Σάββατο 8 Οκτωβρίου 2011
Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ ΧΘΕΣ: (1863) ΟΡΚΟΣ ΣΤΟ ΒΑΣΙΛΕΑ ΓΕΩΡΓΙΟ
ΓΚΡΑΒΟΥΡΑ 19/12/1863, Η ΕΘΝΙΚΗ ΦΡΟΥΡΑ ΟΡΚΙΖΕΤΑΙ ΥΠΑΚΟΗ ΣΤΟΝ ΒΑΣΙΛΕΑ ΓΕΩΡΓΙΟ
ΝΑ ΜΗ ΞΕΧΝΑΜΕ (ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ): 8/11/1827 - ΝΑΥΜΑΧΙΑ ΝΑΥΑΡΙΝΟΥ
Μετά την πτώση της Ακρόπολης (24 Μαΐου 1827) η Επανάσταση του ’21 έπνεε τα λοίσθια. Στην Ηπειρωτική Ελλάδα είχε κατασταλεί και μόνο στο ανατολικό τμήμα της Πελοποννήσου παρέμενε ζωντανή. Κι εκεί, όμως, απειλείτο από τον Ιμπραήμ, που σκόπευε να εκστρατεύσει κατά του Ναυπλίου και της Ύδρας.
Σε αυτήν τη δύσκολη στιγμή για την Ελλάδα, η ευρωπαϊκή διπλωματία άλλαξε στάση και άρχισε να διάκειται ευμενώς προς την Επανάσταση. Συνέβαλε σε αυτό και ο νέος Υπουργός Εξωτερικών της Αγγλίας Γεώργιος Κάνινγκ, που έδωσε μια πιο φιλελεύθερη τροπή στην εξωτερική πολιτική της Γηραιάς Αλβιόνας. Έτσι, στις 24 Ιουνίου 1827 υπογράφτηκε στο Λονδίνο συνθήκη μεταξύ Αγγλίας, Γαλλίας και Ρωσίας, που καθόριζε τα της ανεξαρτησίας της Ελλάδας.
Σύμφωνα με τη συνθήκη, ιδρυόταν ελληνικό κράτος υπό την επικυριαρχία του Σουλτάνου, με σύνορα τον Αμβρακικό και τον Παγασητικό Κόλπο. Στη «Συνθήκη Ειρηνεύσεως της Ελλάδος» υπήρχε κι ένα μυστικό άρθρο, που προέβλεπε την επέμβαση των τριών δυνάμεων, εάν οι δύο εμπόλεμοι δεν δέχονταν τους όρους της σύμβασης.
Προς τούτο, ο αγγλικός στόλος υπό τον αντιναύαρχο Κόδριγκτον, ο γαλλικός υπό τον υποναύαρχο Δεριγνύ και ο ρωσικός υπό τον υποναύαρχο Χέυδεν, κατέπλευσαν στην Πελοπόννησο για να επιβάλουν την κατάπαυση των εχθροπραξιών. Η ελληνική πλευρά δέχτηκε με προθυμίας την πρόταση των τριών Συμμάχων, ενώ ο Σουλτάνος δυσανασχέτησε και απέκρουσε οποιαδήποτε επέμβαση στην επικράτειά του.
Ο τουρκοαιγυπτιακός στόλος, υπό τους Ταχίρ Πασά, Μουχαρέμ Μπέη και Μουσταφά Μπέη, πρόλαβε να προσορμισθεί στη λιμνοθάλασσα του Ναβαρίνου (σημερινή Πύλος), προτού προλάβει ο Δεριγνύ να τον εμποδίσει. Στόχος, τώρα, των τριών ναυάρχων ήταν να παρεμποδίσουν τη μεταφορά αιγυπτιακών στρατευμάτων σε άλλες περιοχές της Πελοποννήσου. Ο Κόδριγκτον, που είχε το γενικό πρόσταγμα, διαμήνυσε στον Ιμπραήμ (7 Σεπτεμβρίου 1827) ότι ο στόλος του βρισκόταν εκεί για να επιβάλει ανακωχή και τον προειδοποίησε ότι τυχόν άρνησή του θα τον υποχρέωνε να την επιβάλει δια της βίας.
Ο Ιμπραήμ, που συνέχιζε με αμείωτη ένταση τις στρατιωτικές επιχειρήσεις του στην Πελοπόννησο, πήρε μάλλον αψήφιστα την απειλή του Κόδριγκτον και τις επόμενες μέρες δύο μοίρες του τουρκοαιγυπτιακού στόλου εξήλθαν από το Ναβαρίνο με κατεύθυνση την Ύδρα και την Πάτρα. Εμποδίστηκαν, όμως, από τον συμμαχικό στόλο και αναγκάσθηκαν να προσορμιστούν και πάλι στο Ναβαρίνο.
Οι παρασπονδίες του Ιμπραήμ ανάγκασαν τους τρεις ναυάρχους να αλλάξουν γραμμή πλεύσης. Αποφάσισαν τα πλοία τους να εισπλεύσουν στον κόλπο του Ναβαρίνου για να επιτηρούν αποτελεσματικότερα τις κινήσεις του τουρκοαιγυπτιακού στόλου, που τον αποτελούσαν συνολικά 89 σκάφη και 41 μεταγωγικά, από τα οποία τα 8 αυστριακά. Η συμμαχική δύναμη ήταν αριθμητικά πολύ μικρότερη. Αποτελείτο από 12 βρετανικά πλοία με επικεφαλής τη ναυαρχίδα «Ασία», 7 γαλλικά με ναυαρχίδα τη φρεγάτα «Σειρήνα» και 8 ρωσικά με ναυαρχίδα το πλοίο «Αζόφ».
Το μεσημέρι της 8ης Οκτωβρίου τα πλοία του συμμαχικού στόλου άρχισαν να εισπλέουν στον κόλπο του Ναβαρίνου, με επικεφαλής την αγγλική ναυαρχίδα «Ασία». Ο Κόδριγκτον ήλπιζε ότι έστω και την τελευταία στιγμή ο Ιμπραήμ θα έσπευδε να συμφωνήσει με την προτεινόμενη ανακωχή. Αντί απάντησης, οι Αιγύπτιοι πέρασαν στη δράση και άρχισαν τους πυροβολισμούς κατά της αγγλικής λέμβου, την οποία είχε στείλει με λευκή σημαία ο Κόδριγκτον προς συνεννόηση, με αποτέλεσμα να φονευθεί ο έλληνας πηδαλιούχος της Πέτρος Μικέλης. Ταυτόχρονα, εκανονιοβολούντο η αγγλική και γαλλική ναυαρχίδα.
Ο Κόδριγκτον, μη έχοντας άλλη λύση, έδωσε το παράγγελμα της επίθεσης. Παρά την αριθμητική υπεροχή του τουρκοαιγυπτιακού στόλου και τη βοήθεια των πυροβολείων της Σφακτηρίας (το νησάκι που σχεδόν φράζει τον κόλπο του Ναβαρίνου), η ναυμαχία αμέσως έκλινε υπέρ του συμμαχικού στόλου, που είχε μεγαλύτερη δύναμη πυρός. Γύρω στις 6 το απόγευμα, η λιμνοθάλασσα είχε γεμίσει από τα κατεστραμμένα πλοία του τουρκοαιγυπτιακού στόλου. 12 φρεγάτες, 22 κορβέτες και 25 μικρότερα πλοία είχαν βυθισθεί, ενώ 6.000 άνδρες σκοτώθηκαν ή πνίγηκαν. Οι Σύμμαχοι έχασαν 172 άνδρες, ενώ οι τραυματίες ανήλθαν σε 500 περίπου. Δύο πλοία καταστράφηκαν ολοσχερώς και αρκετά υπέστησαν εκτεταμένες ζημίες.
Η είδηση για τη ναυμαχία έτυχε διαφορετικής υποδοχής στις πρωτεύουσες των δυνάμεων που συμμετείχαν στην επιχείρηση. Στο Λονδίνο ο πρωθυπουργός δούκας του Ουέλινγκτον χαρακτήρισε τη ναυμαχία «ατυχές και απαίσιο γεγονός», ενώ μια μερίδα πολιτικών υποστήριξε ότι ο Κόδριγκτον έπρεπε να παραπεμφθεί στο ναυτοδικείο για ανυπακοή, επειδή δεν είχε εντολή να δράσει. Αντίθετα, στο Παρίσι και τη Μόσχα η είδηση προκάλεσε μεγάλο ενθουσιασμό. Ο εμπνευστής της «Ιεράς Συμμαχίας» και μέγας εχθρός της Ελληνικής Επανάστασης πρίγκηπας Μέτερνιχ χαρακτήρισε την καταστροφή του τουρκοαιγυπτιακού στόλου ως «αρχή της βασιλείας του χάους».
Η Ναυμαχία του Ναβαρίνου σήμανε την ελευθερία της Ελλάδας, παρά τη συνεχιζόμενη σφοδρή άρνηση του Σουλτάνου. Οι τρεις δυνάμεις επέβαλαν τελικά τη θέλησή τους και μέχρι τις 12 Σεπτεμβρίου 1829 που δόθηκε η τελευταία μάχη του Αγώνα στην Πέτρα της Βοιωτίας, το ελληνικό κράτος είχε σχηματισθεί με βόρεια σύνορα τη γραμμή Αμβρακικού – Παγασητικού.
Πηγή: http://filonohpontou.com
Παρασκευή 7 Οκτωβρίου 2011
ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΜΑΡΚΕΖΙΝΗΣ: "ΠΑΨΤΕ ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΟΙ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ"
Το πρόβληµα το οποίο θεωρώ ως το πιο επείγον και πιο περίπλοκο από όλα τα προβλήµατα που αντιµετωπίζουµε, συνδέεται στενά µε την βασική πρότασή µου, τη διαµόρφωση µιας πολιτικής ίσων αποστάσεων απέναντι στις µεγάλες δυνάµεις της εποχής µας, ήτοι την Αµερική, τη Ρωσία και την Κίνα, µε την ελπίδα ότι έτσι µπορεί, επιτέλους, να αποκτήσουµε πιο αξιόπιστους συµµάχους από αυτούς που διαλαλούν ότι µας «θεωρούν στρατηγικούς τους εταίρους, αλλά, στην ουσία πάντα παραστέκονται στους αντιπάλους µας. Το πρόβληµα στο οποίο αναφέροµαι είναι η Τουρκία και επειδή θεωρώ αυτό το ζήτηµα πρωταρχικής σηµασίας, το εξετάζω σε ξεχωριστή υπο-ενότητα.
Προσθέτω όµως, προς αποφυγή παρεξηγήσεων, ότι το πώς θα σχεδιαστεί, το πώς θα εφαρµοστεί και το πότε θα µπορούσε να επιχειρηθεί µια τέτοια καινοτόµος µεταβολή στις σχέσεις µεταξύ των δύο χωρών θα εξαρτηθεί από πολλούς παράγοντες που αυτήν την στιγµή δεν µας είναι γνωστοί. Ο χρόνος λοιπόν και η µεθόδευσις αυτής της πολιτικής, αν ή όταν ποτέ εφαρµοστεί, θα καθοριστεί την κατάλληλη στιγµή και όχι τώρα.
Τώρα αρκούµαστε στη διατύπωση της γνώµης –πεποιθήσεως θα έλεγα– ότι η αλλαγή πλεύσεως είναι αναγκαία και, ως εκ τούτου, εξετάζουµε µε συντοµία µερικούς από τους λόγους που την επιβάλλουν…
Κύρια συνέπεια της πολιτικής που προτείνω είναι ο παραµερισµός –για το εγγύς µέλλον, τουλάχιστον– κάθε ιδέας πλήρους ένταξης της Τουρκίας στην Ε.Ε. Το δεύτερο σκέλος της σκέψης αποτελεί και το δυσκολότερό της σηµείο.
Για πολλούς, η συγκεκριµένη άποψη µπορεί να µοιάζει ανορθόδοξη, πολύ δε περισσότερο (θα ισχυρίζονταν µερικοί) καθώς αντιβαίνει στο γεγονός ότι η ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας αποτελεί την αποδεκτή πολιτική των ελληνικών κυβερνήσεων επί µία περίοδο ένδεκα περίπου χρόνων.
Εντούτοις, η µακροβιότητα µιας πολιτικής ή µιας προσέγγισης δεν αποτελεί, αφ’ εαυτής, επιχείρηµα για να µην αµφισβητήσουµε τη σηµερινή εγκυρότητά της, διότι η µη αµφισβήτηση µπορεί να απορρέει από (α) έλλειψη σωστής αξιολογήσεως νέων δεδοµένων, τοπικών αλλά και ευρωπαϊκών, (β) έλλειψη του απαραίτητου θάρρους ή φαντασίας για την αναθεώρηση µιας πολιτικής ή,(γ) πάλι, από το γεγονός ότι υποκύπτουµε σε εξωτερικές πιέσεις διατήρησής της.
