«Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη. Από τη Στρατηγική Κίνηση στην Οικονομική Λύση»
Αθήνα, 12 Νοεμβρίου 2011, 11.00 π.μ. – 14.00 μ.μ.
Συνεδριακό Κέντρο Εθνικής Ασφαλιστικής Λ. Συγγρού 103-105
Θεόδωρος Καρυώτης
Καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας στο Πανεπιστημιακό Σύστημα Maryland των ΗΠΑ και ειδικός σε θέματα ΑΟΖ δεδομένου ότι θεωρείται και ο πατέρας της Ελληνικής ΑΟΖ. Διδάσκει Μακροοικονομία, Τραπεζική και Διεθνή Οικονομία. Τπήρξε μέλος της Ελληνικής Αντιπροσωπείας στη Διάσκεψη του ΟΗΕ για το Δίκαιο της θάλασσας.
Σόλων ΚασσίνηςΔιευθυντής Ενέργειας στο Τπουργείο Εμπορίου, Βιομηχανίας και Τουρισμού της Κυπριακής Δημοκρατίας. Γεννήθηκε στη Ζώδια της κατεχόμενης Μόρφου και διαθέτει πτυχίο Χημικού Μηχανικού, καθώς και τίτλο στη Διοίκηση Επιχειρήσεων και στο Μάρκετινγκ. Είναι Πρόεδρος του Ινστιτούτου Ενέργειας της Κύπρου.
Νίκος Λυγερός
Στρατηγικός Σύμβουλος και Καθηγητής Γεωστρατηγικής και Τοποστρατηγικής στην Αστυνομική Ακαδημία, στη Σχολή Εθνικής Ασφάλειας, στη Σχολή Στρατολογικού, στη Σχολή Πολεμικής Αεροπορίας και στη Σχολή Εθνικής Αμυνας, στο Τμήμα Επαγγελματικής Μετεκπαίδευσης Επιτελών – Στελεχών στην Ελλάδα.
Τώρα τελευταία, κάποιοι προσπαθούν να μειώσουν την αξία της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης, επιδιώκοντας να μας πείσουν ότι δεν αποτελεί παρά μόδα. Αγνοούν την αξία της ΑΟΖ και αδιαφορούν για το εάν και πως αποτελεί λύση στα προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα μας. Δεν υπάρχει δυστυχώς όραμα!
Αγωνιώ και προβληματίζομαι. Για τον λόγο αυτό προσκάλεσα έγκριτους καθηγητές και ειδικούς αναλυτές, προσωπικότητες που κατέχουν γνώση της ΑΟΖ και την έχουν καταθ έ σε ι ε παν ε ιλη μ μ έ νως να συζη τή σου με το θέμα σε ημερίδα και σας προσκαλώ να παρευρεθείτε.
Δευτέρα 31 Οκτωβρίου 2011
Κυριακή 30 Οκτωβρίου 2011
Σάββατο 29 Οκτωβρίου 2011
ΧΑΡΡΥ ΚΛΥΝΝ: ΕΠΙΣΗΜΟΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΛΑΟΣ
Ακούστε παρωχημένοι πολιτικοί…
Άκουσε, κατοχικέ πρωθυπουργέ της χώρας…
Ακούστε άπραγοι, δειλοί και μοιραίοι αρχηγοί των πολιτικών κομμάτων της αντιπολίτευσης…
Ακούστε μιαροί υπουργοί και kareklolovers βουλευτές…
Ακούστε ανύπαρκτε, διακοσμητικέ πρόεδρε της Δημοκρατίας…
Ο Ελληνικός λαός σας έστειλε σήμερα ένα μήνυμα, που αντί να το παραλάβετε και να σκύψετε το κεφάλι ως κύριοι υπεύθυνοι του διασυρμού της χώρας μας…
Αντί να κατανοήσετε τη δικαιολογημένη οργή ενός λαού, που εσείς τον οδηγήσατε στην απόγνωση…
Αντί να προκαλείτε και να προσβάλετε βάναυσα τη νοημοσύνη μας με τις αηδιαστικές σας δηλώσεις περί «αμαύρωσης της Εθνικής επετείου του ΟΧΙ»…
Αντί, ως εκπρόσωποι του λαού, να ζητήσετε συγγνώμη από λαό και να σταθείτε δίπλα στον πόνο
και στην αγωνία του…
ΑΝΟΗΤΟΙ,ΜΑΤΑΙΟΔΟΞΟΙ ΚΑΙ ΥΠΕΡΦΙΑΛΟΙ ΔΕΙΞΑΤΕ ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΚΟΜΗ ΤΟ ΣΠΙΘΑΜΙΑΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΑΣ ΑΝΑΣΤΗΜΑ.
ΒΑΛΤΕ ΤΟ ΚΑΛΑ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΣΑΣ ΚΙ ΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΑ ΤΡΙΣΑΘΛΙΑ ΜΜΕ, ΣΗΜΕΡΑ Ο ΛΑΟΣ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΔΕ ΜΑΤΑΙΩΣΕ ΚΑΜΙΑ ΠΕΡΕΛΑΣΗ, ΣΗΜΕΡΑ Ο ΛΑΟΣ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΜΑΤΑΙΩΣΕ ΤΟ ΣΑΠΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ…
Η ΠΑΡΕΛΑΣΗ ΕΓΙΝΕ, ΟΠΩΣ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΓΙΝΕΙ, ΧΩΡΙΣ ΕΣΑΣ, ΓΙΑΤΙ ΕΠΙΣΗΜΟΙ ΔΕΝ ΕΙΣΤΕ ΠΛΕΟΝ ΕΣΕΙΣ…
ΕΠΙΣΗΜΟΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΛΑΟΣ!
ΧΑΡΡΥ ΚΛΥΝΝ
Πηγή: http://volosgr.blogspot.com
Άκουσε, κατοχικέ πρωθυπουργέ της χώρας…
Ακούστε άπραγοι, δειλοί και μοιραίοι αρχηγοί των πολιτικών κομμάτων της αντιπολίτευσης…
Ακούστε μιαροί υπουργοί και kareklolovers βουλευτές…
Ακούστε ανύπαρκτε, διακοσμητικέ πρόεδρε της Δημοκρατίας…
Ο Ελληνικός λαός σας έστειλε σήμερα ένα μήνυμα, που αντί να το παραλάβετε και να σκύψετε το κεφάλι ως κύριοι υπεύθυνοι του διασυρμού της χώρας μας…
Αντί να κατανοήσετε τη δικαιολογημένη οργή ενός λαού, που εσείς τον οδηγήσατε στην απόγνωση…
Αντί να προκαλείτε και να προσβάλετε βάναυσα τη νοημοσύνη μας με τις αηδιαστικές σας δηλώσεις περί «αμαύρωσης της Εθνικής επετείου του ΟΧΙ»…
Αντί, ως εκπρόσωποι του λαού, να ζητήσετε συγγνώμη από λαό και να σταθείτε δίπλα στον πόνο
και στην αγωνία του…
ΑΝΟΗΤΟΙ,ΜΑΤΑΙΟΔΟΞΟΙ ΚΑΙ ΥΠΕΡΦΙΑΛΟΙ ΔΕΙΞΑΤΕ ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΚΟΜΗ ΤΟ ΣΠΙΘΑΜΙΑΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΑΣ ΑΝΑΣΤΗΜΑ.
ΒΑΛΤΕ ΤΟ ΚΑΛΑ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΣΑΣ ΚΙ ΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΑ ΤΡΙΣΑΘΛΙΑ ΜΜΕ, ΣΗΜΕΡΑ Ο ΛΑΟΣ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΔΕ ΜΑΤΑΙΩΣΕ ΚΑΜΙΑ ΠΕΡΕΛΑΣΗ, ΣΗΜΕΡΑ Ο ΛΑΟΣ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΜΑΤΑΙΩΣΕ ΤΟ ΣΑΠΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ…
Η ΠΑΡΕΛΑΣΗ ΕΓΙΝΕ, ΟΠΩΣ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΓΙΝΕΙ, ΧΩΡΙΣ ΕΣΑΣ, ΓΙΑΤΙ ΕΠΙΣΗΜΟΙ ΔΕΝ ΕΙΣΤΕ ΠΛΕΟΝ ΕΣΕΙΣ…
ΕΠΙΣΗΜΟΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΛΑΟΣ!
ΧΑΡΡΥ ΚΛΥΝΝ
Πηγή: http://volosgr.blogspot.com
ΓΚΟΤΣΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ: Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΓΚΑΤΕΛΕΙΨΕ ΤΟΥΣ ΒΛΑΧΟΥΣ ΤΗΣ ΑΛΒΑΝΙΑΣ
Χρήστος Γκότσης: Πρόεδρος της Ένωσης των Βλάχων της Αλβανίας
Η Ελλάδα έχει εγκαταλείψει τους Βλάχους της Αλβανίας, αντίθετα με τις άλλες Βαλκανικές χώρες, δηλ. τη Ρουμανία και τη Βουλγαρία, αλλά και τα Σκόπια, που προσπαθούν να τους αφομοιώσουν.
Αυτό είναι το παράπονο - μήνυμα του προέδρου της Ένωσης των Βλάχων της Αλβανίας Χρήστου Γκότση, που το διατύπωσε στην εκπομπή του ΡΑΔΙΟ ΑΣΤΥ «ΒΟΡΕΙΟΣ ΗΠΕΙΡΟΣ GR».
