοι ήδη φούνταραν.

Στην πορεία δημιουργήθηκαν αυθάδεις πριμαντόνες, καθεστωτικά montblanc της τηλοψίας, κούφιοι διευθυντάδες όλο έπαρση. Με αμοιβές ιλιγγιώδεις, πρόκληση.

Πίσω τους όμως υπάρχει η στρατιά των αφανών. Μεροκαμιατάρηδες του ρεπορτάζ και της σύνταξης, τεχνικοί κι απλοί υπάλληλοι. Κατά κύματα περνούν στην ανεργία ενός χώρου που ξεφουσκώνει, που έρχεται στα ίσα του μετά από μακρόχρονο πάρτυ αφύσικης γιγάντωσης με γυάλινα πόδια, που τώρα θρυμματίζονται. Αυτοί δεν είναι παρά τα θύματα άλλης μιας θεσμικής και κοινωνικής εκτροπής. Άνθρωποι στην συντριπτική πλειοψηφία τους τίμιοι. Δεν είχαν ποτέ την φιλοδοξία να υπηρετήσουν καμιά παρανομία, καμιά διαπλοκή. Δεν μοιράστηκαν, οι περισσότεροι, καμιά ψευτογκλαμουριά, καμιά μίζα, κανένα «καπέλο» σε δημόσια έργα και προμήθειες. Είχαν απλά κανονισμένη την ζωή τους με την όποια αμοιβή τους, τις οικογένειες και τις υποχρεώσεις τους. Περνούν τώρα στο περιθώριο χωρίς ορατή πιθανότητα επαναπρόσληψης σε έναν χώρο που απλά συρρικνώνεται κι όπου οι αμοιβές, για όσους παραμένουν, πετσοκόβονται χωρίς δεύτερη κουβέντα. Τώρα κι αυτοί κατρακυλούν στο περιθώριο, μαζί με τους δημόσιους που χλεύαζαν οι πριμαντόνες τους και τους ιδιωτικούς που τρομοκρατούσαν οι πομπώδεις τίτλοι και τα τρέϊλερ. Άλλη μια απόδειξη της αληθινής ενότητας των προβλημάτων. Όλους μας αφορούν όλα.

Μέχρι πριν λίγο πολλοί νόμιζαν πως θα μείνουν απέξω. Πως θα βλέπουν το δρεπάνι να θερίζει τους άλλους κι αυτοί θ’ ανασαίνουν μ’ ανακούφιση. Οι ένοχοι όμως, οι λεηλάτες της χώρας και του μέλλοντος της, δεν έλαβαν πρόνοια για κανέναν. Μόνο για το τομάρι τους, στέλνοντας μέρος των λαφύρων του δημόσιου πλούτου σε καβάτζες στην Ελβετία και υπεράκτιες εταιρείες. Αν φύγουν όμως δεν θα πάρουν μαζί κανέναν άλλο, μόνο την οικογένεια τους και το πολύ – πολύ και το σκύλο.

Όλους λοιπόν εμάς τους πολλούς, που εδώ γεννηθήκαμε κι εδώ θα ζήσουμε, θα μας ενώσει το πρόβλημα. Θα πρέπει εδώ, στην Πατρίδα, έχοντας πιάσει πάτο να συγκεντρώσουμε τις δυνάμεις μας για να επιβιώσουμε. Κι αυτή η επιβίωση, για να έχει βάθος χρόνου και προοπτική, για να ξαναγίνει φυσιολογική ζωή κι όχι αγώνας στην ζούγκλα με τα θηρία, απαιτεί το ξεκαθάρισμα της παράγκας και κάθε κατεργάρης να κάτσει στον πάγκο του. Τιμωρία.

(Δημοσιεύεται στην «Κυριακάτικη Δημοκρατία»)

ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΤΕ...ΕΛΛΗΝΙΚΑ

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ - 2011

ΦΑΗΛΟΣ ΚΡΑΝΙΔΙΩΤΗΣ: ΑΥΤΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΕΥΡΩΠΗ

Η ενωμένη Ευρώπη οικοδομήθηκε πάνω σε μια στρέβλωση. Αντίθετα σε αυτό που έλεγε ο Στρατάρχης Ντε Γκωλ.
Ο μεγάλος αυτός Ευρωπαίος ηγέτης, έλεγε, πως η Ευρώπη για να γίνει μεγάλη παγκόσμια δύναμη χρειάζεται κοινά σύνορα, κοινούς δημοκρατικούς θεσμούς, κεφάλαια και τεχνολογία, πρώτες ύλες και στρατό.
Η Γερμανία είχε κεφάλαια, μαζί με την Γαλλία τεχνολογία και μαζί με μια σειρά χώρες μπορούσαν να συνεισφέρουν σε δημοκρατικές παραδόσεις και θεσμούς.
Ο Ντε Γκωλ όμως αναφερόταν και σε πρώτες ύλες και Στρατό, γιατί ήξερε πως μόνο μια απέραντη χώρα, που είναι και Ορθόδοξη, μπορούσε να τα εισφέρει αυτά.


Γι’ αυτό αναφερόταν σε μια Ευρώπη από τη Μάγχη ως τα Ουράλια. Προσέξτε, έλεγε «από τη Μάγχη…», άφηνε έξω τους περίεργους τύπους που οδηγούν ανάποδα, κι αν η ημειρωτική Ευρώπη τους λέει καλημέρα, αυτοί απαντούν καληνύχτα. Αυτούς που κρέμαγαν δεκαοκτάχρονα Ελληνόπουλα στην Κύπρο το 1955-59, για να διαφυλάξουν τα αποικιακά κλεψιμέϊκα.

Έβαζε λοιπόν ως πρόταγμα ο Ντε Γκωλ την πολιτική ενοποίηση, κι ακολούθως τους υπόλοιπους υλικούς, οικονομικούς παράγοντες.

Κοινά σύνορα η Ευρώπη δεν έχει, όταν αρνείται να εγγυηθεί την νοτιοανατολική της εσχατιά, βάζοντας φραγμό στον επεκτατισμό της Τουρκίας. Αντιθέτως την κολακεύει, σε βάρος των συμφερόντων δυο μελών της Ένωσης.
Ποιος θυμάται κιόλας την θρασεία δήλωση του Ερντογάν «Η Ευρώπη δεν μπορεί να είναι χριστιανικό οχυρό»;
Τι κι αν η συντριπτική πλειοψηφία των λαών της είναι χριστιανοί; Τι κι αν οι δυο μεγάλοι πυλώνες του πολιτισμού της είναι η ελληνορωμαϊκή παράδοση κι η χριστιανική πίστη;

Κοινοί δημοκρατικοί θεσμοί σημαίνει επίσης πραγματικό Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, που να ψηφίζει νόμους κι όχι ευχολόγια. Θα σήμαινε ομοσπονδιοποίηση αλλά με παράλληλη διασφάλιση των συνόρων, των εθνικών πολιτισμών.
Μια Ευρώπη των Λαών και των Πατρίδων. Και φυσικά, παράλληλα με τις εθνικές κυβερνήσεις, αληθινή κεντρική κυβέρνηση, που να εκλέγεται πανευρωπαϊκά αλλά και με θεσμικές δικλείδες ασφαλείας, ότι οι μεγάλοι δεν θα καταπιούν τους μικρούς.

Σε μια Ευρώπη χτισμένη πάνω στον ελληνορωμαϊκό πολιτισμό, μια χριστιανική Ευρώπη, που θα εγγυόταν με στιβαρό χέρι τα ελληνικά σύνορα και θα προστάτευε την Κύπρο, ως αναπόσπαστα κομμάτια της, ποιος Έλληνας θα είχε πρόβλημα να εκχωρήσει εξουσίες για μια κοινή εξωτερική και οικονομική πολιτική, όταν θα υπήρχαν δημοκρατικοί θεσμοί και νομιμοποίηση;
Με διασφαλισμένη την εθνική παιδεία και ταυτότητα, τον παραγωγικό πλουραλισμό, σε μια κοινότητα που θα συμπεριλάμβανε όλες τις κοιτίδες του σύγχρονου Δυτικού Πολιτισμού, οι ευρωπαίοι νέοι θα μπορούσαν να υπηρετούν σ’ ένα ισχυρό κοινό στρατό, αποτελούμενο από μονάδες των εθνικών στρατών.

Αυτά θα μπορούσαν να κάνουν την Ευρώπη πραγματικά κοινή Πατρίδα, με σύμβολο που δεν θα μοιάζει με σημαία αντιπροσωπείας αυτοκινήτων.