Το πραγµατικό, λοιπόν, ερώτηµα που πρέπει να τεθεί και να απαντηθεί δεν είναι πλέον πόσοι ή ποιοι υπεστήριξαν αυτήν την πολιτική κάποτε ή τι ακριβώς απέδωσε στο παρελθόν αλλά (α) το κατά πόσον αυτή η πολιτική συνεχίζει να εξυπηρετεί τα συµφέροντα της Ελλάδας και των Ευρωπαίων εταίρων της σήµερα, καθώς και (β) το κατά πόσον η Τουρκία έχει ανταποδώσει καθ’ οιονδήποτε δίκαιο τρόπο τις δικές µας προσπάθειες να ακολουθήσουµε µια εποικοδοµητική πολιτική απέναντί της.
Σ’ αυτόν το προβληµατισµό η απάντηση πρέπει να είναι κυνικά τίµια. Ο Παναγιώτης Κονδύλης σ’ ένα κείµενο που αξίζει να περιγραφεί ως κλασικό και για τη λογική του και για το απέριττο ύφος του, αλλά και γιατί (δυστυχώς) δικαιώθηκε εν πολλοίς µε το πέρασµα του χρόνου, έγραψε στο Επίµετρο της Θεωρίας του Πολέµου «… το σηµερινό δίληµµα [που αντιµετωπίζει η Ελλάδα] είναι αντικειµενικά τροµακτικό και ψυχολογικά αφόρητο: η ειρήνη [µε τη σηµερινή Τουρκία] σηµαίνει για την Ελλάδα δορυφοροποίηση και ο πόλεµος σηµαίνει συντριβή».
Είµαι, συνεπώς, της άποψης ότι, σε έναν κόσµο που έχει µεταβληθεί άρδην κατά την τελευταία περίπου δεκαπενταετία και για να αποφευχθεί το ανωτέρω φρικτό δίληµµα, η κατ’ ουσίαν τυφλή ελληνική υποστήριξη της πλήρους ένταξης της Τουρκίας στην Ε.Ε. δεν είναι πλέον ούτε ορθή ούτε και λογική, ούτε προς το συµφέρον µας.
Ο σηµερινός σκεπτικισµός για µια πολιτική που είχε ίσως κάποια πλεονεκτήµατα για την Ελλάδα όταν πρωτοπαρουσιάστηκε από την κυβέρνηση Σηµίτη-Παπανδρέου, αλλά σήµερα ενδέχεται να µας προκαλέσει ακόµη περισσότερους πονοκεφάλους, απορρέει από τα ακόλουθα επιχειρήµατα:
Η ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας. Από καθαρώς ελληνική άποψη, η εν λόγω πολιτική, στην αρχική της φάση, βοήθησε –όπως ήδη ισχυρίστηκα ανωτέρω– να αναιρεθούν οι επικρίσεις που δεχόταν η Ελλάδα ως χώρα που καθυστερούσε ή παρακώλυε τη διαµόρφωση πολιτικών πανευρωπαϊκής κλίµακας, σε µια εποχή που ήταν του συρµού η γεωγραφική διεύρυνση της Ευρώπης. Έτσι, αυτή η νέα πολιτική εξυπηρέτησε αποτελεσµατικά τη διεθνή εικόνα µας, συµβάλλοντας στην προσπάθεια ανατροπής του ανθελληνικού κλίµατος σε ορισµένους ευρωπαϊκούς κύκλους. Αναµφίβολα, διευκόλυνε επίσης την ένταξη της Κύπρου στην Ε.Ε., την οποία η κυβέρνηση Σηµίτη/Παπανδρέου κατόρθωσε, µε αξιοσηµείωτη επιδεξιότητα, να διαχωρίσει από την υποψηφιότητα της Τουρκίας.
Ωστόσο, καθώς η Ευρώπη επεκτάθηκε –πολύ πιο γρήγορα από όσο θα έπρεπε, θα έλεγαν µερικοί–, έχει πλέον αλλάξει άποψη για την Τουρκία. Οι µεγαλύτερες ευρωπαϊκές χώρες εκφράζουν αµφιβολίες κατά πόσον η Τουρκία είναι έτοιµη να γίνει πλήρες µέλος της Ε.Ε., αµφιβολίες που έχουν αυξηθεί σε στιγµές οικονοµικών δυσχερειών και δικαιολογηµένων φόβων που σχετίζονται µε την αύξηση της νοµίµου και παρανόµου µεταναστεύσεως.
Η ταχύτης µε την οποία η Τουρκία αυξάνει τις επεκτατικές της φιλοδοξίες, προκαλώντας π.χ. την Αµερική µε την πρόσφατη πρωτοβουλία της µε το Ιράν, ή το Ισραήλ, µε τον πρωταγωνιστικό (αλλά υστερόβουλο) ρόλο που έπαιξε στην οργάνωση ανθρωπιστικής βοήθειας προς τη Γάζα, αρχίζει να ενοχλεί τους βασικούς της υποστηρικτές. Έτσι, η αµερικανική κοινή γνώµη αρχίζει να διχάζεται ως προς τις απόψεις της για την Τουρκία. Μερικοί σίγουρα θα έχουν αρχίσει να πιστεύουν ότι τώρα που αυτοί έβγαλαν το «τζίνι» από το µπουκάλι, δύσκολα θα το ξαναβάλουν µέσα. Ακόµη και το Ισραήλ αισθάνεται µετανιωµένο για την εµπιστοσύνη που έδειξε κάποτε προς την Άγκυρα, εφόσον µια µέρα θα µπορούσε αυτή να το υποκαταστήσει στην καρδιά της Αµερικής. Αλλά είναι νωρίς για να µιλάµε γι’ όλα αυτά. Απλώς, εµείς οι Έλληνες πρέπει όλα να τα έχουµε υπόψη… και να µελετάµε το timing ενδεχοµένων διπλωµατικών πρωτοβουλιών, έχοντας όµως προετοιµάσει διάφορα σχέδια για όλα τα ενδεχόµενα. Σχέδια όμως δικά μας, όχι σχέδια…. άλλων!
Στους ανωτέρω υπολογισµούς µας πρέπει να προσθέσουµε και τα πολιτικά προβλήµατα που αντιµετωπίζει σήµερα η Τουρκία µε το στρατό της, αλλά και µε ορισµένες εθνικές µειονότητες όπως τους Κούρδους –είκοσι εκατοµµύρια τη στιγµή που µιλάµε– τα οποία διάγουν περιόδους σχετικής ηρεµίας που εναλλάσσεται µε περιόδους οξύτητος κατά καιρούς, µια και αυτό το κοµβικό ζήτηµα, παρά τις περί του αντιθέτου διαβεβαιώσεις της Τουρκίας, δεν έχει λυθεί. Οι µέλλουσες εξελίξεις στο Ιράκ, που µε τη σειρά τους πιθανόν να επηρεαστούν προς το χειρότερο από τις εξελίξεις στο Ιράν, θα µπορούσαν, επίσης, να περιπλέξουν το Κουρδικό πρόβληµα ακόµη περισσότερο για την Τουρκία. Και ας µην ξεχνάµε την αιφνίδια εξτρεµιστική στάση που επέδειξε πρόσφατα η Τουρκία απέναντι στους Αρµενίους η οποία δεν έκανε καλό στην εικόνα της στο εξωτερικό.
Όλα αυτά καθιστούν σαφές –και πρέπει και εµείς να το τονίζουµε σε όλους, ιδίως αν η Τουρκία συνεχίζει να µας προκαλεί– ότι, εάν ποτέ η χώρα αυτή εντασσόταν στην Ε.Ε. ως πλήρες µέλος, η παρουσία της θα προκαλούσε µια σειρά από νέα και ανεπιθύµητα προβλήµατα, τα οποία η Ευρώπη καθόλου δεν χρειάζεται. Θα επανέλθουµε σε αυτό το θέµα στις επόµενες παραγράφους, δεδοµένου ότι διαψεύδει πλήρως όλους εκείνους που διατείνονται ότι η Τουρκία έχει «εξευρωπαΐσει» τις πρακτικές της. Για πολλούς, λοιπόν, η αλήθεια είναι ότι οι τουρκικές αλλαγές που έχουν σηµειωθεί µέχρι τώρα είναι επιφανειακές και καιροσκοπικές.
Tο ΥΠΕΞ µας όµως, και οι κατά τόπους πρεσβείες µας, ουδόλως, εξ όσων γνωρίζω, εκµεταλλεύονται αυτές τις αδυναµίες του αντιπάλου. Γιατί; Η απάντηση είναι σαφής: γιατί εµείς υποστηρίζουµε την ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας όσο και αν αυτή συνεχίζει να µας προκαλεί. Η ανεκτικότητά µας, όµως, δεν έχει όρια, µια και είναι η ανεκτικότητα του κοµπλεξικού, του αδύνατου, του υποτακτικού! Αυτό είναι το σημείο που κατήντησαν την Ελλάδα παλιοί και σύγχρονοι Υπουργοί των Εξωτερικών που σύντομα θα έχουν και το θράσος να διεκδικήσουν την ψήφο του Ελληνικού λαού!
Με δυο λόγια: η ιδέα µιας ασταµάτητης Τουρκίας αρχίζει να φαίνεται λιγότερο πειστική. Από εµάς, λοιπόν, εξαρτάται, να βγούµε από το σύµπλεγµα κατωτερότητος και υποταγής στην Αµερική και να αρχίσουµε να καθιερώνουµε τη δική µας γεωπολιτική προσωπικότητα. Και η οικονοµική κρίση µας, καίτοι αναµφίβολα δεν µας βοηθά, δεν είναι αυτό που µας φρενάρει. Το ανασταλτικό σε κάθε ανθρώπινη ενέργεια είναι ο ίδιος ο εαυτός µας, η έλλειψη αυτοπεποίθησης, οράµατος, θάρρους, κοινωνικής οµόνοιας, όταν αναλαµβάνεται µια µεγάλη προσπάθεια.
Όλα αυτά ανακτώνται, όταν βρεθεί πρώτα ο ανθρώπινος παράγων, ο Ατατούρκ, ο Βενιζέλος, ο Τσόρτσιλ, ο Στάλιν στις µαύρες ώρες της γερµανικής εισβολής. Το πίστευα αυτό πάντα, γιατί πάντα πίστευα στη ηρωική εξήγηση της ιστορίας, εν συνδυασµώ πάντα µε το ιστορικό timing.
www.defencenews.gr
Προσθέτω όµως, προς αποφυγή παρεξηγήσεων, ότι το πώς θα σχεδιαστεί, το πώς θα εφαρµοστεί και το πότε θα µπορούσε να επιχειρηθεί µια τέτοια καινοτόµος µεταβολή στις σχέσεις µεταξύ των δύο χωρών θα εξαρτηθεί από πολλούς παράγοντες που αυτήν την στιγµή δεν µας είναι γνωστοί. Ο χρόνος λοιπόν και η µεθόδευσις αυτής της πολιτικής, αν ή όταν ποτέ εφαρµοστεί, θα καθοριστεί την κατάλληλη στιγµή και όχι τώρα.
Τώρα αρκούµαστε στη διατύπωση της γνώµης –πεποιθήσεως θα έλεγα– ότι η αλλαγή πλεύσεως είναι αναγκαία και, ως εκ τούτου, εξετάζουµε µε συντοµία µερικούς από τους λόγους που την επιβάλλουν…
Κύρια συνέπεια της πολιτικής που προτείνω είναι ο παραµερισµός –για το εγγύς µέλλον, τουλάχιστον– κάθε ιδέας πλήρους ένταξης της Τουρκίας στην Ε.Ε. Το δεύτερο σκέλος της σκέψης αποτελεί και το δυσκολότερό της σηµείο.
Για πολλούς, η συγκεκριµένη άποψη µπορεί να µοιάζει ανορθόδοξη, πολύ δε περισσότερο (θα ισχυρίζονταν µερικοί) καθώς αντιβαίνει στο γεγονός ότι η ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας αποτελεί την αποδεκτή πολιτική των ελληνικών κυβερνήσεων επί µία περίοδο ένδεκα περίπου χρόνων.