Απαντώντας στις πρόσφατες δηλώσεις του Ρουμάνου Προέδρου της Δημοκρατίας Μπασέσκου, ότι οι Βλάχοι της Αλβανίας είναι Ρουμάνοι πολίτες, παρατήρησε πως «ποτέ δεν ανήκαμε στο Ρουμανικό έθνος».
Και πρόσθεσε: «Η ευθύνη της Ελλάδας και για τους Βλάχους της Αλβανίας και για τους Βλάχους των Σκοπίων, της Βουλγαρίας και της Ρουμανίας είναι μεγάλη. Αν δεν το αντιλαμβάνονται σήμερα οι πολιτικοί της Ελλάδος, θα πρέπει να καταλάβουν κάποια στιγμή ότι αυτοί οι πληθυσμοί είναι...
αδέρφια μας που έχουν Ελληνική καταγωγή, αλλά δυστυχώς μένουν εκτός της αγκαλιάς του Ελληνικού κράτους».
Καλεί την Ελλάδα να κάνει μια παρέμβαση για τους Βλάχους της Αλβανίας και εκφράζει τη λύπη του που «τα τελευταία έξι – επτά χρόνια η στάση της είναι απαράδεκτη. Η πολιτική της Ελλάδας, τονίζω το κράτος, γιατί το έθνος είναι ίσα με τη ζωή μας, είναι πάρα πολύ αδιάφορη, χωρίς αποτελέσματα. Δυστυχώς το Υπουργείο Εξωτερικών, η Πρεσβεία στα Τίρανα δεν υπάρχουν για μας, έχουν κλείσει τις πόρτες. Δεν είναι ένα προσωπικό θέμα, αλλά ένα θέμα για το οποίο δεν έχει γίνει καμία συζήτηση στο πως να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματα με τα οποία έχουμε να κάνουμε».
ΚΟΜΜΑ ΒΛΑΧΩΝ;
• Ακόμη αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο οι Βλάχοι της Αλβανίας να δημιουργήσουν κόμμα.
«Οι Βλάχοι έχουν δώσει πάρα πολλά για αυτή τη χώρα, δηλ. την Αλβανία, έτσι και αυτή η χώρα οφείλει πολλά στους Βλάχους. Γιατί λοιπόν και μεις να μην συμμετέχουμε πιο δυναμικά στην πολιτική σκηνή της Αλβανίας; Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα υπάρχει συνεργασία με μία πολιτική οργάνωση της Εθνικής Ελληνικής Μειονότητας του νότου, ώστε να είμαστε πάλι μαζί, όμως αυτή τη φορά να καταλάβουν οι Έλληνες Βορειοηπειρώτες ότι εδώ πρέπει να υπάρχει δημοκρατία. Και δημοκρατία είναι να αναγνωρίζεις αυτό το μεγάλο κομμάτι που εδώ και είκοσι χρόνια έδωσε πολλά για τον Ελληνισμό της Αλβανίας».
ΓΙΑ ΚΕΑΔ ΚΑΙ ΟΜΟΝΟΙΑ
• Ο κ. Χρ. Γκότσης υπήρξε δύο φορές βουλευτής του ΚΕΑΔ, αλλά σχολιάζει αρνητικά τα τεκταινόμενα στο χώρο της Ελληνικής Μειονότητας.
«Δυστυχώς τα πράγματα δεν πήγαν όπως έπρεπε. Πιστεύω ότι ο ρόλος του ΚΕΑΔ έχει τελειώσει πλέον. Δεν είναι το θέμα πως τα πάω εγώ με το κόμμα και την Ομόνοια. Το θέμα είναι πως πάει το κόμμα με το κόμμα και η Ομόνοια με την Ομόνοια. Η Ομόνοια έχει καταστρέψει τον εαυτό της εδώ και μερικά χρόνια, όπως το ίδιο ισχύει και για το ΚΕΑΔ. Είναι αυτή η εμπειρία που έχει περάσει από την Ομόνοια στο κόμμα και δεν σου δίνει το θάρρος να ελπίζεις ότι μέσα σε αυτό το πολιτικό σχήμα θα αλλάξει κάτι προς το καλύτερο».
Πηγή http://www.epirus-ellas.gr
Η Ελλάδα έχει εγκαταλείψει τους Βλάχους της Αλβανίας, αντίθετα με τις άλλες Βαλκανικές χώρες, δηλ. τη Ρουμανία και τη Βουλγαρία, αλλά και τα Σκόπια, που προσπαθούν να τους αφομοιώσουν.
Αυτό είναι το παράπονο - μήνυμα του προέδρου της Ένωσης των Βλάχων της Αλβανίας Χρήστου Γκότση, που το διατύπωσε στην εκπομπή του ΡΑΔΙΟ ΑΣΤΥ «ΒΟΡΕΙΟΣ ΗΠΕΙΡΟΣ GR».
Απαντώντας στις πρόσφατες δηλώσεις του Ρουμάνου Προέδρου της Δημοκρατίας Μπασέσκου, ότι οι Βλάχοι της Αλβανίας είναι Ρουμάνοι πολίτες, παρατήρησε πως «ποτέ δεν ανήκαμε στο Ρουμανικό έθνος».
Και πρόσθεσε: «Η ευθύνη της Ελλάδας και για τους Βλάχους της Αλβανίας και για τους Βλάχους των Σκοπίων, της Βουλγαρίας και της Ρουμανίας είναι μεγάλη. Αν δεν το αντιλαμβάνονται σήμερα οι πολιτικοί της Ελλάδος, θα πρέπει να καταλάβουν κάποια στιγμή ότι αυτοί οι πληθυσμοί είναι...
αδέρφια μας που έχουν Ελληνική καταγωγή, αλλά δυστυχώς μένουν εκτός της αγκαλιάς του Ελληνικού κράτους».
Καλεί την Ελλάδα να κάνει μια παρέμβαση για τους Βλάχους της Αλβανίας και εκφράζει τη λύπη του που «τα τελευταία έξι – επτά χρόνια η στάση της είναι απαράδεκτη. Η πολιτική της Ελλάδας, τονίζω το κράτος, γιατί το έθνος είναι ίσα με τη ζωή μας, είναι πάρα πολύ αδιάφορη, χωρίς αποτελέσματα. Δυστυχώς το Υπουργείο Εξωτερικών, η Πρεσβεία στα Τίρανα δεν υπάρχουν για μας, έχουν κλείσει τις πόρτες. Δεν είναι ένα προσωπικό θέμα, αλλά ένα θέμα για το οποίο δεν έχει γίνει καμία συζήτηση στο πως να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματα με τα οποία έχουμε να κάνουμε».
ΚΟΜΜΑ ΒΛΑΧΩΝ;
• Ακόμη αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο οι Βλάχοι της Αλβανίας να δημιουργήσουν κόμμα.
«Οι Βλάχοι έχουν δώσει πάρα πολλά για αυτή τη χώρα, δηλ. την Αλβανία, έτσι και αυτή η χώρα οφείλει πολλά στους Βλάχους. Γιατί λοιπόν και μεις να μην συμμετέχουμε πιο δυναμικά στην πολιτική σκηνή της Αλβανίας; Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα υπάρχει συνεργασία με μία πολιτική οργάνωση της Εθνικής Ελληνικής Μειονότητας του νότου, ώστε να είμαστε πάλι μαζί, όμως αυτή τη φορά να καταλάβουν οι Έλληνες Βορειοηπειρώτες ότι εδώ πρέπει να υπάρχει δημοκρατία. Και δημοκρατία είναι να αναγνωρίζεις αυτό το μεγάλο κομμάτι που εδώ και είκοσι χρόνια έδωσε πολλά για τον Ελληνισμό της Αλβανίας».
ΓΙΑ ΚΕΑΔ ΚΑΙ ΟΜΟΝΟΙΑ
• Ο κ. Χρ. Γκότσης υπήρξε δύο φορές βουλευτής του ΚΕΑΔ, αλλά σχολιάζει αρνητικά τα τεκταινόμενα στο χώρο της Ελληνικής Μειονότητας.
«Δυστυχώς τα πράγματα δεν πήγαν όπως έπρεπε. Πιστεύω ότι ο ρόλος του ΚΕΑΔ έχει τελειώσει πλέον. Δεν είναι το θέμα πως τα πάω εγώ με το κόμμα και την Ομόνοια. Το θέμα είναι πως πάει το κόμμα με το κόμμα και η Ομόνοια με την Ομόνοια. Η Ομόνοια έχει καταστρέψει τον εαυτό της εδώ και μερικά χρόνια, όπως το ίδιο ισχύει και για το ΚΕΑΔ. Είναι αυτή η εμπειρία που έχει περάσει από την Ομόνοια στο κόμμα και δεν σου δίνει το θάρρος να ελπίζεις ότι μέσα σε αυτό το πολιτικό σχήμα θα αλλάξει κάτι προς το καλύτερο».