Αυτό που τελικά προτάχθηκε ήταν η οικονομική ενοποίηση, μ’ έναν τρόπο που οδήγησε στα σημερινά αδιέξοδα. Καμμία δημοκρατική νομιμοποίηση σε επίπεδο κεντρικών θεσμών και πανευρωπαϊκής διακυβέρνησης. Ισορροπίες μόνο, που αποδείχθηκαν σε βάθος χρόνου εύθραυστες και μια σαράφικη λογική με τεχνοκρατικό επίχρισμα. Τα λύσαμε με τους δασμούς, φτιάξαμε μ’ ένα περίεργο τρόπο ενιαίο ευρωπαϊκό

Χώρο Σένγκεν, όπου εμείς ταξιδεύουμε μόνο με ταυτότητα αλλά μαζί με το Δουβλίνο 2, αν το λέω καλά, μας έχουν μείνει στην Ελλάδα αμανάτι περί τα δυο εκατομμύρια μουσουλμάνοι κι όλο έρχονται, αλλά κοινή Πατρίδα δεν φτιάξαμε.

Πατρίδα είναι αυτή για την οποία δακρύζεις όταν τραγουδάς τον Ύμνο της κι αντικρύζεις την Σημαία της.

Πατρίδα είναι αυτή που όταν επιστρέφεις και την διασχίζεις, νοιώθεις μια οικεία συγκίνηση, αδελφοσύνη κι αλληλεγγύη με τους ανθρώπους της.

Πατρίδα είναι αυτή για την οποία είσαι διατεθειμένος να πεθάνεις, αν χρειαστεί.

Είναι ολοφάνερο πως δεν φτιάξαμε μια τέτοια Ευρώπη. Το μεγαλύτερο της επίτευγμα δεν μπορεί να είναι το ενιαίο νόμισμα. Η μεγαλύτερη παράδοση της Ευρώπης δεν ήταν η νομισματοκοπία.

Η πολιτική ορθότητα, η στενά τεχνοκρατική και οικονομίστικη λογική, ειδικά τις τελευταίες τρεις δεκαετίες, για την οικοδόμηση της, οδήγησαν στην σημερινή κατάσταση, όπου η έκφραση της αλληλεγγύης είναι δανεικά, αλλά με τσαμπουκά και σαρωτική επικυριαρχία των ισχυρών. Λέγε με Γερμανία.

Η Ευρώπη λοιπόν, αν επιβιώσει ή ακριβώς για να επιβιώσει, χρειάζεται κάτι άλλο, κάτι μεγαλειώδες. Να γίνει κοινή, αληθινή Πατρίδα. Που θα σέβεται τις επιμέρους Πατρίδες και θα τις προστατεύει. Όπου δεν θα υπάρχουν μικρές Πατρίδες που θα γίνονται λεία των ισχυρότερων.

Για να γίνει αυτό, χρειάζεται μια νέα Ευρωπαϊκή Ιδέα, που να έχει ρίζες στην Ιστορία, στις καρδιές, στις αξίες που είναι κοινές για τους Λαούς. Τα θεμέλια πρέπει πρωτίστως να είναι στις συνειδήσεις, όχι στα χαρτοφυλάκια.
Αυτό δεν μπορούν να το κάνουν τεχνοκράτες, διότι αυτή η νέα κεντρική Ιδέα, που χρειάζεται η Ευρώπη, είναι κατεξοχήν πολιτική. Δεν διδάσκεται στο London School of Economics και δεν αποτελεί μέρος της ημερήσιας διάταξης στα Διοικητικά Συμβούλια των Τραπεζών. Πρέπει να ξέρεις Ιστορία, που είναι η αληθινή πολιτική επιστήμη.

Από πού λοιπόν θα ήταν φυσικό να ξεκινήσει αυτή η νέα Ευρωπαϊκή Ιδέα, αν όχι από την πηγή των πάντων; Μα, εμείς οι επαίτες των δόσεων, θα πουν κάποιοι; Από εδώ, από το Έθνος των δανειοληπτών, όπως μας κατάντησε η μεταπολιτευτική «παράγκα»; Γιατί όχι; Ο αληθινός πλούτος μας ήταν, είναι και θα είναι οι άνθρωποι μας, οι Έλληνες. Τα δαιμόνια μυαλά κι οι καρδιές τους. Από αυτά πάντα θα δίνουμε και ρέστα.

http://nationalpride.wordpress.com