Εντούτοις, η µακροβιότητα µιας πολιτικής ή µιας προσέγγισης δεν αποτελεί, αφ’ εαυτής, επιχείρηµα για να µην αµφισβητήσουµε τη σηµερινή εγκυρότητά της, διότι η µη αµφισβήτηση µπορεί να απορρέει από (α) έλλειψη σωστής αξιολογήσεως νέων δεδοµένων, τοπικών αλλά και ευρωπαϊκών, (β) έλλειψη του απαραίτητου θάρρους ή φαντασίας για την αναθεώρηση µιας πολιτικής ή,(γ) πάλι, από το γεγονός ότι υποκύπτουµε σε εξωτερικές πιέσεις διατήρησής της.
Το πραγµατικό, λοιπόν, ερώτηµα που πρέπει να τεθεί και να απαντηθεί δεν είναι πλέον πόσοι ή ποιοι υπεστήριξαν αυτήν την πολιτική κάποτε ή τι ακριβώς απέδωσε στο παρελθόν αλλά (α) το κατά πόσον αυτή η πολιτική συνεχίζει να εξυπηρετεί τα συµφέροντα της Ελλάδας και των Ευρωπαίων εταίρων της σήµερα, καθώς και (β) το κατά πόσον η Τουρκία έχει ανταποδώσει καθ’ οιονδήποτε δίκαιο τρόπο τις δικές µας προσπάθειες να ακολουθήσουµε µια εποικοδοµητική πολιτική απέναντί της.
Σ’ αυτόν το προβληµατισµό η απάντηση πρέπει να είναι κυνικά τίµια. Ο Παναγιώτης Κονδύλης σ’ ένα κείµενο που αξίζει να περιγραφεί ως κλασικό και για τη λογική του και για το απέριττο ύφος του, αλλά και γιατί (δυστυχώς) δικαιώθηκε εν πολλοίς µε το πέρασµα του χρόνου, έγραψε στο Επίµετρο της Θεωρίας του Πολέµου «… το σηµερινό δίληµµα [που αντιµετωπίζει η Ελλάδα] είναι αντικειµενικά τροµακτικό και ψυχολογικά αφόρητο: η ειρήνη [µε τη σηµερινή Τουρκία] σηµαίνει για την Ελλάδα δορυφοροποίηση και ο πόλεµος σηµαίνει συντριβή».
Είµαι, συνεπώς, της άποψης ότι, σε έναν κόσµο που έχει µεταβληθεί άρδην κατά την τελευταία περίπου δεκαπενταετία και για να αποφευχθεί το ανωτέρω φρικτό δίληµµα, η κατ’ ουσίαν τυφλή ελληνική υποστήριξη της πλήρους ένταξης της Τουρκίας στην Ε.Ε. δεν είναι πλέον ούτε ορθή ούτε και λογική, ούτε προς το συµφέρον µας.
Ο σηµερινός σκεπτικισµός για µια πολιτική που είχε ίσως κάποια πλεονεκτήµατα για την Ελλάδα όταν πρωτοπαρουσιάστηκε από την κυβέρνηση Σηµίτη-Παπανδρέου, αλλά σήµερα ενδέχεται να µας προκαλέσει ακόµη περισσότερους πονοκεφάλους, απορρέει από τα ακόλουθα επιχειρήµατα:
Η ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας. Από καθαρώς ελληνική άποψη, η εν λόγω πολιτική, στην αρχική της φάση, βοήθησε –όπως ήδη ισχυρίστηκα ανωτέρω– να αναιρεθούν οι επικρίσεις που δεχόταν η Ελλάδα ως χώρα που καθυστερούσε ή παρακώλυε τη διαµόρφωση πολιτικών πανευρωπαϊκής κλίµακας, σε µια εποχή που ήταν του συρµού η γεωγραφική διεύρυνση της Ευρώπης. Έτσι, αυτή η νέα πολιτική εξυπηρέτησε αποτελεσµατικά τη διεθνή εικόνα µας, συµβάλλοντας στην προσπάθεια ανατροπής του ανθελληνικού κλίµατος σε ορισµένους ευρωπαϊκούς κύκλους. Αναµφίβολα, διευκόλυνε επίσης την ένταξη της Κύπρου στην Ε.Ε., την οποία η κυβέρνηση Σηµίτη/Παπανδρέου κατόρθωσε, µε αξιοσηµείωτη επιδεξιότητα, να διαχωρίσει από την υποψηφιότητα της Τουρκίας.
Ωστόσο, καθώς η Ευρώπη επεκτάθηκε –πολύ πιο γρήγορα από όσο θα έπρεπε, θα έλεγαν µερικοί–, έχει πλέον αλλάξει άποψη για την Τουρκία. Οι µεγαλύτερες ευρωπαϊκές χώρες εκφράζουν αµφιβολίες κατά πόσον η Τουρκία είναι έτοιµη να γίνει πλήρες µέλος της Ε.Ε., αµφιβολίες που έχουν αυξηθεί σε στιγµές οικονοµικών δυσχερειών και δικαιολογηµένων φόβων που σχετίζονται µε την αύξηση της νοµίµου και παρανόµου µεταναστεύσεως.
Η ταχύτης µε την οποία η Τουρκία αυξάνει τις επεκτατικές της φιλοδοξίες, προκαλώντας π.χ. την Αµερική µε την πρόσφατη πρωτοβουλία της µε το Ιράν, ή το Ισραήλ, µε τον πρωταγωνιστικό (αλλά υστερόβουλο) ρόλο που έπαιξε στην οργάνωση ανθρωπιστικής βοήθειας προς τη Γάζα, αρχίζει να ενοχλεί τους βασικούς της υποστηρικτές. Έτσι, η αµερικανική κοινή γνώµη αρχίζει να διχάζεται ως προς τις απόψεις της για την Τουρκία. Μερικοί σίγουρα θα έχουν αρχίσει να πιστεύουν ότι τώρα που αυτοί έβγαλαν το «τζίνι» από το µπουκάλι, δύσκολα θα το ξαναβάλουν µέσα. Ακόµη και το Ισραήλ αισθάνεται µετανιωµένο για την εµπιστοσύνη που έδειξε κάποτε προς την Άγκυρα, εφόσον µια µέρα θα µπορούσε αυτή να το υποκαταστήσει στην καρδιά της Αµερικής. Αλλά είναι νωρίς για να µιλάµε γι’ όλα αυτά. Απλώς, εµείς οι Έλληνες πρέπει όλα να τα έχουµε υπόψη… και να µελετάµε το timing ενδεχοµένων διπλωµατικών πρωτοβουλιών, έχοντας όµως προετοιµάσει διάφορα σχέδια για όλα τα ενδεχόµενα. Σχέδια όμως δικά μας, όχι σχέδια…. άλλων!
Στους ανωτέρω υπολογισµούς µας πρέπει να προσθέσουµε και τα πολιτικά προβλήµατα που αντιµετωπίζει σήµερα η Τουρκία µε το στρατό της, αλλά και µε ορισµένες εθνικές µειονότητες όπως τους Κούρδους –είκοσι εκατοµµύρια τη στιγµή που µιλάµε– τα οποία διάγουν περιόδους σχετικής ηρεµίας που εναλλάσσεται µε περιόδους οξύτητος κατά καιρούς, µια και αυτό το κοµβικό ζήτηµα, παρά τις περί του αντιθέτου διαβεβαιώσεις της Τουρκίας, δεν έχει λυθεί. Οι µέλλουσες εξελίξεις στο Ιράκ, που µε τη σειρά τους πιθανόν να επηρεαστούν προς το χειρότερο από τις εξελίξεις στο Ιράν, θα µπορούσαν, επίσης, να περιπλέξουν το Κουρδικό πρόβληµα ακόµη περισσότερο για την Τουρκία. Και ας µην ξεχνάµε την αιφνίδια εξτρεµιστική στάση που επέδειξε πρόσφατα η Τουρκία απέναντι στους Αρµενίους η οποία δεν έκανε καλό στην εικόνα της στο εξωτερικό.
Όλα αυτά καθιστούν σαφές –και πρέπει και εµείς να το τονίζουµε σε όλους, ιδίως αν η Τουρκία συνεχίζει να µας προκαλεί– ότι, εάν ποτέ η χώρα αυτή εντασσόταν στην Ε.Ε. ως πλήρες µέλος, η παρουσία της θα προκαλούσε µια σειρά από νέα και ανεπιθύµητα προβλήµατα, τα οποία η Ευρώπη καθόλου δεν χρειάζεται. Θα επανέλθουµε σε αυτό το θέµα στις επόµενες παραγράφους, δεδοµένου ότι διαψεύδει πλήρως όλους εκείνους που διατείνονται ότι η Τουρκία έχει «εξευρωπαΐσει» τις πρακτικές της. Για πολλούς, λοιπόν, η αλήθεια είναι ότι οι τουρκικές αλλαγές που έχουν σηµειωθεί µέχρι τώρα είναι επιφανειακές και καιροσκοπικές.
Tο ΥΠΕΞ µας όµως, και οι κατά τόπους πρεσβείες µας, ουδόλως, εξ όσων γνωρίζω, εκµεταλλεύονται αυτές τις αδυναµίες του αντιπάλου. Γιατί; Η απάντηση είναι σαφής: γιατί εµείς υποστηρίζουµε την ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας όσο και αν αυτή συνεχίζει να µας προκαλεί. Η ανεκτικότητά µας, όµως, δεν έχει όρια, µια και είναι η ανεκτικότητα του κοµπλεξικού, του αδύνατου, του υποτακτικού! Αυτό είναι το σημείο που κατήντησαν την Ελλάδα παλιοί και σύγχρονοι Υπουργοί των Εξωτερικών που σύντομα θα έχουν και το θράσος να διεκδικήσουν την ψήφο του Ελληνικού λαού!
Με δυο λόγια: η ιδέα µιας ασταµάτητης Τουρκίας αρχίζει να φαίνεται λιγότερο πειστική. Από εµάς, λοιπόν, εξαρτάται, να βγούµε από το σύµπλεγµα κατωτερότητος και υποταγής στην Αµερική και να αρχίσουµε να καθιερώνουµε τη δική µας γεωπολιτική προσωπικότητα. Και η οικονοµική κρίση µας, καίτοι αναµφίβολα δεν µας βοηθά, δεν είναι αυτό που µας φρενάρει. Το ανασταλτικό σε κάθε ανθρώπινη ενέργεια είναι ο ίδιος ο εαυτός µας, η έλλειψη αυτοπεποίθησης, οράµατος, θάρρους, κοινωνικής οµόνοιας, όταν αναλαµβάνεται µια µεγάλη προσπάθεια.
Όλα αυτά ανακτώνται, όταν βρεθεί πρώτα ο ανθρώπινος παράγων, ο Ατατούρκ, ο Βενιζέλος, ο Τσόρτσιλ, ο Στάλιν στις µαύρες ώρες της γερµανικής εισβολής. Το πίστευα αυτό πάντα, γιατί πάντα πίστευα στη ηρωική εξήγηση της ιστορίας, εν συνδυασµώ πάντα µε το ιστορικό timing.
www.defencenews.gr
NATHAN LEWIS (FORBES): Η ΚΡΙΣΗ ΠΟΥ ΖΟΥΜΕ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΕΥΡΩ
Το αστείο με την κρίση του ευρώ, είναι ότι δεν πρόκειται για κρίση του ευρώ.
Το συγκεκριμένο νόμισμα τα πάει μια χαρά, όπως ήταν σχεδιασμένο να τα πάει, ως λογιστική μονάδα, αλλά και ως μέσο πληρωμών.
Η κρίση που ζούμε, είναι κρίση χρέους, κυρίως μεταξύ κάποιων σπάταλων χωρών, και δευτερευόντως μεταξύ των τραπεζών. Με άλλα λόγια, κάποιοι μπορεί να μην είναι σε θέση να εξυπηρετήσουν τα χρέη τους. Αυτό όμως δεν έχει καμία σχέση με αυτό καθ αυτό το ευρώ.
Η Ελλάδα έχει περίπου τον ίδιο πληθυσμό με το Los Angeles. Αν η δημοτική αρχή που κυβερνά το Los Angeles, κήρυττε πτώχευση, κάτι που δεν είναι καθόλου απίθανο, αυτό σημαίνει μήπως πως το Los Angeles θα έπρεπε να αποχωρήσει από την ζώνη του δολαρίου; Θα έπρεπε μήπως να αρχίσει να εκδίδει και πέσος;
Αυτό που αντιμετωπίζει σήμερα η ελληνική κυβέρνηση, δεν διαφέρει και πολύ από αυτό που αντιμετωπίζουν εκατομμύρια αμερικανικά νοικοκυριά, που δανείστηκαν περισσότερα χρήματα από όσα θα έπρεπε. Κανένας όμως δεν ισχυρίστηκε πως τα νοικοκυριά αυτά θα πρέπει να εκδώσουν το δικό τους προσωπικό νόμισμα!