Πηγή http://www.epirus-ellas.gr
GABOR STEINGART: ΤΑ ΔΙΑΒΟΛΙΚΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΔΙΑΣΩΣΗΣ ΕΙΝΑΙ ΟΡΑΤΑ
Οταν σ’ έχουν προσκαλέσει στον τόπο τους οι φίλοι σου, θα ήθελες φεύγοντας να μπορέσεις να πεις ότι «ήταν πολύ όμορφα» και πως εντυπωσιάστηκες απ’ όσα είδες. Δυστυχώς, για τα είκοσι μέλη της ερευνητικής ομάδας της Handlesblatt που επισκέφτηκαν την Ελλάδα προκειμένου να συλλέξουν πληροφορίες γύρω από το επίκεντρο της κρίσης, στάθηκε αδύνατο να κοιτάξουν πίσω κατά τρόπο ευχάριστο. Αναμφίβολα, τις τελευταίες μέρες συναντήσαμε γενναίους Ελληνες, που αντιμάχονται την κρίση – μια κρίση που είναι πιο δυνατή απ’ αυτούς. Παρά ταύτα, η κυρίαρχη αίσθηση ήταν διαφορετική: Είχαμε έρθει σε μια εξουθενωμένη χώρα, μια χώρα που κουβαλάει στις πλάτες ένα διπλό βάρος – εκείνο του τεράστιου χρέους για το οποίο ευθύνεται η ίδια και εκείνο μιας πολιτικής διάσωσης από πλευράς της Ευρώπης, που κάνει τα πράγματα χειρότερα. Τα αποτελέσματα που έχουν πετύχει οι «σωτήρες» της Ελλάδας είναι αποκαρδιωτικά: Η παραγωγή μειώνεται, η ανεργία διογκώνεται και οι νέοι ονειρεύονται μια ζωή στο εξωτερικό.
Ενα τέτοιο βουνό χρέους δεν μπορεί να πέσει όταν η οικονομική ισχύς συρρικνώνεται. Εν ολίγοις, κανείς δεν κάνει μυς όταν πεθαίνει της πείνας. Αν ήμουν από την Ελλάδα, θα είχα αρχικά καταθέσει μήνυση για πρόκληση σοβαρού τραυματισμού εις βάρος των «σωτήρων» μου και στη συνέχεια θα πήγαινα στο Σύνταγμα, προκειμένου να διαμαρτυρηθώ ενάντια σε μια πολιτική για την αντιμετώπιση της κρίσης, που το μόνο που κάνει είναι να επιδεινώνει την κρίση. Η δίνη περιστρέφεται ολοένα και πιο γρήγορα, τραβώντας τη χώρα προς τα κάτω. Η συμφωνία για το «κούρεμα» του χρέους ναι μεν θα επιβραδύνει την αποσύνθεση της Ελλάδας, αλλά δεν θα την αποτρέψει.
Κατ’ αρχάς, το «κούρεμα» ήρθε με καθυστέρηση ενός έτους. Αν μια τέτοια απόφαση είχε ληφθεί πέρυσι, το σημερινό χρέος της Ελλάδας θα κυμαινόταν κάτω του 100% της οικονομικής ισχύος της χώρας. Οπως έχουν τα πράγματα πλέον, ωστόσο, η Ελλάδα δεν θα έχει πρόσβαση στις διεθνείς αγορές δανεισμού στο ορατό, τουλάχιστον, μέλλον. Η κατάσταση περιπλέκεται περαιτέρω από το γεγονός ότι το 1/3 των ομολόγων του ελληνικού Δημοσίου ελέγχεται από τους ίδιους τους Ελληνες – τα 74 δισ. ανήκουν στις τράπεζες και άρα στους αποταμιευτές τους και τα 26 δισ. στα ασφαλιστικά ταμεία και άρα στους δικαιούχους τους. Εν μια νυκτί, οι Ελληνες έγιναν κατά πολύ φτωχότεροι. Κατανοώ, λοιπόν, γιατί ο Χρύσανθος Λαζαρίδης, ο άνθρωπος πίσω από τον αρχηγό της Νέας Δημοκρατίας, Αντώνη Σαμαρά, λέει πως «αρχικά αρρωστήσαμε με τύφο και τώρα έρχονται να μας δώσουν μια ένεση καρκίνου».
Η θεραπεία που επεβλήθη στην Ελλάδα θυμίζει εκείνη που δοκίμασε το μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ Τζέφρεϊ Σακς και τα Παιδιά από το Σικάγο στη Ρωσία: Βεβιασμένη απορρύθμιση, βιαστικές ιδιωτικοποιήσεις και περικοπές κοινωνικών παροχών. Ετσι δημιουργήθηκε ο καπιταλισμός της Αγριας Δύσης σε μια χώρα που μέχρι σήμερα παραμένει διαιρεμένη μεταξύ δισεκατομμυριούχων και φτωχών. Ο Σακς, ο οποίος έγινε γνωστός ως ο «Δρ Σοκ», ζήτησε αργότερα συγγνώμη από τον ρωσικό λαό. Τον ρόλο του «Δρ Σοκ» έχουν σήμερα αναλάβει οι πολυάριθμοι σωτήρες της Ελλάδας στις Βρυξέλλες, στο Παρίσι και στο Βερολίνο. Αν εμείς είχαμε συμπεριφερθεί στα αδέλφια στην πρώην ανατολική Γερμανία όπως οι Ευρωπαίοι συμπεριφέρονται στους Ελληνες σήμερα, θα οδηγούσαν ακόμα Trabant και θα εξακολουθούσαν να περιμένουν τις μπανάνες. Οσα κάναμε σωστά για τους πολίτες της πρώην Ανατολικής Γερμανίας -από τη διαγραφή των χρεών των επιχειρήσεών τους μέχρι τις μισθολογικές αυξήσεις-, κάνουμε σήμερα λάθος στην περίπτωση της Ελλάδας.
Τα διαβολικά αποτελέσματα του προγράμματος της Ευρώπης για τη διάλυση του Νότου είναι πλέον ορατά στο αστικό τοπίο της Αθήνας. Οι τοξικομανείς πληθαίνουν, όπως και οι ιερόδουλες, τα εμπορικά καταστήματα κλείνουν το ένα πίσω από το άλλο και οι εξαγριωμένοι πολίτες πολλαπλασιάζονται. Ακόμα πιο επικίνδυνα, όμως, είναι όσα δεν φαίνονται. Αν ήμουν από την Ελλάδα θα ανησυχούσα. Θα είχα τον νου μου στη στρατιωτική μηχανή που διοικούσε τη χώρα έως το 1974 και η οποία δεν αποκλείεται να αναζητεί την ευκαιρία για να εκδικηθεί. Το ξέρουμε και απ’ άλλες χώρες: ο Δρ Σοκ είναι εχθρός της δημοκρατίας.
* Ο κ. Gabor Steingart είναι αρχισυντάκτης της γερμανικής οικονομικής εφημερίδας Handlesblatt.
Πηγή: http://history-of-macedonia.com
Ενα τέτοιο βουνό χρέους δεν μπορεί να πέσει όταν η οικονομική ισχύς συρρικνώνεται. Εν ολίγοις, κανείς δεν κάνει μυς όταν πεθαίνει της πείνας. Αν ήμουν από την Ελλάδα, θα είχα αρχικά καταθέσει μήνυση για πρόκληση σοβαρού τραυματισμού εις βάρος των «σωτήρων» μου και στη συνέχεια θα πήγαινα στο Σύνταγμα, προκειμένου να διαμαρτυρηθώ ενάντια σε μια πολιτική για την αντιμετώπιση της κρίσης, που το μόνο που κάνει είναι να επιδεινώνει την κρίση. Η δίνη περιστρέφεται ολοένα και πιο γρήγορα, τραβώντας τη χώρα προς τα κάτω. Η συμφωνία για το «κούρεμα» του χρέους ναι μεν θα επιβραδύνει την αποσύνθεση της Ελλάδας, αλλά δεν θα την αποτρέψει.
Κατ’ αρχάς, το «κούρεμα» ήρθε με καθυστέρηση ενός έτους. Αν μια τέτοια απόφαση είχε ληφθεί πέρυσι, το σημερινό χρέος της Ελλάδας θα κυμαινόταν κάτω του 100% της οικονομικής ισχύος της χώρας. Οπως έχουν τα πράγματα πλέον, ωστόσο, η Ελλάδα δεν θα έχει πρόσβαση στις διεθνείς αγορές δανεισμού στο ορατό, τουλάχιστον, μέλλον. Η κατάσταση περιπλέκεται περαιτέρω από το γεγονός ότι το 1/3 των ομολόγων του ελληνικού Δημοσίου ελέγχεται από τους ίδιους τους Ελληνες – τα 74 δισ. ανήκουν στις τράπεζες και άρα στους αποταμιευτές τους και τα 26 δισ. στα ασφαλιστικά ταμεία και άρα στους δικαιούχους τους. Εν μια νυκτί, οι Ελληνες έγιναν κατά πολύ φτωχότεροι. Κατανοώ, λοιπόν, γιατί ο Χρύσανθος Λαζαρίδης, ο άνθρωπος πίσω από τον αρχηγό της Νέας Δημοκρατίας, Αντώνη Σαμαρά, λέει πως «αρχικά αρρωστήσαμε με τύφο και τώρα έρχονται να μας δώσουν μια ένεση καρκίνου».
Η θεραπεία που επεβλήθη στην Ελλάδα θυμίζει εκείνη που δοκίμασε το μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ Τζέφρεϊ Σακς και τα Παιδιά από το Σικάγο στη Ρωσία: Βεβιασμένη απορρύθμιση, βιαστικές ιδιωτικοποιήσεις και περικοπές κοινωνικών παροχών. Ετσι δημιουργήθηκε ο καπιταλισμός της Αγριας Δύσης σε μια χώρα που μέχρι σήμερα παραμένει διαιρεμένη μεταξύ δισεκατομμυριούχων και φτωχών. Ο Σακς, ο οποίος έγινε γνωστός ως ο «Δρ Σοκ», ζήτησε αργότερα συγγνώμη από τον ρωσικό λαό. Τον ρόλο του «Δρ Σοκ» έχουν σήμερα αναλάβει οι πολυάριθμοι σωτήρες της Ελλάδας στις Βρυξέλλες, στο Παρίσι και στο Βερολίνο. Αν εμείς είχαμε συμπεριφερθεί στα αδέλφια στην πρώην ανατολική Γερμανία όπως οι Ευρωπαίοι συμπεριφέρονται στους Ελληνες σήμερα, θα οδηγούσαν ακόμα Trabant και θα εξακολουθούσαν να περιμένουν τις μπανάνες. Οσα κάναμε σωστά για τους πολίτες της πρώην Ανατολικής Γερμανίας -από τη διαγραφή των χρεών των επιχειρήσεών τους μέχρι τις μισθολογικές αυξήσεις-, κάνουμε σήμερα λάθος στην περίπτωση της Ελλάδας.
Τα διαβολικά αποτελέσματα του προγράμματος της Ευρώπης για τη διάλυση του Νότου είναι πλέον ορατά στο αστικό τοπίο της Αθήνας. Οι τοξικομανείς πληθαίνουν, όπως και οι ιερόδουλες, τα εμπορικά καταστήματα κλείνουν το ένα πίσω από το άλλο και οι εξαγριωμένοι πολίτες πολλαπλασιάζονται. Ακόμα πιο επικίνδυνα, όμως, είναι όσα δεν φαίνονται. Αν ήμουν από την Ελλάδα θα ανησυχούσα. Θα είχα τον νου μου στη στρατιωτική μηχανή που διοικούσε τη χώρα έως το 1974 και η οποία δεν αποκλείεται να αναζητεί την ευκαιρία για να εκδικηθεί. Το ξέρουμε και απ’ άλλες χώρες: ο Δρ Σοκ είναι εχθρός της δημοκρατίας.
* Ο κ. Gabor Steingart είναι αρχισυντάκτης της γερμανικής οικονομικής εφημερίδας Handlesblatt.
Πηγή: http://history-of-macedonia.com
Κυριακή 23 Οκτωβρίου 2011
ΧΑΡΡΥ ΚΛΥΝΝ: "ΤΟ ΒΙΟΛΙ-ΒΙΟΛΑΚΙ ΑΠΟ ΤΑ ΓΙΟΥΣΟΥΦΑΚΙΑ"
Το βιολί, βιολάκι στην «ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕ ΔΡΑΣΗ» του ΣΚΑΪ. Να κρατήσουμε πάση θυσία ζωντανό το βρικολακιασμένο ΠΑΣΟΚ του «Μεγάλου Στοχαστή»
Δημοσιογράφοι του περασμένου αιώνα (και νέα παιδιά που να τους πάρει ο διάολος) να επιμένουν στο καταστροφικό των εκλογών και στην ανάγκη συναίνεσης, συγκυβέρνησης δηλαδή των δυο μεγάλων κομμάτων.
Όλοι και όλα στον ντορβά μπας και σωθεί το ξεχαρβαλωμένο σύστημα…
Νομιμοποίηση με άλλα λόγια των καταστροφικών χειρισμών του κόμματος που ο αρχηγός και τα στελέχη του είναι ήδη με το ένα πόδι στο Ειδικό Δικαστήριο…
Θλίψη, απέραντη θλίψη και αηδία…
Βρε κατακαημένα γιουσουφάκια, που παριστάνετε τους περισπούδαστους πολιτικούς αναλυτές, όταν παραιτούνται βουλευτές αρνούμενοι να ψηφίσουν τα κυβερνητικά νομοσχέδια, όταν κορυφαίο κυβερνητικό στέλεχος με «δάκρυα στα μάτια» ψηφίζει για τελευταία φορά νομοσχέδιο που έχει υπαγορεύσει η Τρόικα, όταν ομάδες βουλευτών ζητάνε από τον πρωθυπουργό αυτό κι εκείνο, φτάνοντας στο σημείο να ζητούν την άμεση απομάκρυνσή του από το πρωθυπουργικό αξίωμα… ΔΕ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΣΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΕΧΕΙ ΧΑΣΕΙ ΤΗΝ ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΔΕΔΗΛΩΜΕΝΗΣ;
Βάλτε λοιπόν το καλά στο μυαλό σας, αγαπημένα μου γιουσουφάκια, οποιαδήποτε λύση εκτός από αυτήν των εκλογών αποτελεί συνταγματική έκτροπή!
Ελπίζω να το έχετε καταλάβει και να σταματήσετε επί τέλους να δίνετε ρεσιτάλ δημοσιογραφικής ανοησίας, προκαλώντας έτσι τον Ελληνικό λαό που πληρώνει βαρύ το τίμημα της πολιτικής αλητείας που μας κυβερνάει.
Πηγή: http://kostasxan.blogspot.com
Δημοσιογράφοι του περασμένου αιώνα (και νέα παιδιά που να τους πάρει ο διάολος) να επιμένουν στο καταστροφικό των εκλογών και στην ανάγκη συναίνεσης, συγκυβέρνησης δηλαδή των δυο μεγάλων κομμάτων.
Όλοι και όλα στον ντορβά μπας και σωθεί το ξεχαρβαλωμένο σύστημα…
Νομιμοποίηση με άλλα λόγια των καταστροφικών χειρισμών του κόμματος που ο αρχηγός και τα στελέχη του είναι ήδη με το ένα πόδι στο Ειδικό Δικαστήριο…
Θλίψη, απέραντη θλίψη και αηδία…
Βρε κατακαημένα γιουσουφάκια, που παριστάνετε τους περισπούδαστους πολιτικούς αναλυτές, όταν παραιτούνται βουλευτές αρνούμενοι να ψηφίσουν τα κυβερνητικά νομοσχέδια, όταν κορυφαίο κυβερνητικό στέλεχος με «δάκρυα στα μάτια» ψηφίζει για τελευταία φορά νομοσχέδιο που έχει υπαγορεύσει η Τρόικα, όταν ομάδες βουλευτών ζητάνε από τον πρωθυπουργό αυτό κι εκείνο, φτάνοντας στο σημείο να ζητούν την άμεση απομάκρυνσή του από το πρωθυπουργικό αξίωμα… ΔΕ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΣΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΕΧΕΙ ΧΑΣΕΙ ΤΗΝ ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΔΕΔΗΛΩΜΕΝΗΣ;
Βάλτε λοιπόν το καλά στο μυαλό σας, αγαπημένα μου γιουσουφάκια, οποιαδήποτε λύση εκτός από αυτήν των εκλογών αποτελεί συνταγματική έκτροπή!
Ελπίζω να το έχετε καταλάβει και να σταματήσετε επί τέλους να δίνετε ρεσιτάλ δημοσιογραφικής ανοησίας, προκαλώντας έτσι τον Ελληνικό λαό που πληρώνει βαρύ το τίμημα της πολιτικής αλητείας που μας κυβερνάει.
Πηγή: http://kostasxan.blogspot.com
ΦΑΗΛΟΣ ΚΡΑΝΙΔΙΩΤΗΣ: "Ο ΠΡΟΦΕΣΟΡ ΞΕΡΟΛΑΣ...ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΙΛΑ ΕΠΤΑ ΩΡΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΞΙΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ..."
Το αίτημα του διαχρονικού ελληνικού εθνικού κινήματος είναι η Ελευθερία. Ούτε η αναζήτηση χαμηλότοκων δανεικών, ούτε η πτώση των spreads, ούτε η αποφυγή του «πιστωτικού γεγονότος», που θα ενεργοποιήσει τα στοιχήματα αιφνίδιου οικονομικού θανάτου, που καλούνται ευσχήμως CDS.
Τίποτα από όλα αυτά.
Το εθνεγερτικό σύνθημα του Λαού μας ήταν «Ελευθερία ή θάνατος» κι όχι «Ό,τι έχετε ευχαρίστηση»…
Ο Λεωνίδας του Αναξανδρίδα στις Θερμοπύλες είπε, «Μολών λαβέ» κι όχι «ελάτε κι άμα μας δώσετε την έκτη δόση, τα δίνουμε».
Οι αγωνιζόμενοι Έλληνες, από την δρομαία έφοδο στο Μαραθώνα ως τις εθνικές εξορμήσεις της δεκαετίας 1912-1922, από την αντίσταση κατά του Άξονα ως τον Ενωτικό Αγώνα της ΕΟΚΑ και την ηρωϊκή αντίσταση στην Κερύνεια, το αεροδρόμιο της Λευκωσίας και τον Άγιο Ιλαρίωνα, έδιναν τη Μάχη για την Ελευθερία. Εθνική ανεξαρτησία, λαϊκή κυριαρχία.