Μια άλλη περίεργη ιδέα που κυκλοφορεί τελευταία, είναι πως τα διάφορα προβλήματα χρέους, απαιτούν κάποιο είδος επιθετικής ομοσπονδοποίησης, ή αλλιώς: την δημιουργία ενός ευρωπαϊκού υπερκράτους.
Το σκεπτικό για τη παραπάνω πρόταση είναι ότι κάποιοι «υπερ-κρατικιστές», θα επιθυμούσαν να υπάρχει μια κεντρική εξουσία τεράστιου μεγέθους, η οποία και θα μπορούσε να διασώσει ολόκληρη την ήπειρο.
Και ποιο είναι το σκεπτικό πίσω από αυτό το τελευταίο; Ότι οι δανειστές, ακόμη κι αυτοί που ήταν τόσο απρόσεχτοι, ώστε να δανείσουν στην Ελλάδα, δεν θα πρέπει ποτέ να υποστούν μια λογική χασούρα, αφού μπορούν κάλλιστα να ρίξουν τα βάρη στους ανυποψίαστους φορολογούμενους.
Το δεύτερο κομμάτι του παζλ είναι οι ίδιες οι τράπεζες. Αυτές πάλι επιμένουν διαρκώς, πως η οποιαδήποτε τραπεζική απώλεια θα πρέπει να αποζημιώνεται μέσω κεφαλαιοποίησης (με λεφτά των φορολογουμένων), και με όρους που συνήθως θυμίζουν ληστεία.
Μια πιο λογική προσέγγιση θα ήταν η ανταλλαγή χρέους με ίδια κεφάλαια, που δεν κοστίζει τίποτα στον φορολογούμενο.
Με απλά λόγια, μια μέση τράπεζα θα έχει €1000 περιουσιακών στοιχείων σε μορφή δανείων, €900 υποχρεώσεων σε μορφή δανεικού χρήματος, και €100 σε ίδια κεφάλαια. Μετά από μια σειρά απωλειών, τα περιουσιακά στοιχεία της τράπεζας αξίζουν €800, αλλά τα €900 των υποχρεώσεών της παραμένουν.
Σε αυτό το σημείο, τα €300 σε ομόλογα μπορούν να μετατραπούν σε ίδια κεφάλαια. Αυτό θα αφήσει στην τράπεζα €800 σε περιουσιακά στοιχεία, €600 σε δανεικά, και €200 σε ίδια κεφάλαια, επαναφέροντας την τράπεζα σε μια υγιή κατάσταση, χωρίς να χρειάζεται να πληρώσουν οι φορολογούμενοι.
Τα γνωρίζουν αυτά οι τράπεζες; Ασφαλώς ναι. Διαθέτουν εκατοντάδες ειδικούς αναλυτές.
Όταν το 2008, η JPMorgan Chase εξαγόρασε την Washington Mutual, όλα έγιναν σύμφωνα με τα παραπάνω. Το ανασφαλές χρέος ακυρώθηκε, προσφέροντας κεφαλαιακή ενίσχυση στην τράπεζα. Οι εργασίες της Washington Mutual συνέχισαν κανονικά. Και σύντομα μετονομάσθηκε σε Chase. Είναι λοιπόν, απορίας άξιον, το γιατί αυτή η μέθοδος δεν είναι πιο διαδεδομένη.
Το βασικό πρόβλημα του ευρώ, είναι ότι βρίσκεται στα χέρια ανικάνων, που προφανώς δεν έχουν ιδέα του τι πρέπει να γίνει όταν κάποιος δεν μπορεί να πληρώσει τις δανειακές του υποχρεώσεις, κάτι που αποτελεί μια βασική και στοιχειώδη παράμετρο της ελεύθερης αγοράς.
Οι κανόνες του καπιταλισμού επ αυτού του ζητήματος είναι ξεκάθαροι: Αν ο δανειζόμενος δεν μπορεί πλέον να δανείζεται, ο πιστωτής υφίσταται χασούρα. Και οι δυο παίρνουν το μάθημά τους, και μαθαίνοντας από τα λάθη τους γίνονται πιο προσεχτικοί στο μέλλον.
Δυστυχώς όμως, κάτι που είναι τόσο απλό, πάει να εξελιχθεί σε μια παγκόσμια καταστροφή. Το ευρώ, που από μόνο του δε θα έπρεπε να έχει πρόβλημα, μπορεί τώρα να μπει σε πραγματική κρίση, είτε εξαιτίας του κρατικού χρέους που συνεχώς αγοράζει η ΕΚΤ, είτε εξαιτίας μιας γενικής αμέλειας.
Στην πραγματικότητα, ένα νόμισμα μπορεί να έχει πρόβλημα σε δυο κυρίως περιπτώσεις: Μια κρίση γρήγορης ανόδου, ή μια κρίση ταχείας καθόδου (της αξίας του).
Η πρώτη περίπτωση διορθώνεται με επέκταση της νομισματικής βάσης, η οποία θα μείωνε την αξία του νομίσματος, ενώ η δεύτερη διορθώνεται με τον περιορισμό της νομισματικής βάσης, ο οποίος θα αύξανε την αξία του.
Όλα αυτά όμως, δεν έχουν καμία σχέση με το αν ο οφειλέτης μπορεί να πληρώσει τις δόσεις των οφειλών του ή όχι.
Η ιδέα που ακούγεται όλο και πιο συχνά, είναι ότι η ευρωζώνη θα πρέπει να διασπαστεί σε πολλαπλά νομίσματα, ή να μεταμορφωθεί σε μια νέα υπέρ-οντότητα. Και οι δυο αυτές επιλογές, δεν έχουν καμία βάση. Τα προβλήματα του ευρώ είναι κατά βάση επιλύσιμα.
Το μόνο εμπόδιο είναι το χαμηλό επίπεδο της ηγεσίας στην ΕΕ, το οποίο προκαλεί δυσάρεστες εξελίξεις, οι οποίες και δεν είναι απαραίτητες.
Έτσι, στο φινάλε, η Ευρώπη η ίδια είναι που φταίει για τα προβλήματά της.
Πηγή:www.kostasxan.blogspot.com
Το συγκεκριμένο νόμισμα τα πάει μια χαρά, όπως ήταν σχεδιασμένο να τα πάει, ως λογιστική μονάδα, αλλά και ως μέσο πληρωμών.
Η κρίση που ζούμε, είναι κρίση χρέους, κυρίως μεταξύ κάποιων σπάταλων χωρών, και δευτερευόντως μεταξύ των τραπεζών. Με άλλα λόγια, κάποιοι μπορεί να μην είναι σε θέση να εξυπηρετήσουν τα χρέη τους. Αυτό όμως δεν έχει καμία σχέση με αυτό καθ αυτό το ευρώ.
Η Ελλάδα έχει περίπου τον ίδιο πληθυσμό με το Los Angeles. Αν η δημοτική αρχή που κυβερνά το Los Angeles, κήρυττε πτώχευση, κάτι που δεν είναι καθόλου απίθανο, αυτό σημαίνει μήπως πως το Los Angeles θα έπρεπε να αποχωρήσει από την ζώνη του δολαρίου; Θα έπρεπε μήπως να αρχίσει να εκδίδει και πέσος;
Αυτό που αντιμετωπίζει σήμερα η ελληνική κυβέρνηση, δεν διαφέρει και πολύ από αυτό που αντιμετωπίζουν εκατομμύρια αμερικανικά νοικοκυριά, που δανείστηκαν περισσότερα χρήματα από όσα θα έπρεπε. Κανένας όμως δεν ισχυρίστηκε πως τα νοικοκυριά αυτά θα πρέπει να εκδώσουν το δικό τους προσωπικό νόμισμα!
Μια άλλη περίεργη ιδέα που κυκλοφορεί τελευταία, είναι πως τα διάφορα προβλήματα χρέους, απαιτούν κάποιο είδος επιθετικής ομοσπονδοποίησης, ή αλλιώς: την δημιουργία ενός ευρωπαϊκού υπερκράτους.
Το σκεπτικό για τη παραπάνω πρόταση είναι ότι κάποιοι «υπερ-κρατικιστές», θα επιθυμούσαν να υπάρχει μια κεντρική εξουσία τεράστιου μεγέθους, η οποία και θα μπορούσε να διασώσει ολόκληρη την ήπειρο.
Και ποιο είναι το σκεπτικό πίσω από αυτό το τελευταίο; Ότι οι δανειστές, ακόμη κι αυτοί που ήταν τόσο απρόσεχτοι, ώστε να δανείσουν στην Ελλάδα, δεν θα πρέπει ποτέ να υποστούν μια λογική χασούρα, αφού μπορούν κάλλιστα να ρίξουν τα βάρη στους ανυποψίαστους φορολογούμενους.
Το δεύτερο κομμάτι του παζλ είναι οι ίδιες οι τράπεζες. Αυτές πάλι επιμένουν διαρκώς, πως η οποιαδήποτε τραπεζική απώλεια θα πρέπει να αποζημιώνεται μέσω κεφαλαιοποίησης (με λεφτά των φορολογουμένων), και με όρους που συνήθως θυμίζουν ληστεία.
Μια πιο λογική προσέγγιση θα ήταν η ανταλλαγή χρέους με ίδια κεφάλαια, που δεν κοστίζει τίποτα στον φορολογούμενο.
Με απλά λόγια, μια μέση τράπεζα θα έχει €1000 περιουσιακών στοιχείων σε μορφή δανείων, €900 υποχρεώσεων σε μορφή δανεικού χρήματος, και €100 σε ίδια κεφάλαια. Μετά από μια σειρά απωλειών, τα περιουσιακά στοιχεία της τράπεζας αξίζουν €800, αλλά τα €900 των υποχρεώσεών της παραμένουν.
Σε αυτό το σημείο, τα €300 σε ομόλογα μπορούν να μετατραπούν σε ίδια κεφάλαια. Αυτό θα αφήσει στην τράπεζα €800 σε περιουσιακά στοιχεία, €600 σε δανεικά, και €200 σε ίδια κεφάλαια, επαναφέροντας την τράπεζα σε μια υγιή κατάσταση, χωρίς να χρειάζεται να πληρώσουν οι φορολογούμενοι.
Τα γνωρίζουν αυτά οι τράπεζες; Ασφαλώς ναι. Διαθέτουν εκατοντάδες ειδικούς αναλυτές.
Όταν το 2008, η JPMorgan Chase εξαγόρασε την Washington Mutual, όλα έγιναν σύμφωνα με τα παραπάνω. Το ανασφαλές χρέος ακυρώθηκε, προσφέροντας κεφαλαιακή ενίσχυση στην τράπεζα. Οι εργασίες της Washington Mutual συνέχισαν κανονικά. Και σύντομα μετονομάσθηκε σε Chase. Είναι λοιπόν, απορίας άξιον, το γιατί αυτή η μέθοδος δεν είναι πιο διαδεδομένη.
Το βασικό πρόβλημα του ευρώ, είναι ότι βρίσκεται στα χέρια ανικάνων, που προφανώς δεν έχουν ιδέα του τι πρέπει να γίνει όταν κάποιος δεν μπορεί να πληρώσει τις δανειακές του υποχρεώσεις, κάτι που αποτελεί μια βασική και στοιχειώδη παράμετρο της ελεύθερης αγοράς.
Οι κανόνες του καπιταλισμού επ αυτού του ζητήματος είναι ξεκάθαροι: Αν ο δανειζόμενος δεν μπορεί πλέον να δανείζεται, ο πιστωτής υφίσταται χασούρα. Και οι δυο παίρνουν το μάθημά τους, και μαθαίνοντας από τα λάθη τους γίνονται πιο προσεχτικοί στο μέλλον.
Δυστυχώς όμως, κάτι που είναι τόσο απλό, πάει να εξελιχθεί σε μια παγκόσμια καταστροφή. Το ευρώ, που από μόνο του δε θα έπρεπε να έχει πρόβλημα, μπορεί τώρα να μπει σε πραγματική κρίση, είτε εξαιτίας του κρατικού χρέους που συνεχώς αγοράζει η ΕΚΤ, είτε εξαιτίας μιας γενικής αμέλειας.
Στην πραγματικότητα, ένα νόμισμα μπορεί να έχει πρόβλημα σε δυο κυρίως περιπτώσεις: Μια κρίση γρήγορης ανόδου, ή μια κρίση ταχείας καθόδου (της αξίας του).