Αυτά ήταν, είναι και θα είναι το άλφα και το ωμέγα της ύπαρξης μας, το κίνητρο αλλά και ο σκοπός μας. Όλα τα άλλα έπονται κι όλα τα άλλα πάνω σε αυτά στηρίζονται. Παιδεία, οικονομία, υγεία, έχουν ως προϋπόθεση την Ελευθερία.
Τα ηρωικά λόγια σίγουρα δεν πληρώνουν μισθούς και συντάξεις. Οι ιστορικές αναδρομές σε στιγμές μεγαλείου και αυτοθυσίας είναι βέβαιο πως δεν περιορίζουν το έλλειμμα και το χρέος.
Όμως στον αγώνα που πρέπει να δώσουμε, γιατί ακόμη δεν τον δώσαμε, δεν δίνει κανένα αγώνα ο ιδεοληπτικός τουρίστας του Μαξίμου, ούτε ο αντ’ αυτού φαφλατάς προφέσορας, πρέπει να ξέρουμε ποιο είναι το διακύβευμα.
Λοιπόν, αδέρφια, το διακύβευμα δεν είναι απλά η ποιότητα ζωής μας, η τυχόν κατάρρευση τραπεζών κι ασφαλιστικών ταμείων. Δεν κινδυνεύουμε απλά από την φτώχεια και την χρεοκοπία.
Κινδυνεύουμε από κάτι χειρότερο: την σκλαβιά.
Στην ουσία σήμερα κινδυνεύουν γι’ άλλη μια φορά τα αποτελέσματα της Ελληνικής Επανάστασης. Πελεκούν το δέντρο της ελληνικής Ελευθερίας, αναστημένο με το αίμα των πατέρων και των παππούδων μας.
Όταν γίνει κατανοητό αυτό, όταν συνειδητοποιήσουμε τον αληθινό κίνδυνο, τότε θα μπορούμε να δώσουμε τον αγώνα για την οικονομία και για όλα αλλά φυσικά με εθνική ηγεσία και όχι με τους οσποδάρους της Τρόικας.
Η παρούσα κυβέρνηση οδηγεί την Πατρίδα σε ένα οικονομικό 1922.
Οδηγεί τους Έλληνες σε μια καταστροφή, με βαθιές ρίζες στο 1981, που δεν θα πλήξει πια έναν γεωγραφικό πυλώνα του Ελληνισμού, όπως ήταν η Μικρά Ασία αλλά τα ίδια τα θεμέλια του ελλαδικού κράτους.
Ο προφέσορ Ξερόλας, δεινός στις γλωσσικές περικοκλάδες, μπορεί να μιλάει επτά ώρες για την αξία της σιωπής, πειστικός στους αδαείς και μικρόνοες και μετά να γυρίσει την τραγιάσκα του ανάποδα, να κάτσει από την άλλή μεριά του τραπεζιού και να πει στον εαυτό του τα ακριβώς αντίθετα, εξίσου πειστικά, για όσους έχουν πέσει με το κεφάλι από το μουλάρι ή πίστεψαν ότι «λεφτά υπάρχουν».
Στις απλές ερωτήσεις, «πέστε μας, έναν, μόνον έναν στόχο που εξαγγείλατε και τον πιάσατε» ή «γιατί, παρά τα μέτρα, έχετε υστέρηση εσόδων και ακόμη μεγαλύτερο έλλειμμα;», θ΄ ακούσετε ως απάντηση σχοινοτενείς θεωρίες για την επίδραση της αυξήσεως του πληθυσμού των μελιγκρών επί της κινεζικής οικονομίας και πως το κάνουν οι λιβελούλες αλλά για την ταμπακέρα, μόκο και τουμπεκί ψιλοκομμένο και νεοφιλεύθερο.
Κι ύστερα θα μας μοστράρουν πάλι κουμπούρια στο τραπέζι, απειλές και όψιμο πατριωτισμό για να μας «σώσουν», όπως κάνουν κάθε τρεις μήνες.
Λοιπόν, ακούστε, ωμά και για να μην το πηγαίνουμε γύρω – γύρω. Τούτοι δω, εκτός από φαλιρημένοι πολιτικά, είναι και αδίστακτοι. Έχουν βρώμικο μάτι.
Τους είδατε πως χειροκροτούσανε τον ΓΑΠ και τον προφέσορα; Την χώρα την έχουν βγάλει στη διατίμηση, είναι πρωταθλητές της αποτυχίας κι έχουν πιάσει αράχνες από την αβελτηρία.
Είναι εργώδεις μόνο για το κακό. Τριάντα χρόνια υπονομεύανε και καταστρέφανε την παραγωγική βάση της χώρας, έκαναν κοινωνική πολιτική με δανεικά, προσλαμβάνανε στρατιές, έβαζαν μπουρλότο στους θεσμούς, ξεφτίλιζαν τις έννοιες των ιδεών, αποδομούσαν την εθνική ταυτότητα.
Τώρα δε μερικοί στέλνουν κι επιστολές στο Λαό και λένε «δεν είμαστε εμείς, είμαστε άλλοι»! Ποιος θ’ αγοράσει αυτές τις χάντρες κι αυτά τα σπασμένα καθρεφτάκια;
Ομοψυχία; Ναι, αλλά με ποιον.
Έχω ομοψυχία με τους απολυμένους και τους άνεργους ιδιώτες αλλά και με τους κατασυκοφαντημένους δημοσίους υπαλλήλους. Μιλούν όλοι οι νεοφιλεύθεροι ψευτογιάπηδες, που δεν έχουν βγάλει ούτε ένα ευρώ στην ελεύθερη αγορά, λες κι η χώρα ήταν στον αυτόματο, λες και δεν υπάρχουν αξιόλογοι, εργατικοί, υπεύθυνοι άνθρωποι στις δημόσιες υπηρεσίες.
Η κατασυκοφάντηση ολόκληρων κατηγοριών εργαζομένων από κατά κανόνα ανεπάγγελτα κωλόπαιδα του Κολωνακίου, είναι μια δόλια μέθοδος τεμαχισμού της κοινωνίας, που διευκολύνει, στρέφοντας τον ένα ενάντια στον άλλο, την κοινωνική ανθρωποφαγία της μνημονιακής υποτέλειας.
Είμαι αλληλέγγυος με τους υποψηφίους εφέδρους, που τα «πουλάκια» λένε ότι επιλέγονται με καθαρά κομματικά κριτήρια.
Έχω ομοψυχία με τα θύματα της γενοκτονίας της παραγωγικής βάσης της χώρας, με τους βιοτέχνες και τους εμπόρους.
Είμαι αλληλέγγυος με τους εργαζόμενους στην ζώνη στο Πέραμα, όπου πια δεν βαράει ούτε σφυρί.
Είμαι αλληλέγγυος με τους αγρότες που αν τους γυρίσεις ανάποδα θα πέσουν μόνο απλήρωτοι λογαριασμοί και τα κλειδιά του χρεωμένου τρακτέρ.
Με αυτούς ναι, είμαι αλληλέγγυος, γιατί αυτοί, ως σύνολο, δημόσιοι κι ιδιωτικοί, ελεύθεροι επαγγελματίες, επιστήμονες και χειρώνακτες, είναι ο Λαός.
Κι η Κεντροδεξιά είναι λαϊκή κι οφείλει να είναι λαϊκή. Γιατί λαϊκό δεν σημαίνει ευτελές, ούτε χυδαίο. Είναι ό,τι προέρχεται από το Λαό, ό,τι του ανήκει, τον σέβεται και τον υπηρετεί. Κι η δύναμη της Πατρίδας είναι οι Άνθρωποι της.
Έχουν όνομα, καταγωγή, τιμή, αξιοπρέπεια. Και θέλουν φρόνημα, κίνητρο.
Και το βαθύτερο κίνητρο είναι η Ελευθερία. Δώστο τους ως στόχο, δώσε και το παράδειγμα σου και μετά σου δίνουν και την ψυχή τους. Θα θυσιαστούν αρκεί να πεισθούν ότι υπάρχει όραμα, σκοπός και σχέδιο.
Για τους πολλούς υπάρχουν όλα. Στους πολλούς ανήκω και μ’ αυτούς έχω ομοψυχία. Με ψεύτες, κερδοσκόπους, συκοφάντες κι ανθρωποφάγους δεν έχω τίποτα κοινό.
Αν δεν αντιληφθούμε το διακύβευμα, αν πλησιάσουμε τα ζητήματα μόνο με την υπολογιστική μηχανή, με ελιγμούς, χειρισμούς και την προπαίδεια, όσο εμείς θα λογαριάζουμε, η οργή του Λαού θα προσπεράσει τους πάντες και τα πάντα.
Το Έθνος δεν είναι εταιρεία. Θέλει πολιτική κι όχι απλά λογιστική.
Την νομιμοφροσύνη του Λαού την γεννά η παραδειγματική ηγεσία, αυτή που λέει την αλήθεια κι υπερασπίζεται την Ελευθερία και την ευημερία των πολιτών και – εξίσου σημαντικό – αυτή που τιμωρεί. Η ατιμωρησία των υπευθύνων γι’ αυτό που ζούμε και θα ζήσουμε, θα πυροδοτήσει ανεξέλεγκτες καταστάσεις.
Μια συμφορά, κάτι απρόβλεπτο μπορεί να σε κάνει φτωχότερο. Αυτό, με σχέδιο, πίστη, καρτερία και τολμηρή ηγεσία, μπορείς να το αντέξεις. Αν όμως γίνεις φτωχός και ταυτόχρονα νοιώθεις προδομένος και σκλάβος, τότε είσαι ζώσα εκρηκτική ύλη.
Η χώρα χρειάζεται εναλλακτική επιλογή.
Άλλο δρόμο, άλλο ήθος, άλλη ηγεσία. Συντεταγμένη διέξοδο προς το μέλλον. Αυτή δεν μπορούν να τη δώσουν αυτοί που δεν το πιστεύουν, οι συκοφάντες κι εκβιαστές του Λαού, ούτε όμως και τα απολιθώματα μιας προκατακλυσμιαίας αριστεράς.
«Έτσι κι αλλιώς η γη θα γίνει κόκκινη», λέει το τραγούδι, «ή κόκκινη από ζωή ή κόκκινη από θάνατο».
Η ζωή, λοιπόν, γιατί αυτή θέλουμε, απαιτεί Ελευθερία. Και τώρα που το σκέφτομαι, ο σωστός τρόπος για να τραγουδάς τον Εθνικό Ύμνο, είναι σε στάση προσοχής αλλά με την γροθιά υψωμένη και το κεφάλι σκυμμένο, φόρο τιμής στους ταπεινούς.
Αυτοί είναι ο Λαός και ο Στρατός, αυτοί είναι ο κορμός της μεγάλης παράταξης, που έχει το χρέος να αλλάξει στ’ αλήθεια την Πατρίδα.
Τίποτα από όλα αυτά.
Το εθνεγερτικό σύνθημα του Λαού μας ήταν «Ελευθερία ή θάνατος» κι όχι «Ό,τι έχετε ευχαρίστηση»…
Ο Λεωνίδας του Αναξανδρίδα στις Θερμοπύλες είπε, «Μολών λαβέ» κι όχι «ελάτε κι άμα μας δώσετε την έκτη δόση, τα δίνουμε».
Οι αγωνιζόμενοι Έλληνες, από την δρομαία έφοδο στο Μαραθώνα ως τις εθνικές εξορμήσεις της δεκαετίας 1912-1922, από την αντίσταση κατά του Άξονα ως τον Ενωτικό Αγώνα της ΕΟΚΑ και την ηρωϊκή αντίσταση στην Κερύνεια, το αεροδρόμιο της Λευκωσίας και τον Άγιο Ιλαρίωνα, έδιναν τη Μάχη για την Ελευθερία. Εθνική ανεξαρτησία, λαϊκή κυριαρχία.
Αυτά ήταν, είναι και θα είναι το άλφα και το ωμέγα της ύπαρξης μας, το κίνητρο αλλά και ο σκοπός μας. Όλα τα άλλα έπονται κι όλα τα άλλα πάνω σε αυτά στηρίζονται. Παιδεία, οικονομία, υγεία, έχουν ως προϋπόθεση την Ελευθερία.
Τα ηρωικά λόγια σίγουρα δεν πληρώνουν μισθούς και συντάξεις. Οι ιστορικές αναδρομές σε στιγμές μεγαλείου και αυτοθυσίας είναι βέβαιο πως δεν περιορίζουν το έλλειμμα και το χρέος.
Όμως στον αγώνα που πρέπει να δώσουμε, γιατί ακόμη δεν τον δώσαμε, δεν δίνει κανένα αγώνα ο ιδεοληπτικός τουρίστας του Μαξίμου, ούτε ο αντ’ αυτού φαφλατάς προφέσορας, πρέπει να ξέρουμε ποιο είναι το διακύβευμα.
Λοιπόν, αδέρφια, το διακύβευμα δεν είναι απλά η ποιότητα ζωής μας, η τυχόν κατάρρευση τραπεζών κι ασφαλιστικών ταμείων. Δεν κινδυνεύουμε απλά από την φτώχεια και την χρεοκοπία.
Κινδυνεύουμε από κάτι χειρότερο: την σκλαβιά.
Στην ουσία σήμερα κινδυνεύουν γι’ άλλη μια φορά τα αποτελέσματα της Ελληνικής Επανάστασης. Πελεκούν το δέντρο της ελληνικής Ελευθερίας, αναστημένο με το αίμα των πατέρων και των παππούδων μας.
Όταν γίνει κατανοητό αυτό, όταν συνειδητοποιήσουμε τον αληθινό κίνδυνο, τότε θα μπορούμε να δώσουμε τον αγώνα για την οικονομία και για όλα αλλά φυσικά με εθνική ηγεσία και όχι με τους οσποδάρους της Τρόικας.
Η παρούσα κυβέρνηση οδηγεί την Πατρίδα σε ένα οικονομικό 1922.
Οδηγεί τους Έλληνες σε μια καταστροφή, με βαθιές ρίζες στο 1981, που δεν θα πλήξει πια έναν γεωγραφικό πυλώνα του Ελληνισμού, όπως ήταν η Μικρά Ασία αλλά τα ίδια τα θεμέλια του ελλαδικού κράτους.
Ο προφέσορ Ξερόλας, δεινός στις γλωσσικές περικοκλάδες, μπορεί να μιλάει επτά ώρες για την αξία της σιωπής, πειστικός στους αδαείς και μικρόνοες και μετά να γυρίσει την τραγιάσκα του ανάποδα, να κάτσει από την άλλή μεριά του τραπεζιού και να πει στον εαυτό του τα ακριβώς αντίθετα, εξίσου πειστικά, για όσους έχουν πέσει με το κεφάλι από το μουλάρι ή πίστεψαν ότι «λεφτά υπάρχουν».
Στις απλές ερωτήσεις, «πέστε μας, έναν, μόνον έναν στόχο που εξαγγείλατε και τον πιάσατε» ή «γιατί, παρά τα μέτρα, έχετε υστέρηση εσόδων και ακόμη μεγαλύτερο έλλειμμα;», θ΄ ακούσετε ως απάντηση σχοινοτενείς θεωρίες για την επίδραση της αυξήσεως του πληθυσμού των μελιγκρών επί της κινεζικής οικονομίας και πως το κάνουν οι λιβελούλες αλλά για την ταμπακέρα, μόκο και τουμπεκί ψιλοκομμένο και νεοφιλεύθερο.
Κι ύστερα θα μας μοστράρουν πάλι κουμπούρια στο τραπέζι, απειλές και όψιμο πατριωτισμό για να μας «σώσουν», όπως κάνουν κάθε τρεις μήνες.
Λοιπόν, ακούστε, ωμά και για να μην το πηγαίνουμε γύρω – γύρω. Τούτοι δω, εκτός από φαλιρημένοι πολιτικά, είναι και αδίστακτοι. Έχουν βρώμικο μάτι.
Τους είδατε πως χειροκροτούσανε τον ΓΑΠ και τον προφέσορα; Την χώρα την έχουν βγάλει στη διατίμηση, είναι πρωταθλητές της αποτυχίας κι έχουν πιάσει αράχνες από την αβελτηρία.
Είναι εργώδεις μόνο για το κακό. Τριάντα χρόνια υπονομεύανε και καταστρέφανε την παραγωγική βάση της χώρας, έκαναν κοινωνική πολιτική με δανεικά, προσλαμβάνανε στρατιές, έβαζαν μπουρλότο στους θεσμούς, ξεφτίλιζαν τις έννοιες των ιδεών, αποδομούσαν την εθνική ταυτότητα.
Τώρα δε μερικοί στέλνουν κι επιστολές στο Λαό και λένε «δεν είμαστε εμείς, είμαστε άλλοι»! Ποιος θ’ αγοράσει αυτές τις χάντρες κι αυτά τα σπασμένα καθρεφτάκια;
Ομοψυχία; Ναι, αλλά με ποιον.
Έχω ομοψυχία με τους απολυμένους και τους άνεργους ιδιώτες αλλά και με τους κατασυκοφαντημένους δημοσίους υπαλλήλους. Μιλούν όλοι οι νεοφιλεύθεροι ψευτογιάπηδες, που δεν έχουν βγάλει ούτε ένα ευρώ στην ελεύθερη αγορά, λες κι η χώρα ήταν στον αυτόματο, λες και δεν υπάρχουν αξιόλογοι, εργατικοί, υπεύθυνοι άνθρωποι στις δημόσιες υπηρεσίες.
Η κατασυκοφάντηση ολόκληρων κατηγοριών εργαζομένων από κατά κανόνα ανεπάγγελτα κωλόπαιδα του Κολωνακίου, είναι μια δόλια μέθοδος τεμαχισμού της κοινωνίας, που διευκολύνει, στρέφοντας τον ένα ενάντια στον άλλο, την κοινωνική ανθρωποφαγία της μνημονιακής υποτέλειας.
Είμαι αλληλέγγυος με τους υποψηφίους εφέδρους, που τα «πουλάκια» λένε ότι επιλέγονται με καθαρά κομματικά κριτήρια.
Έχω ομοψυχία με τα θύματα της γενοκτονίας της παραγωγικής βάσης της χώρας, με τους βιοτέχνες και τους εμπόρους.
Είμαι αλληλέγγυος με τους εργαζόμενους στην ζώνη στο Πέραμα, όπου πια δεν βαράει ούτε σφυρί.
Είμαι αλληλέγγυος με τους αγρότες που αν τους γυρίσεις ανάποδα θα πέσουν μόνο απλήρωτοι λογαριασμοί και τα κλειδιά του χρεωμένου τρακτέρ.