Η πρώτη περίπτωση διορθώνεται με επέκταση της νομισματικής βάσης, η οποία θα μείωνε την αξία του νομίσματος, ενώ η δεύτερη διορθώνεται με τον περιορισμό της νομισματικής βάσης, ο οποίος θα αύξανε την αξία του.
Όλα αυτά όμως, δεν έχουν καμία σχέση με το αν ο οφειλέτης μπορεί να πληρώσει τις δόσεις των οφειλών του ή όχι.
Η ιδέα που ακούγεται όλο και πιο συχνά, είναι ότι η ευρωζώνη θα πρέπει να διασπαστεί σε πολλαπλά νομίσματα, ή να μεταμορφωθεί σε μια νέα υπέρ-οντότητα. Και οι δυο αυτές επιλογές, δεν έχουν καμία βάση. Τα προβλήματα του ευρώ είναι κατά βάση επιλύσιμα.
Το μόνο εμπόδιο είναι το χαμηλό επίπεδο της ηγεσίας στην ΕΕ, το οποίο προκαλεί δυσάρεστες εξελίξεις, οι οποίες και δεν είναι απαραίτητες.
Έτσι, στο φινάλε, η Ευρώπη η ίδια είναι που φταίει για τα προβλήματά της.
Πηγή:www.kostasxan.blogspot.com
ΣΚΟΤΙΣΤΗΚΑ ΓΙΑ ΤΟΝ STEVE JOBS, ΜΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ ΜΟΝΟΝ Ο ΚΥΝΑΙΓΕΙΡΟΣ
Ὁ τίτλος τὰ λέει ὅλα. Ἀδιαφορῶ! Εἰλικρινῶς!
Ἔξαφνα ὅλοι νοιάζονται γιὰ ἕνα πρόσωπο ποὺ οὐδόλως προσέφερε κάτι ἠρωϊκὸ στὴν ἀνθρωπότητα! Ἔφτιαξε μίαν ἐταιρεία, κέρδισε χρήματα, ἔγινε γνωστός, πούλησε τὰ προγράμματά του… Καί;
Ἔκανε κάτι γιὰ τὸ ὁποῖον θὰ τὸν εὐγνωμονῇ ἡ ἀνθρωπότης;
Ἔπραξε κάτι ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ χρησιμεύσῃ ὡς παράδειγμα πρὸς μίμησιν;
Χάραξε ἕναν μοναχικὸ καὶ ἡρωϊκὸ δρόμο;
Ὄχι φυσικά…
Γιὰ ἐτοῦτον καὶ μόνον ἐπιλέγω σήμερα νὰ ἀσχοληθῶ μόνον μὲ τὸν Κυναίγειρο! Ἔχω πολλὰ νὰ θαυμάσω! Ἄλλα τόσα γιὰ νὰ παραδειγματιστῶ! Κι ἄλλα τόσα γιὰ νὰ διδαχθῶ!
(Κι ὁ Ὠνάσης, κι ὁ Μπόμπολας κι ὁ Γκέητς δημιούργησαν ἐπιχειρηματικοὺς δρόμους. Κάτι πιὸ ἀνθρώπινο παρακαλῶ;)
Φιλονόη.
Ο Κυναίγειρος αποτελεί σύμβολο Φιλοπατρίας και αναδεικνύει το μεγαλείο της Ελληνικής ψυχής!
«Τί φεύγετε, ὦ κακοδαίμονες; Στῆτε καί τάς πόλεις ἀπόδοτε ἅς ἐληίσασθε… Νάξον ἀπαιτῶ τήν ἡρπασμένην, τάς ἐν Αἰγαίω νήσους ἀπαιτῶ! Ἀπόδοτε καί μή φεύγετε! …Πολύν μέν χρόνον ἡ ναῦς κατείχετο ἐρηρεισμένη τῇ Κυναιγείρου δεξιᾷ καθάπερ πείσματι. Ταύτης δε ἀποκοπείσης τήν ἑτέραν ἐπέρριψε καί καθ’ ἕκαστον τοῦ Κυναιγείρου μελῶν ἐγίνετο μάχη καρτερά… Δάτιδος δέ κόπτειν τήν κεφαλήν τοῦ τροπαιούχου, ἄνωθεν ὁρμήσαντος καί ὑπό δέους ἀπράκτου μείναντος…». Έμεινε άπρακτος κατατρομαγμένος ο Δάτις, βλέποντας τον Κυναίγειρο με κομμένα χέρια, ατάραχο σαν να μη του συνέβη τίποτα, να πιάνει το πλοίο με τα δόντια. «Ὦ θεοί, ἐφ’ οἵας ἡμᾶς ἠγάγετε δεξιάς; …Βασιλεῦ, ἐπ’ ἄνδρας ἐπλεύσαμεν ἀδαμαντίνους, οἷς κοπτομένων τῶν χειρῶν οὐ μέλλει…»
Πηγή: Φιλονόη Πόντου
ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ: "ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΕΤΑΞΑΣ - Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΟΥ '40, ΤΑ ΠΡΙΝ ΚΑΙ ΤΑ ΜΕΤΕΠΕΙΤΑ"
ΤΕΤΑΡΤΗ 26 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ, 7:00 MM
ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΑ ΒΟΥΛΗ ΜΕ ΘΕΜΑ:
"ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΕΤΑΞΑΣ: Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΟΥ '40,ΤΑ ΠΡΙΝ ΚΑΙ ΤΑ ΜΕΤΕΠΕΙΤΑ"
ΟΜΙΛΗΤΕΣ
Δημήτρης Μιχαλόπουλος (Ιστορικός)
''Ο Ιωάννης Μεταξάς και το κίνημα των Επιστράτων (1916-1917)''
Νικόλαος Καρράς (πολιτικός επιστήμων)
''Ιωάννης Μεταξάς,μία πορεία''
Μάνος Χατζηδάκης (ιστορικός ερευνητής)
''Η προπαρασκευή του πολέμου του 1940 και η διεξαγωγή του''
Κωνσταντίνος Τσοπάνης (θεολόγος)
''Μεταφυσική του Εθνικισμού :
Η Εκκλησία και η 4η Αυγούστου''
Νίκος Γιαννόπουλος (ιστορικός)
''Ο Θάνατος του Ιωάννη Μεταξά :
Φυσικό αίτιο η δολοφονία;''
Την εκδήλωση θα συντονίσει ο Δημήτρης
Ζαφειρόπουλος,συνεργάτης του περιοδικού Patria
πληροφορίες : 2103641149 και 2103641960
Πηγή: http://hellenicrevenge.blogspot.com
Πέμπτη 6 Οκτωβρίου 2011
ΚΩΣΤΑΣ ΖΟΥΡΑΡΙΣ: ΟΙ ΦΑΥΛΕΠΙΦΑΥΛΟΙ ΤΟΥ "ΦΑΥΛΟΥ ΚΥΚΛΟΥ"
Νεωστί, νεόρραντος, ὁ πολλὰ βαρὺς καὶ ὄχι Βενιζέλος, ὁ καὶ ἐκ τῶν ἀντιπροέδρων, μᾶς κανοναρχεῖ πῶς πρέπει νὰ ἐξέλθουμε τοῦ «φαύλου κύκλου»… Καὶ ὅτι, συμπαρακολούθως, οἱ φαῦλοι τῶν φαύλων, οἱ φαυλεπίφαυλοι ποὺ μᾶς εἰσῆλθαν στὸ φαῦλον, θὰ μᾶς ἐξέλθουν… Γιὰ νὰ μᾶς εἰσέλθουν, καταφανῶς, στὴν ὑποτέλεια καὶ τὴν σκλαβιὰ τῆς «συμπεφωνημένης» χρεωκοπίας, ἐντὸς τῆς εὐρωζώνης: μὲ τὸ ζωνάρι τῆς κομμαντατοὺρ τῶν «ἐκσυγχρονιστικῶν» τους κλοπῶν, τροϊκανῶν καὶ λοιπῶν ἁγιογδυτῶν.
Ἐπειδὴ «ὅλοι οἱ Ἕλληνες» (ὑποθέτω καὶ ἡ κυρία Μπακογιάννη, μαζί μας) πρέπει νὰ «βάλουμε πλάτη», κι ὄχι μόνον τὸν κῶλο τῆς φτωχολογιᾶς μας, ὅπως μέχρι σήμερα, γι’ αὐτὸ κι ἐγὼ συμμετέχω, διὰ τοῦ ἀφεδρῶνος μου, στὴν πάνδημον ἀχθοφορίαν (κάτι σὰν τὴν πάνδημον εὐρωπαίαν Ἀφροδίτην, πού, κλεπτίστατη, μᾶς κατακλέβει μέσα στὸ μπορντέλο τοῦ ΠΑΣΟΚ).
1ον) Διαπιστώνουμε, πὼς ἐδῶ καὶ τρεῖς ἑβδομάδες, στὴν Ἰσλανδία, οἱ Ἰσλανδοὶ δικάζουν τὸν πρωθυπουργό τους, τοῦ 2008 καὶ ἐφεξῆς, γιὰ «βαρειὰ ἐγκληματικὴ ἀμέλεια» κατὰ τήν, ὑπ’ αὐτοῦ καὶ τῶν κολλητῶν του, διαχείριση τῶν κοινῶν τῆς Ἰσλανδίας. Ἄρα:
2ον) Ἄρα, σ’ ἐμᾶς καὶ ἀπὸ ἐμᾶς: πρέπει νὰ παραπέμψουμε σὲ δίκη τὴν τρόϊκα Σημίτη-Καραμανλῆ-georgakis, διότι, τὰ γνωστά, ὅπως στὴν Ἰσλανδία καὶ χειρότερα. Στὸ μεταξύ, ἡ προσωρινή τους κατοικία νὰ βρίσκεται στὸν Κορυδαλλό, Διαβατά, Γιεντὶ Κουλὲ καὶ Ἰτζεδίν, κι ἀπὸ κεῖ, οἱ τρεῖς πρωθυπουργοί μας τῆς ἐγχωρίου μας τρόϊκας, ἂς ζητοῦν ὅπως ὁ Ψωμιάδης τὴν ἀποφυλάκισή τους, κι ἂς θεωροῦν τὸν φαυλεπίφαυλον ἀπαυτό τους «πολιτικὸ κρατούμενο»: κατάκλεψαν, ἀπέκρυψαν, ψευδολόγησαν, ἐξαχρείωσαν. Ἐδῶ. Ἐμᾶς:
Τοὺς Ὀλυμπιακοὺς Ἀγῶνες τοὺς πῆγαν, ἀπὸ τὰ δυόμιση, στὰ εἴκοσι τόσα δίς, κι ὁ Σημίτης ἄλλαζε τοὺς διευθυντάδες, γιὰ νὰ τὸ πάει, ὅπως τὸ πῆγε, «ἀπ’ εὐθείας ἀνάθεση» στοὺς μπετατζῆδες καὶ λοιποὺς λωποδύτες...
Ὁ Καραμανλής, μὲ τὰ «δομημένα ὁμόλογα», τὰ πολυπουλημένα τῶν «συνεργατῶν» του, διπλασίασε τὸ χρέος τῶν Ἑλλήνων: ἀφοῦ τοὺς ἔκλεψε, δανείστηκε ἀπὸ «τὶς ἀγορές», γιὰ νὰ ἐπιστρέψει τὰ κλεμμένα στὰ ἀσφαλιστικὰ ταμεῖα μας. Ἄρα μᾶς διπλοέκλεψε!
Κι ὁ georgakis εἶναι ἡ σημερινὴ κλοποξεφτίλα, ἕνα συναμφότερον ἐσχάτης βλακείας καὶ ἐσχάτης προδοσίας: τὸ συναμφότερον, ὡς roll over…
3ον) Τὸ Σ.Δ.Ο.E. ἀνεκοίνωσε ἐπισήμως, ὅτι ἀπὸ Φεβρουαρίου ἐ.ἔ. ἔστειλε 4.800 καί (!) ὀνόματα φοροκλεπτῶν στὶς Τράπεζες, γιὰ νὰ ἀνοίξουν οἱ λογαριασμοί τους πρὸς ἐπαλήθευσιν. Οἱ Τράπεζες, μέσα σὲ ἐννέα μῆνες, ἔδωσαν μόνον 100 (ἑκατόν!) λογαριασμοὺς φοροκλεπτῶν! Ἀπὸ τοὺς 4.800 ζητηθέντες ἀπὸ τὸ Σ.Δ.Ο.Ε. Ἄρα; Ἄρα, Τραπεζίτες, georgakis καὶ κολλητοί, συνένοχοι!