Με αυτούς ναι, είμαι αλληλέγγυος, γιατί αυτοί, ως σύνολο, δημόσιοι κι ιδιωτικοί, ελεύθεροι επαγγελματίες, επιστήμονες και χειρώνακτες, είναι ο Λαός.
Κι η Κεντροδεξιά είναι λαϊκή κι οφείλει να είναι λαϊκή. Γιατί λαϊκό δεν σημαίνει ευτελές, ούτε χυδαίο. Είναι ό,τι προέρχεται από το Λαό, ό,τι του ανήκει, τον σέβεται και τον υπηρετεί. Κι η δύναμη της Πατρίδας είναι οι Άνθρωποι της.
Έχουν όνομα, καταγωγή, τιμή, αξιοπρέπεια. Και θέλουν φρόνημα, κίνητρο.
Και το βαθύτερο κίνητρο είναι η Ελευθερία. Δώστο τους ως στόχο, δώσε και το παράδειγμα σου και μετά σου δίνουν και την ψυχή τους. Θα θυσιαστούν αρκεί να πεισθούν ότι υπάρχει όραμα, σκοπός και σχέδιο.
Για τους πολλούς υπάρχουν όλα. Στους πολλούς ανήκω και μ’ αυτούς έχω ομοψυχία. Με ψεύτες, κερδοσκόπους, συκοφάντες κι ανθρωποφάγους δεν έχω τίποτα κοινό.
Αν δεν αντιληφθούμε το διακύβευμα, αν πλησιάσουμε τα ζητήματα μόνο με την υπολογιστική μηχανή, με ελιγμούς, χειρισμούς και την προπαίδεια, όσο εμείς θα λογαριάζουμε, η οργή του Λαού θα προσπεράσει τους πάντες και τα πάντα.
Το Έθνος δεν είναι εταιρεία. Θέλει πολιτική κι όχι απλά λογιστική.
Την νομιμοφροσύνη του Λαού την γεννά η παραδειγματική ηγεσία, αυτή που λέει την αλήθεια κι υπερασπίζεται την Ελευθερία και την ευημερία των πολιτών και – εξίσου σημαντικό – αυτή που τιμωρεί. Η ατιμωρησία των υπευθύνων γι’ αυτό που ζούμε και θα ζήσουμε, θα πυροδοτήσει ανεξέλεγκτες καταστάσεις.
Μια συμφορά, κάτι απρόβλεπτο μπορεί να σε κάνει φτωχότερο. Αυτό, με σχέδιο, πίστη, καρτερία και τολμηρή ηγεσία, μπορείς να το αντέξεις. Αν όμως γίνεις φτωχός και ταυτόχρονα νοιώθεις προδομένος και σκλάβος, τότε είσαι ζώσα εκρηκτική ύλη.
Η χώρα χρειάζεται εναλλακτική επιλογή.
Άλλο δρόμο, άλλο ήθος, άλλη ηγεσία. Συντεταγμένη διέξοδο προς το μέλλον. Αυτή δεν μπορούν να τη δώσουν αυτοί που δεν το πιστεύουν, οι συκοφάντες κι εκβιαστές του Λαού, ούτε όμως και τα απολιθώματα μιας προκατακλυσμιαίας αριστεράς.
«Έτσι κι αλλιώς η γη θα γίνει κόκκινη», λέει το τραγούδι, «ή κόκκινη από ζωή ή κόκκινη από θάνατο».
Η ζωή, λοιπόν, γιατί αυτή θέλουμε, απαιτεί Ελευθερία. Και τώρα που το σκέφτομαι, ο σωστός τρόπος για να τραγουδάς τον Εθνικό Ύμνο, είναι σε στάση προσοχής αλλά με την γροθιά υψωμένη και το κεφάλι σκυμμένο, φόρο τιμής στους ταπεινούς.
Αυτοί είναι ο Λαός και ο Στρατός, αυτοί είναι ο κορμός της μεγάλης παράταξης, που έχει το χρέος να αλλάξει στ’ αλήθεια την Πατρίδα.
Σάββατο 22 Οκτωβρίου 2011
ΟΜΙΛΙΑ (16/9/2011) ΝΙΚΟΥ ΤΑΤΣΟΥ (ΠΡΕΣΒΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΣΤΟΝ ΟΟΣΑ) ΣΤΗΝ ΑΓΓΛΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΜΕ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΛΕΞΕΙΣ
FAREWELL ADDRESS TO THE O.E.C.D. COUNCIL
Prof. Nikos Tatsos
Ambassador of Greece
I eulogize this polyglot and plethoric synod of diplomats, politicians, academics, economists, ecologists, mathematicians, econometricians, demographers, technologists and other scholars and technocrats who are systematically and dynamically analyzing the economic, numismatic, ecological and energy phenomena, problems, episodes and arrhythmias of this planet and agonize for the anamorphosis of our economic and ecological systems.
I emphasize in my prologue that I have no psychosis, rhetoric syndrome for demagogy or the scope to proselytize you with my homily to the Hellenic glossary. However, there is no amphibole that the Hellenic glossary is diachronic and ecumenical and that it has for eons stigmatized with its idiomorphic character and its plethora of lexis the history and the epistemology of this cosmos. It is neither a hypothesis nor hyperbolic to homologate that the synchronous polyglotism, its grammar and polymorphous dialects are based on lexis, synonyms, acronyms, symbols, metaphors, phraseology and glossary idioms and syntactic canons of the Hellenic glossa, its etymological thesaurus, its alphabet and its polytonic orthography. Thus, it is neither anacoluthon nor eccentric that the holon of my homily in this synod is in Hellenic[1] <#_ftn1> . Though in such a trope that will still echo English to you.
I
Our epoch is characterized and stigmatized by the anarchy, anomaly, arrhythmia and atony of our asthenic economic system. However, all critical endogenous and exogenous parameters of the synthetic ecumenical economic architecture have been analyzed empirically and in bathos by our epistemologists and the anatomy of the episode and its etiology are not anymore agnostic, amphibological or anapodeictic. For, in our democratic systems there is no adytum and our icon for the genesis of the crisis has been well schematized now.
To my thesis, the genesis of the economic crisis is not symptomatic. Furthermore, to my thesis the critical parameters of this genesis are basically ethical.
Synoptically, I have the aesthesis that our adiaphanous economic systems characterized by monopolies, oligopolies, monopsonies and a plethora of other inelasticities and asymmetries, basically symbolize the philosophy of our plutocratic system and the ideology and idiosyncrasy of some of its strategic protagonists whose apathy, enigmatic and problematic logic, pathetic praxis and policies have no euesthesia for the ecumenical euphoria. Their economic axioms and methods and basically their economic bulimia have been catastrophic and chaotic.
I emphasize my agony and melancholy for them for not analyzing the episodes, the periodicity and the didactics of the phenomena. Their egoism and apathy have stigmatized our epoch, they have traumatized the democratic climate and their unorthodox policies have generated a hemorrhage of our economic systems.
Their chronic egomania and megalomania and their enigmatic and problematic logic is a pathetic phenomenon. They have no idealism, their dogmas and practices are often asymmetric and in antithesis to the pneuma and the axioms of our epoch and their egoism and apathy for the ecumenical euphoria generates phobia and panic.
Though, it is not my scope to be hyper-categorical or to hyper-dramatize the phenomenon and it is not to my ethos and idiosyncrasy to anathematize the protagonists of the economic pandemonium either. In our democratic political systems there is always an exodus from the chaos and the crisis.
It is crystal that the economic crisis is not yet epic and that for the anacrusis of the crisis, the catharsis and metamorphosis of the economic system and the anabiosis of the economic euphoria drastic (even draconian, but not barbaric) praxes are still basic. But, they must be logical and pragmatic and our gnomon has to be a synthesis of political, economic and ecological scopes, together with philanthropic criteria. Hence, it is critical to emphasize that those prognosis techniques, diagnosis and therapeutic methodologies that are based on econometric models and other mathematical techniques are not a panacea for the anomalies of our epoch.
The scope of our policy must be to organize a dynamic dialogue on the therapy of the economic system and not parallel monologues with stereotypes. For, with synergies, academic gnosis, epistemological methods and dialogue we can analyze and synthesize the plethora of economic ideas and dogmas. Though, our policies must be based more on economic and less on political criteria. And our strategies and policies should not be antagonistic, anachronistic, myopic or atrophic. They must be harmonized and symmetric, systematic, well organized and synchronized. And they must be based on the orthodoxy of economic theory, epistemological axioms and analysis.
Basically, I prophesize that this odyssey, this traumatic historic phenomenon will be a paradigm of harmony and dynamic synergy between our Organization, the Pan-ethnic Numismatic Thesaurus (IMF), the European[2] <#_ftn2> Enosis (EU) and all other pan-ethnic or peripheral organizations.
I I
It is also critical to emphasize that economic policy must not be hyper-antagonistic to ecological acme. For, to my thesis, the dilemma “economic euphoria or ecological acme” is a pseudo-dilemma. In antithesis, a greater harmonization between economic and ecological policies and practices is basic.
The ecological catastrophe is not a symptomatic phenomenon and my prognosis is that it is not an epidermic or ephemeral phenomenon either. It is a pandemic episode and an endemic phenomenon of our axiomatic system. It is also a drama, a trauma, an anathema and a stigma of our epoch.