Ἄρα, georgakis, συναφεῖς ὑπουργοί του καὶ κολλητοί, ὡς καὶ οἱ Πρόεδροι τῶν Τραπεζῶν, ποὺ συνεργοῦν στὴν ἀπόκρυψη, εἶναι συνεργοὶ στὸ ἔγκλημα… Ὣς καὶ οἱ Εἰσαγγελεῖς ποὺ μᾶς κοροϊδεύουν. Ἄρα; Ἄρα ὅλοι αὐτοὶ στὸν Κορυδαλλὸ καὶ Γιεντὶ Κουλέ (ὅπου εἶχαν καὶ τὸν πατέρα μου, ὄχι γιὰ κλοπή, ἀλλὰ γιὰ ἐσχάτη φιλοπατρία).
Νά τη ἡ συνταγή, γιὰ νὰ σπάσει ὁ «φαῦλος κύκλος»…
Μὴ δότε τὰ φαῦλα τοῖς φαύλοις: «Φόλλα, στοὺς φαύλους» τῆς Ε.Σ.Α., …συγγνώμη, τῆς Βουλῆς, ἤθελα νὰ ψελλίσω…
Γιὰ μᾶς τώρα, ποὺ συσπειρωνόμαστε στὶς «Σπίθες»: Ποιά ἡ στάση μας, ἀλλὰ καὶ ἡ κίνησή μας, ἔναντι ὅλης αὐτῆς τῆς πολιτικῆς δυσμορφίας καὶ δυσοσμίας; Μά, τὸ τοῦ Ἡράκλεους! Νὰ καθαρίσουμε τὴν κόπρον τοῦ Αὐγείου, τοῦ Κοινοβουλίου καὶ τοὺς ἐκεῖ ἐπιχωριάζοντες κοπρίτες τοῦ δικομματισμοῦ (καὶ μόνον, τοῦ δικομματισμοῦ).
Γενικὴ καὶ προσωρινὴ ρήτρα: Οὐδείς, δηλαδὴ οὐδὲ εἷς, τοῦ δικομματισμοῦ, ποὺ ὑπῆρξε σὲ ἀξίωμα κυβερνητικό, Δ.Ε.Κ.Ο., συμβούλια καὶ δὲν συμμαζεύεται, οὐδεὶς δικαιοῦται νὰ συμμετάσχει τοῦ λοιποῦ στὸν δημόσιο βίο, τὸν ὁποῖον ἐξαχρείωσε ἡ παρουσία του. Στέρησις, δηλαδή, διὰ βίου, τῶν ἐθνοσωτήριων δικαιωμάτων τους.
Γιὰ τοὺς νῦν βουλευτὲς τοῦ δικομματισμοῦ, συμμετοχὴ στὰ κοινά, μόνον, ὅσων δὲν ψήφισαν τὰ Μνημόνια, τὰ Εὐτέλεια, τὰ Ὑποτέλεια καὶ τὰ Δωσίλογα, ποὺ διατάζει ἡ Κομμαντατούρ.
Καὶ οἱ Τράπεζες, μιά καὶ πῆραν 130 δὶς τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, ἄρα λαϊκοκρατοῦνται. Προσωρινῶς, τελεία. Τελεία ἀτέλεστος…
Πηγή: http://kostasxan.blogspot.com
Ἐπειδὴ «ὅλοι οἱ Ἕλληνες» (ὑποθέτω καὶ ἡ κυρία Μπακογιάννη, μαζί μας) πρέπει νὰ «βάλουμε πλάτη», κι ὄχι μόνον τὸν κῶλο τῆς φτωχολογιᾶς μας, ὅπως μέχρι σήμερα, γι’ αὐτὸ κι ἐγὼ συμμετέχω, διὰ τοῦ ἀφεδρῶνος μου, στὴν πάνδημον ἀχθοφορίαν (κάτι σὰν τὴν πάνδημον εὐρωπαίαν Ἀφροδίτην, πού, κλεπτίστατη, μᾶς κατακλέβει μέσα στὸ μπορντέλο τοῦ ΠΑΣΟΚ).
1ον) Διαπιστώνουμε, πὼς ἐδῶ καὶ τρεῖς ἑβδομάδες, στὴν Ἰσλανδία, οἱ Ἰσλανδοὶ δικάζουν τὸν πρωθυπουργό τους, τοῦ 2008 καὶ ἐφεξῆς, γιὰ «βαρειὰ ἐγκληματικὴ ἀμέλεια» κατὰ τήν, ὑπ’ αὐτοῦ καὶ τῶν κολλητῶν του, διαχείριση τῶν κοινῶν τῆς Ἰσλανδίας. Ἄρα:
2ον) Ἄρα, σ’ ἐμᾶς καὶ ἀπὸ ἐμᾶς: πρέπει νὰ παραπέμψουμε σὲ δίκη τὴν τρόϊκα Σημίτη-Καραμανλῆ-georgakis, διότι, τὰ γνωστά, ὅπως στὴν Ἰσλανδία καὶ χειρότερα. Στὸ μεταξύ, ἡ προσωρινή τους κατοικία νὰ βρίσκεται στὸν Κορυδαλλό, Διαβατά, Γιεντὶ Κουλὲ καὶ Ἰτζεδίν, κι ἀπὸ κεῖ, οἱ τρεῖς πρωθυπουργοί μας τῆς ἐγχωρίου μας τρόϊκας, ἂς ζητοῦν ὅπως ὁ Ψωμιάδης τὴν ἀποφυλάκισή τους, κι ἂς θεωροῦν τὸν φαυλεπίφαυλον ἀπαυτό τους «πολιτικὸ κρατούμενο»: κατάκλεψαν, ἀπέκρυψαν, ψευδολόγησαν, ἐξαχρείωσαν. Ἐδῶ. Ἐμᾶς:
Τοὺς Ὀλυμπιακοὺς Ἀγῶνες τοὺς πῆγαν, ἀπὸ τὰ δυόμιση, στὰ εἴκοσι τόσα δίς, κι ὁ Σημίτης ἄλλαζε τοὺς διευθυντάδες, γιὰ νὰ τὸ πάει, ὅπως τὸ πῆγε, «ἀπ’ εὐθείας ἀνάθεση» στοὺς μπετατζῆδες καὶ λοιποὺς λωποδύτες...
Ὁ Καραμανλής, μὲ τὰ «δομημένα ὁμόλογα», τὰ πολυπουλημένα τῶν «συνεργατῶν» του, διπλασίασε τὸ χρέος τῶν Ἑλλήνων: ἀφοῦ τοὺς ἔκλεψε, δανείστηκε ἀπὸ «τὶς ἀγορές», γιὰ νὰ ἐπιστρέψει τὰ κλεμμένα στὰ ἀσφαλιστικὰ ταμεῖα μας. Ἄρα μᾶς διπλοέκλεψε!
Κι ὁ georgakis εἶναι ἡ σημερινὴ κλοποξεφτίλα, ἕνα συναμφότερον ἐσχάτης βλακείας καὶ ἐσχάτης προδοσίας: τὸ συναμφότερον, ὡς roll over…
3ον) Τὸ Σ.Δ.Ο.E. ἀνεκοίνωσε ἐπισήμως, ὅτι ἀπὸ Φεβρουαρίου ἐ.ἔ. ἔστειλε 4.800 καί (!) ὀνόματα φοροκλεπτῶν στὶς Τράπεζες, γιὰ νὰ ἀνοίξουν οἱ λογαριασμοί τους πρὸς ἐπαλήθευσιν. Οἱ Τράπεζες, μέσα σὲ ἐννέα μῆνες, ἔδωσαν μόνον 100 (ἑκατόν!) λογαριασμοὺς φοροκλεπτῶν! Ἀπὸ τοὺς 4.800 ζητηθέντες ἀπὸ τὸ Σ.Δ.Ο.Ε. Ἄρα; Ἄρα, Τραπεζίτες, georgakis καὶ κολλητοί, συνένοχοι!
Ἄρα, georgakis, συναφεῖς ὑπουργοί του καὶ κολλητοί, ὡς καὶ οἱ Πρόεδροι τῶν Τραπεζῶν, ποὺ συνεργοῦν στὴν ἀπόκρυψη, εἶναι συνεργοὶ στὸ ἔγκλημα… Ὣς καὶ οἱ Εἰσαγγελεῖς ποὺ μᾶς κοροϊδεύουν. Ἄρα; Ἄρα ὅλοι αὐτοὶ στὸν Κορυδαλλὸ καὶ Γιεντὶ Κουλέ (ὅπου εἶχαν καὶ τὸν πατέρα μου, ὄχι γιὰ κλοπή, ἀλλὰ γιὰ ἐσχάτη φιλοπατρία).
Νά τη ἡ συνταγή, γιὰ νὰ σπάσει ὁ «φαῦλος κύκλος»…
Μὴ δότε τὰ φαῦλα τοῖς φαύλοις: «Φόλλα, στοὺς φαύλους» τῆς Ε.Σ.Α., …συγγνώμη, τῆς Βουλῆς, ἤθελα νὰ ψελλίσω…
Γιὰ μᾶς τώρα, ποὺ συσπειρωνόμαστε στὶς «Σπίθες»: Ποιά ἡ στάση μας, ἀλλὰ καὶ ἡ κίνησή μας, ἔναντι ὅλης αὐτῆς τῆς πολιτικῆς δυσμορφίας καὶ δυσοσμίας; Μά, τὸ τοῦ Ἡράκλεους! Νὰ καθαρίσουμε τὴν κόπρον τοῦ Αὐγείου, τοῦ Κοινοβουλίου καὶ τοὺς ἐκεῖ ἐπιχωριάζοντες κοπρίτες τοῦ δικομματισμοῦ (καὶ μόνον, τοῦ δικομματισμοῦ).
Γενικὴ καὶ προσωρινὴ ρήτρα: Οὐδείς, δηλαδὴ οὐδὲ εἷς, τοῦ δικομματισμοῦ, ποὺ ὑπῆρξε σὲ ἀξίωμα κυβερνητικό, Δ.Ε.Κ.Ο., συμβούλια καὶ δὲν συμμαζεύεται, οὐδεὶς δικαιοῦται νὰ συμμετάσχει τοῦ λοιποῦ στὸν δημόσιο βίο, τὸν ὁποῖον ἐξαχρείωσε ἡ παρουσία του. Στέρησις, δηλαδή, διὰ βίου, τῶν ἐθνοσωτήριων δικαιωμάτων τους.
Γιὰ τοὺς νῦν βουλευτὲς τοῦ δικομματισμοῦ, συμμετοχὴ στὰ κοινά, μόνον, ὅσων δὲν ψήφισαν τὰ Μνημόνια, τὰ Εὐτέλεια, τὰ Ὑποτέλεια καὶ τὰ Δωσίλογα, ποὺ διατάζει ἡ Κομμαντατούρ.
Καὶ οἱ Τράπεζες, μιά καὶ πῆραν 130 δὶς τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, ἄρα λαϊκοκρατοῦνται. Προσωρινῶς, τελεία. Τελεία ἀτέλεστος…
Πηγή: http://kostasxan.blogspot.com
Δευτέρα 3 Οκτωβρίου 2011
SIMONE LE BARON: "Η ΕΛΛΑΣ ΖΕΙ"
ΜΑΖΙ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΟΜΕ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ
Το τελευταίο γράμμα μου την πρώτη Ιουνίου το τελείωνα ως εξής: «A προπό, έχουμε αφήσει μια συζήτηση στη μέση και θέλω να πάω να την συνεχίσω, ένας λαός με περιμένει!» Στις 27 Ιουνίου έφτασα στην Ελλάδα: Το είπα, το έκανα, σας βρήκα. Βρήκα τον Ελληνικό λαό, τους φίλους, τους συμπατριώτες της Ελληνικής Οικουμένης, τους συγγενείς του Ελληνικού γένους. Για δεύτερη φορά σε σημαντική καμπή της Ελληνικής ιστορίας μου ανοίξατε τα σπίτια σας, την αγκαλιά σας, την καρδιά σας.
Συζητήσεις; Κάθε στιγμή, με τον καθένα, παντού, στο τρένο, στα καταστήματα, στις υπηρεσίες, με τους φίλους, δεν αφήνω καμιά ευκαιρία να πάει χαμένη. Έχει γίνει καθημερινό μου καθήκον και αν πρέπει να περπατήσω σε όλη την Ελλάδα, να μιλήσω στον καθένα από εσάς, θα το κάνω. Θα μιλήσω στους νεόπλουτους και θα τους πω: «Προτού να γίνετε νεόφτωχοι, πουλήστε εκείνη την σπιταρόνα, την βίλα που χτίσατε με δάνειο, πάρτε πίσω τα λεφτά που δώσατε μέχρι τώρα και πηγαίνετε στο χωριό που σας περιμένει το ταπεινό σπιτάκι που γεννηθήκατε με ένα περιβόλι να σας ταΐζει». Ή ακόμα καλύτερα γκρεμίστε την! Αυτές οι βίλες δεν ανήκουν στην ελληνική κουλτούρα, παραμορφώνουν την αέναη ακτογραμμή της Ελλάδος, προσβάλουν τους ναούς, τις κολόνες του Παρθενώνα. Ξέρουμε ότι ο Έλληνας από την Αρχαιότητα θέλει …
εστία, οίκο, να έχει «δυο κεραμίδια πάνω από το κεφάλι του», αλλά είπαμε «κεραμίδια». Κεραμίδια να σας προστατεύουν από το κρύο, την βροχή, τον ήλιο το καλοκαίρι. Μόνο τα απαραίτητα, όχι τα περιττά: είναι το θεμέλιο του Ελληνισμού.
Ανακάλυψα ένα νέο χαρακτηριστικό σας το οποίο δεν είχα καταλάβει ως τώρα: η αυτοκριτική, ο αυτοσαρκασμός. Νέοι, ηλικιωμένοι, μορφωμένοι και μη, άντρες, γυναίκες, χωριάτες, αστοί, πλούσιοι, φτωχοί, η συζήτηση εξακολουθητικά τελειώνει ως εξής: «Είμαστε παλιολαός, εμείς φταίμε, εμείς τους ψηφίσαμε, εμείς τα πήραμε τα δάνεια, δεν μας υποχρέωσε κανείς, θέλαμε σπίτια, αυτοκίνητα, ταξίδια, πολυτέλεια. Τέρμα, δεν σωζόμαστε, μέχρι εδώ ήτανε, η Ελλάς πεθαίνει». Και εγώ απαντώ εξακολουθητικά: «Μήπως το ξέρανε οι Γάλλοι, όλοι οι πολίτες που ζουν υπό καθεστώς κομματοκρατίας; Στην Γαλλία το κακό έγινε πριν 20 χρόνια αλλά ποιός το ομολογεί; Ποιός θέλει να το αντιμετωπίσει; Πόσο καιρό θέλατε εσείς για να το καταλάβετε; Μόλις σας βρήκε το κακό, αμέσως αντιδράσατε. Και μάλιστα είσαστε παλιολαός, και εγώ μαζί σας, είμαστε παλιάνθρωποι! Άλλωστε, δεν με είχαν προειδοποιήσει οι Γάλλοι; Οι Έλληνες είναι απατεώνες, τεμπέληδες και κλέφτες μου είπαν οι «αψεγάδιαστοι» Γάλλοι. Είμαι και εγώ έτσι τους απήντησα για αυτό πηγαίνω να τους βρω και σας αποχαιρετώ, δεν αντέχω άλλο την τέλεια ηθική σας. Πάω να τεμπελιάσω μαζί τους εγώ που προτιμώ την ταβέρνα, την παρέα, το καλαμπούρι από την δουλειά. Το ωραίο είναι ότι οι Έλληνες δουλεύουν δυο φορές περισσότερο από εσάς και προλαβαίνουν να διασκεδάσουν κιόλας, αυτή είναι μεγάλη απατεωνιά, το παραδέχομαι! Κλέφτες; Ναι, κλέβουν ότι πιο ωραίο βρίσκουν στην ζωή και στην φύση. Όταν όμως θέλησα να τους κλέψω ένα κομμάτι της Ελληνικής ψυχής, μου την χαρίσανε ολάκερη…
Η έννοια του λαού είναι συγχρονική, η έννοια του έθνους είναι διαχρονική. Από την Αρχαιότητα ο Ελληνικός λαός περνάει από μια κατοχή σε μια άλλη. Σήμερα είναι η Αμερικανικό-Ευρωπαϊκή κατοχή. Θα περάσει και αυτή, όπως πάντα. Από την στιγμή που αρχίζει μια κατοχή είναι θέμα χρόνου μόνο για να τελειώσει. Τούτη δεν θα κρατήσει 400 χρόνια! Το Ελληνικό έθνος όμως ήταν, είναι και θα είναι ελεύθερο. Αυτό το έθνος γράφει την ιστορία του για περισσότερο από 3000 χρόνια με την ίδια γλώσσα, στο ίδιο έδαφος. Και σε ποιόν οφείλεται αυτό το θαύμα; Στους ανθρώπους που κατοικούν σε αυτό το έδαφος από αμνημονεύτων χρόνων μιλώντας αυτή την υπέροχη γλώσσα, όχημα της Ελληνικής σκέψεως. Σε όλα τα σχολεία του κόσμου μαθαίνουν την ιστορία του Ελληνικού έθνους, μόνο που την σταματάνε στην Ελληνική επανάσταση. Σκόπιμα; Μάλλον. Έχουνε βαρεθεί οι «άλλοι» να βλέπουν μια χούφτα αντιστασιακών με το χαμόγελο στα χείλη και την σπίθα στο μάτι να βιώνουν ελεύθερα στο πιο στρατηγικό μέρος της Γης σαν να μην συνέβη τίποτα. Έστω και μόνη μου, χιλιόμετρα να κάνω στο ελληνικό έδαφος, στα χωριά, στο κάθε σπίτι, θα έρθω να σας βρω για να σας πω ποιοί είσαστε διότι τελευταία σας έχουν μπερδέψει. Θέλω να σας πω τι είναι ο Ελληνισμός: απλώς μια μεγάλη, άπειρη συζήτηση μεταξύ σας! Τίποτε άλλο. Ακόμα και τα βουνά σας μιλάνε, το ένα απαντά στο άλλο με την ηχώ. Είναι ο ήχος του Ελληνισμού. Πείτε μου ποιός κατακτητής μπορεί να απαγορεύσει στα βουνά να μιλάνε…
Μια ημέρα που την γνωρίζουν μόνον τα βουνά, ένας πρώτος άνθρωπος έκανε μια ερώτηση στα Ελληνικά σε έναν άλλον, και ακόμα ψάχνουμε την απάντηση. Άρα θα μου πείτε ότι την ημέρα που θα την βρούμε την απάντηση θα πεθάνει ο Ελληνισμός; Όχι βέβαια, διότι την έχετε βρει εδώ και χιλιάδες χρόνια, απλώς σας αρέσει να κάνετε το κορόιδο. Στα τρίσβαθα της Ελληνικής ψυχής την έχετε κρύψει. Κάνω και εγώ τώρα το κορόιδο… Ο Ελληνισμός λοιπόν θα ζήσει!
Θέλω τώρα να σας διηγηθώ μια κοινή ημέρα Ελληνισμού, το καλοκαίρι που μας πέρασε: Καθώς περίμενα το τρένο στην Κόρινθο για να πάω Αθήνα, με πλησίασε ένας παππούς και μου είπε: «Κορίτσι μου, δεν ταξιδεύω εγώ συνήθως αλλά πρέπει να πάω στην Αθήνα να δω την γυναίκα μου που της κάνουν εξετάσεις στο νοσοκομείο. Μπορώ να κάτσω δίπλα σου για να μην χαθώ;» Άλλο που δεν ήθελα εγώ. Αρχίσαμε την συζήτηση. Του μίλησα για το «καθήκον» μου. Με ευχαρίστησε. Θυμάμαι και θα θυμάμαι το βλέμμα του, θαλασσί. Το χαμογέλιο του, ελληνικό. «Ξέρεις εμείς στο χωριό, δεν τους έχουμε ανάγκη τους πολιτικούς. Αυτοί θα μας πουν τι να κάνουμε στο χωριό μας; Τι ξέρουν; Όταν έχουμε κάποιο πρόβλημα στο καφενείο το συζητάμε. Όλα περνάνε από το καφενείο. Το καφενείο είναι η μικρή Βουλή και το κάθε χωριό, έχει την δική του Βουλή. Έτσι είναι κορίτσι μου: το χωριό μας το αγαπάμε.»
Πέρασα την ημέρα με την Χριστίνα, κόρη μου της Ελληνικής Οικουμένης. Η Χριστίνα είναι 36 χρονών. Όταν έχασε την μάνα της ήταν μόλις 11. Παντρεύτηκε, έκανε δυο παιδιά, αγόρια, και ο άντρας της την άφησε για μιαν άλλη όταν το τελευταίο παιδί ήτανε ακόμα μηνών. Και όταν ο πατέρας της, 65 χρονών, το έμαθε, πέθανε. Η Χριστίνα είναι όμορφη, έξυπνη, μορφωμένη, αξιοπρεπής αλλά αυτό δεν είναι τίποτα: Καλύτερη μάνα δεν έχω ξαναδεί. Αφού ο άντρας της δεν της δίνει δεκάρα, συντηρεί μόνη την οικογένεια δουλεύοντας ως μεταφράστρια την νύχτα όταν κοιμόνται τα παιδιά. Ποτέ δεν παραπονιέται. Εκείνη την ημέρα υποσχέθηκα στον Κωνσταντίνο, τον μεγάλο, 5 χρονών, να τον πάρω μαζί μου ένα απόγευμα στο σπίτι μου όταν θα έχω εγκατασταθεί πλέον στην Αθήνα και θα του κάνω κρέπες όπως το συνηθίζουν στην Βρετάνη. Αρέσουν πολύ στα παιδάκια. Με ένα πολύ σοβαρό ύφος ο Κωνσταντίνος μου απάντησε: «Εγώ θέλω τραχανά. Σαν αυτό που μας έκανε η μαμά το μεσημέρι, αγαπώ πάρα πολύ τον τραχανά!»
Στην επιστροφή καθόταν απέναντι μου μια γιαγιά. Tα είπαμε. Πάλι και εκείνη με ευχαρίστησε. Μου είπε την απλή ζωή της μεταξύ Αθήνας και χωριού. Έχει δυο κόρες. Η μια πέθανε στην ηλικία 37 ετών και από τότε φροντίζει τα δυο παιδιά της που είναι τώρα 22 και 20 χρονών αλλά που έχουν ανάγκη την αγάπη της γιαγιάς. «Ξέρεις, όταν το καλοκαίρι, πρωί-πρωί πριν να αρχίσει ο ήλιος να καίει, πηγαίνω στο περιβόλι να μαζέψω μελιτζάνες, κολοκύθια και διάφορα χορταρικά, ανοίγει η ψυχή μου. Τα βάζω μέσα στην ποδιά μου και μετά επάνω στο τραπέζι της κουζίνας που θα καθίσουν για πρωινό και περιμένω την στιγμή που θα πω στα εγγόνια μου: Τι θέλετε να σας μαγειρέψω σήμερα; Δεν έχω πάει σχολείο, έμαθα από το σχολείο της ζωής ό,τι ξέρω και από την θρησκεία μας που κάνει καλούς ανθρώπους. Αγαπώ την θρησκεία μας».
Τροφή για να βιώνει το σώμα, θρησκεία για να βιώνει η ψυχή και πολιτεία για την συμβίωση. Τόσο δύσκολο είναι; Και αφού ο παππούς του εικοστού πρώτου αιώνα αγαπά την πολιτεία, η γιαγιά του εικοστού πρώτου αιώνα αγαπά την θρησκεία και το Ελληνόπουλο του εικοστού πρώτου αιώνα αγαπά τον τραχανά, το ελληνικό έθνος θα ζήσει! Και αφού οι Φιλέλληνες ανήκουν στο Ελληνικό έθνος θεωρώ μεγάλη τιμή να συνεχίσω μαζί σας αυτή την εξαιρετική ιστορία.
Η ΕΛΛΑΣ ΖΕΙ!
Simone LE BARON
Γλωσσολόγος – Καθηγήτρια της γαλλικής γλώσσας
Διπλωματούχος της Alliance Française de Paris
http://simone-le-baron.blogspot.com
http://www.academy.edu.gr
ΣΕΜΙΝΑ ΔΙΓΕΝΗ - ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΤΟΝ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ: "ΓΙΩΡΓΟ, ΔΕΝ ΞΕΡΕΙΣ ΤΙ ΣΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ..."
Κύριε Πρωθυπουργέ,
Ίσως έχετε ακουστά από τις πανεπιστημιακές σας σπουδές στην Αμερική, την περίπτωση του Έλληνα ελεγειακού ποιητή Σόλωνα, τον οποίο οι Αθηναίοι το 600 π.Χ. λόγω επικίνδυνων στάσεων (κινημάτων) αρχαίων αγανακτισμένων πολιτών, τοποθέτησαν με έκτακτη διαδικασία εκλογής από το Δήμο της Αθήνας (κι όχι από τον Άρειο Πάγο) «άρχοντα», νομοθέτη με έκτακτες εξουσίες, για να αποκαταστήσει την κοινωνική ειρήνη και τη μεταβολή των θεσμών.
Τα εξαιρετικά τολμηρά του μέτρα προέβλεπαν ανάμεσα σε άλλα, την ΕΠΑΝΟΡΘΩΣΗ του αρχαίου κοινωνικού κράτους και με μια σειρά μεταρρυθμίσεων, κατέστησε πολλούς άδικα φυλακισμένους ή υποθηκευμένους με τη ζωή τους Αθηναίους, ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΣ…
Να σας πω…
Τώρα που τα ξαναγράφω αυτά, σκέφτομαι πως μάλλον δεν έχετε γνώση της αρχαίας Ιστορίας. Μάλλον διαθέτετε επιλεκτική ιστορική μνήμη κι ίσως ο αγαπημένος σας συγγραφέας να ήταν ο Αδόλφος Χίτλερ κι όλες εκείνες οι συναρπαστικές μορφές του Εθνικοσοσιαλισμού… ίσως κρυβόσασταν πολύ καλά πίσω από τα παντελόνια του πατέρας σας, όταν αγανακτούσε με την κρυφή πλευρά του ιδιότυπου αυτισμού σας…
Για να επιστρέψω όμως στο θέμα μας.
Ο δίκαιος αρχαίος νομοθέτης λοιπόν, προτού κληθεί να νομοθετήσει ΔΙΚΑΙΑ ήταν ένας ποιητής «γνωμικών» ελεγειών (δηλαδή έγραφε πολιτική φιλοσοφική ποίηση – συμβούλευε τους Αθηναίους δηλαδή πως να πολιτεύονται (να ζουν ως ελεύθεροι πολίτες δηλαδή).
Γιατί σας τα γράφω όλα αυτά;
Εδώ και δυο χρόνια, ένα ολόκληρο εκκεντρικά αμοιβόμενο πολιτικό lobby 300 Ελλήνων, έχει εκχωρήσει όλες τις νομοθετικές εξουσίες και έχει υποθηκεύσει όλες τις δημόσιες και ιδιωτικές περιουσίες των Ελλήνων σε μια ομάδα Ευρωπαίων τεχνοκρατών τους οποίους δεν είχατε την αμερικάνικη καλοσύνη που σας χαρακτηρίζει να μας τους συστήσετε διαδικτυακά... Ένα βιογραφικό τους. Ένα ποίημα τους, κάτι τι... Ποιοί είναι όλοι αυτοί; Από που έρχονται; Γιατί να μην ξέρουμε σε ποιόν χρωστάμε, ποιόν πληρώνουμε και για πόσο θα τον πληρώνουμε...
Ξέρω, εσείς εδώ και 18 μήνες έχετε βάλει τον αυτόματο, περιφέρετε το σαρκίο του εαυτού σας στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες παίρνοντας πόζες σε χειραψίες φιλίας με ομοτίτλους σας...
Ο αρχαίος ποιητής νομοθέτης Σόλων, (μια καλή ΤΡΟΙΚΑ σας να λέμε δηλαδή) για να επιστρέψω στο θέμα μας, για να αποφύγει μεταβολές της νομοθεσίας του και για να μην αναμειχθεί στην εφαρμογή της, αυτοεξορίστηκε για δέκα χρόνια.
Πάνω σε αυτή τη νομοθεσία οικοδομήθηκε η αθηναϊκή δημοκρατία, αυτή την Ελλάδα θαυμάζουν και εποφθαλμιούν οι “εταίροι” σας, για αυτή την Ελλάδα πολέμησε και καταδικάστηκε σε θάνατο ο Κολοκοτρώνης.
Σας αρέσουν περισσότερο όμως οι ιστορίες με Ινδιάνους…ε;
Σας αρέσουν γενικότερα ιστορίες καννιβαλισμού, ε;
Σας αρέσει γενικότερα η βία…ε;
Θαυμάζετε ας πούμε τα έργα της βίας… όπως ας πούμε τα έργα της κρατικής βίας, στην άδεια από ανθρώπους πλατεία Συντάγματος, στις άδειες βιτρίνες των κλειστών καταστημάτων, στους διαδρόμους των νοσοκομείων του “5 ευρω ο,τι πάρετε”, όπου εκατοντάδες συμπολίτες μου διανυκτερεύουν στις εφημερίες των ψυχιατρικών τμημάτων με κατάθλιψη και τάσεις αυτοκτονίας…
Αυτή η Ελλάδα σας αρέσει… το βλέπω στο βλέμμα σας… το ακούω στις ομιλίες που διαβάζετε… αντιγράφουν ολόκληρες παραγράφους από τη “Βίβλο” του Εθνικοσοσιαλισμού…για αυτό αγαπάτε και το μουστάκι σας… είναι το σήμα κατατεθέν…
Ο αρχαίος ποιητής Σόλων μπορεί να σας είναι όμως γνωστός, από την περίφημη φράση που διατύπωσε όταν επισκέφθηκε τον ζάμπλουτο ηγεμόνα εξ Ανατολής, Κροίσο…
“Μηδένα προ του τέλους μακάριζε”.
Γιώργο, δεν ξέρεις τι σας περιμένει… και τους 300!
Υ.Γ. 15 Οκτωβρίου από τη Wall Street μέχρι την άλλη άκρη της γης, πολίτες του κόσμου μας καλούν να βγούμε στους δρόμους και να συνεχίσουμε τον αγώνα εναντίον του χρηματοπιστωτικού εκφοβισμού και της κρατικής βίας...
Βάζω στοίχημα -κι εύχομαι- πως ο γιός σου, Γιώργο, δεν θα χτυπηθεί ποτέ από τους σιδερολοστούς οργάνων της φασιστικής Ελληνικής Αστυνομίας, ούτε θα χάσει κάποια από τις 5 ανθρώπινες αισθήσεις...
Πηγή: http://kostasxan.blogspot.com
Ίσως έχετε ακουστά από τις πανεπιστημιακές σας σπουδές στην Αμερική, την περίπτωση του Έλληνα ελεγειακού ποιητή Σόλωνα, τον οποίο οι Αθηναίοι το 600 π.Χ. λόγω επικίνδυνων στάσεων (κινημάτων) αρχαίων αγανακτισμένων πολιτών, τοποθέτησαν με έκτακτη διαδικασία εκλογής από το Δήμο της Αθήνας (κι όχι από τον Άρειο Πάγο) «άρχοντα», νομοθέτη με έκτακτες εξουσίες, για να αποκαταστήσει την κοινωνική ειρήνη και τη μεταβολή των θεσμών.
Τα εξαιρετικά τολμηρά του μέτρα προέβλεπαν ανάμεσα σε άλλα, την ΕΠΑΝΟΡΘΩΣΗ του αρχαίου κοινωνικού κράτους και με μια σειρά μεταρρυθμίσεων, κατέστησε πολλούς άδικα φυλακισμένους ή υποθηκευμένους με τη ζωή τους Αθηναίους, ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΣ…
Να σας πω…
Τώρα που τα ξαναγράφω αυτά, σκέφτομαι πως μάλλον δεν έχετε γνώση της αρχαίας Ιστορίας. Μάλλον διαθέτετε επιλεκτική ιστορική μνήμη κι ίσως ο αγαπημένος σας συγγραφέας να ήταν ο Αδόλφος Χίτλερ κι όλες εκείνες οι συναρπαστικές μορφές του Εθνικοσοσιαλισμού… ίσως κρυβόσασταν πολύ καλά πίσω από τα παντελόνια του πατέρας σας, όταν αγανακτούσε με την κρυφή πλευρά του ιδιότυπου αυτισμού σας…
Για να επιστρέψω όμως στο θέμα μας.
Ο δίκαιος αρχαίος νομοθέτης λοιπόν, προτού κληθεί να νομοθετήσει ΔΙΚΑΙΑ ήταν ένας ποιητής «γνωμικών» ελεγειών (δηλαδή έγραφε πολιτική φιλοσοφική ποίηση – συμβούλευε τους Αθηναίους δηλαδή πως να πολιτεύονται (να ζουν ως ελεύθεροι πολίτες δηλαδή).
Γιατί σας τα γράφω όλα αυτά;
Εδώ και δυο χρόνια, ένα ολόκληρο εκκεντρικά αμοιβόμενο πολιτικό lobby 300 Ελλήνων, έχει εκχωρήσει όλες τις νομοθετικές εξουσίες και έχει υποθηκεύσει όλες τις δημόσιες και ιδιωτικές περιουσίες των Ελλήνων σε μια ομάδα Ευρωπαίων τεχνοκρατών τους οποίους δεν είχατε την αμερικάνικη καλοσύνη που σας χαρακτηρίζει να μας τους συστήσετε διαδικτυακά... Ένα βιογραφικό τους. Ένα ποίημα τους, κάτι τι... Ποιοί είναι όλοι αυτοί; Από που έρχονται; Γιατί να μην ξέρουμε σε ποιόν χρωστάμε, ποιόν πληρώνουμε και για πόσο θα τον πληρώνουμε...
Ξέρω, εσείς εδώ και 18 μήνες έχετε βάλει τον αυτόματο, περιφέρετε το σαρκίο του εαυτού σας στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες παίρνοντας πόζες σε χειραψίες φιλίας με ομοτίτλους σας...
Ο αρχαίος ποιητής νομοθέτης Σόλων, (μια καλή ΤΡΟΙΚΑ σας να λέμε δηλαδή) για να επιστρέψω στο θέμα μας, για να αποφύγει μεταβολές της νομοθεσίας του και για να μην αναμειχθεί στην εφαρμογή της, αυτοεξορίστηκε για δέκα χρόνια.
Πάνω σε αυτή τη νομοθεσία οικοδομήθηκε η αθηναϊκή δημοκρατία, αυτή την Ελλάδα θαυμάζουν και εποφθαλμιούν οι “εταίροι” σας, για αυτή την Ελλάδα πολέμησε και καταδικάστηκε σε θάνατο ο Κολοκοτρώνης.
Σας αρέσουν περισσότερο όμως οι ιστορίες με Ινδιάνους…ε;
Σας αρέσουν γενικότερα ιστορίες καννιβαλισμού, ε;
Σας αρέσει γενικότερα η βία…ε;
Θαυμάζετε ας πούμε τα έργα της βίας… όπως ας πούμε τα έργα της κρατικής βίας, στην άδεια από ανθρώπους πλατεία Συντάγματος, στις άδειες βιτρίνες των κλειστών καταστημάτων, στους διαδρόμους των νοσοκομείων του “5 ευρω ο,τι πάρετε”, όπου εκατοντάδες συμπολίτες μου διανυκτερεύουν στις εφημερίες των ψυχιατρικών τμημάτων με κατάθλιψη και τάσεις αυτοκτονίας…
Αυτή η Ελλάδα σας αρέσει… το βλέπω στο βλέμμα σας… το ακούω στις ομιλίες που διαβάζετε… αντιγράφουν ολόκληρες παραγράφους από τη “Βίβλο” του Εθνικοσοσιαλισμού…για αυτό αγαπάτε και το μουστάκι σας… είναι το σήμα κατατεθέν…
Ο αρχαίος ποιητής Σόλων μπορεί να σας είναι όμως γνωστός, από την περίφημη φράση που διατύπωσε όταν επισκέφθηκε τον ζάμπλουτο ηγεμόνα εξ Ανατολής, Κροίσο…
“Μηδένα προ του τέλους μακάριζε”.
Γιώργο, δεν ξέρεις τι σας περιμένει… και τους 300!
Υ.Γ. 15 Οκτωβρίου από τη Wall Street μέχρι την άλλη άκρη της γης, πολίτες του κόσμου μας καλούν να βγούμε στους δρόμους και να συνεχίσουμε τον αγώνα εναντίον του χρηματοπιστωτικού εκφοβισμού και της κρατικής βίας...
Βάζω στοίχημα -κι εύχομαι- πως ο γιός σου, Γιώργο, δεν θα χτυπηθεί ποτέ από τους σιδερολοστούς οργάνων της φασιστικής Ελληνικής Αστυνομίας, ούτε θα χάσει κάποια από τις 5 ανθρώπινες αισθήσεις...
Πηγή: http://kostasxan.blogspot.com
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