In parenthesis, I homologate that I am dysthymic with all those egocentric and myopic politicians, technocrats, economic colossus or economic oligarchs who with their apathy, frenetic praxis, hysteric and psychotic syndromes and ephemeral policies base their plutocracy and monocracy on unethical, non-deontological and asymmetric practices with myriads of problems. We are all martyrs of their adiaphorism and economic bulimia and paradoxically, I have the aesthesis that it is only those protagonists that do not panic with their egoism and aphasia.
New ideas, new methods, new technologies and new techniques for new ecological and biological systems are basic and drastic therapeutical practices without hysteresis are critical to pause the problem. New empirical methods and new holistic and horizontal analyses are also basic as an antidote to the phenomenon.
There is no amphibole that we have the gnosis, the enthusiasm and the dynamism to program therapeutic practices for the economic anemia and the ecological chaos and catastrophe. But there is no magic, automatic or anodynous exodus from the crisis. Diagnostic methods, therapeutic schemes and strategies must be analyzed and synthesized based on a democratic climate and non-dogmatic or egocentric dialogue. For, the dialogue being in diametric antithesis with the monologue is characterized by the synthesis of ideas and its democratic pneuma and axioms. Though, our prognostic, diagnostic and therapeutic practices must be logical and pragmatic and in harmony with our dogmas and ideas.
We must generate and organize new techniques, new technologies and new ideas as a therapy to the climatic anomalies of the planet, without stereotypes or geopolitical antagonism. Thus, while chemicals, petroleum and the plethora of other non ecological morphs of energy are catastrophic, agro-ecological methods, photoelectric, hydraulic, hydro-electric and other ecological and biological types and categories of energy that are still in practice in embryonic morph are central as antidotes and will diachronically metamorphose the physiognomy, physiology and morphology of our ecumenical clima.
I I I
In my epilogue, I apologize for having tyrannized you with my monologue and sympathize me for my Hellenic acrobatic phraseology and etymological glossary that was based on lexical hyperboles, synonyms and symbolic metaphors. My apologies also for my cynical, caustic and anaglyph tone about the chaos of the economic crisis and the polymorph episodes of the ecological catastrophe.
I emphasize my euharistia to all of you, diplomats and scholars, to the plethora of technocrats and analysts, to the technicians, the organizers, and generally to all eponymous and anonymous protagonists of these synods. All our synods have generated schemes of synergies and they have been isometrically dynamic, with all of us agonizing with zeal for the anamorphosis of the economic system and the metamorphosis of the climate of this planet.
I am also enthusiastic with the atmosphere of our synods and the euphoria of gnosis and praxis under the aegis of our Organization. And although it is not my scope to propagandize for our Organization, I emphasize that I am fanatically enthusiastic about its colossal and prototype analyses, its epistemological bibles and periodicals and generally its bibliographic thesaurus. In parallel, I am enthusiastic about its gigantic anode and acme. This Organization of homogenous ethnos is, as a catalyst of synergies and empirical analysis, pragmatically monadic. However, it will be hypocritical not to homologate some skepticism about the prosthesis or proselytism of other ethnos to the OECD.
My euharistia to the Hellenic Politeia and to the eugenic, philoxenous autochthons of this cosmopolitan metropolis. I shall be nostalgic of the fantastic and phantasmagoric panorama of this polis, its physical thesaurus, the atmosphere of its cosmopolitan centre and generally its aura. Paris is pragmatically an ideal polis. A geographical paradise. An idyllic, plethoric, graphic, polyphyletic and non- xenophobic metropolis. A cosmopolitan centre with myriads of museums, palaces of aristocrats, theatres, operas, athletic centers and stadiums and plethora of other historical and panoramic scenes. I homologate that I am a fanatic Francophile, though still not as much a fanatic francophone.
I shall also be nostalgic of our oenophile gastronomic symposia.
My encomiums to the charismatic hegemony of this Organization, you Angel[3] <#_ftn3> for your pathos, dynamism, rhetoric charisma, fantasy, gigantic energy, stochastic analysis and scholastic zeal. All these charisma, together with your titanic physical and pneumatic enthusiasm have dynamized OECD and have metamorphosed the physiognomy of this Organization. All these charisma emphatically characterize you as an agonistes and patriarch of this Organization.
My eulogy and agape to all of you and ……. to phrase something in prototype and authentic English, “I’ll miss you all ! “.
Paris, 16.9.2011
[1] <#_ftnref> Apart from some peripheral words such as articles and prepositions, etc.
[2] <#_ftnref> Europa : a mythological queen of Crete. Later Europa stood for mainland Greece and even later its meaning was extended to northern lands.
[3] <#_ftnref> Hellenic etymology : “angelos” (messenger)
Prof. Nikos Tatsos
Ambassador of Greece
I eulogize this polyglot and plethoric synod of diplomats, politicians, academics, economists, ecologists, mathematicians, econometricians, demographers, technologists and other scholars and technocrats who are systematically and dynamically analyzing the economic, numismatic, ecological and energy phenomena, problems, episodes and arrhythmias of this planet and agonize for the anamorphosis of our economic and ecological systems.
I emphasize in my prologue that I have no psychosis, rhetoric syndrome for demagogy or the scope to proselytize you with my homily to the Hellenic glossary. However, there is no amphibole that the Hellenic glossary is diachronic and ecumenical and that it has for eons stigmatized with its idiomorphic character and its plethora of lexis the history and the epistemology of this cosmos. It is neither a hypothesis nor hyperbolic to homologate that the synchronous polyglotism, its grammar and polymorphous dialects are based on lexis, synonyms, acronyms, symbols, metaphors, phraseology and glossary idioms and syntactic canons of the Hellenic glossa, its etymological thesaurus, its alphabet and its polytonic orthography. Thus, it is neither anacoluthon nor eccentric that the holon of my homily in this synod is in Hellenic[1] <#_ftn1> . Though in such a trope that will still echo English to you.
I
Our epoch is characterized and stigmatized by the anarchy, anomaly, arrhythmia and atony of our asthenic economic system. However, all critical endogenous and exogenous parameters of the synthetic ecumenical economic architecture have been analyzed empirically and in bathos by our epistemologists and the anatomy of the episode and its etiology are not anymore agnostic, amphibological or anapodeictic. For, in our democratic systems there is no adytum and our icon for the genesis of the crisis has been well schematized now.
To my thesis, the genesis of the economic crisis is not symptomatic. Furthermore, to my thesis the critical parameters of this genesis are basically ethical.
Synoptically, I have the aesthesis that our adiaphanous economic systems characterized by monopolies, oligopolies, monopsonies and a plethora of other inelasticities and asymmetries, basically symbolize the philosophy of our plutocratic system and the ideology and idiosyncrasy of some of its strategic protagonists whose apathy, enigmatic and problematic logic, pathetic praxis and policies have no euesthesia for the ecumenical euphoria. Their economic axioms and methods and basically their economic bulimia have been catastrophic and chaotic.
I emphasize my agony and melancholy for them for not analyzing the episodes, the periodicity and the didactics of the phenomena. Their egoism and apathy have stigmatized our epoch, they have traumatized the democratic climate and their unorthodox policies have generated a hemorrhage of our economic systems.
Their chronic egomania and megalomania and their enigmatic and problematic logic is a pathetic phenomenon. They have no idealism, their dogmas and practices are often asymmetric and in antithesis to the pneuma and the axioms of our epoch and their egoism and apathy for the ecumenical euphoria generates phobia and panic.
Though, it is not my scope to be hyper-categorical or to hyper-dramatize the phenomenon and it is not to my ethos and idiosyncrasy to anathematize the protagonists of the economic pandemonium either. In our democratic political systems there is always an exodus from the chaos and the crisis.
It is crystal that the economic crisis is not yet epic and that for the anacrusis of the crisis, the catharsis and metamorphosis of the economic system and the anabiosis of the economic euphoria drastic (even draconian, but not barbaric) praxes are still basic. But, they must be logical and pragmatic and our gnomon has to be a synthesis of political, economic and ecological scopes, together with philanthropic criteria. Hence, it is critical to emphasize that those prognosis techniques, diagnosis and therapeutic methodologies that are based on econometric models and other mathematical techniques are not a panacea for the anomalies of our epoch.
The scope of our policy must be to organize a dynamic dialogue on the therapy of the economic system and not parallel monologues with stereotypes. For, with synergies, academic gnosis, epistemological methods and dialogue we can analyze and synthesize the plethora of economic ideas and dogmas. Though, our policies must be based more on economic and less on political criteria. And our strategies and policies should not be antagonistic, anachronistic, myopic or atrophic. They must be harmonized and symmetric, systematic, well organized and synchronized. And they must be based on the orthodoxy of economic theory, epistemological axioms and analysis.
Basically, I prophesize that this odyssey, this traumatic historic phenomenon will be a paradigm of harmony and dynamic synergy between our Organization, the Pan-ethnic Numismatic Thesaurus (IMF), the European[2] <#_ftn2> Enosis (EU) and all other pan-ethnic or peripheral organizations.
I I
It is also critical to emphasize that economic policy must not be hyper-antagonistic to ecological acme. For, to my thesis, the dilemma “economic euphoria or ecological acme” is a pseudo-dilemma. In antithesis, a greater harmonization between economic and ecological policies and practices is basic.
The ecological catastrophe is not a symptomatic phenomenon and my prognosis is that it is not an epidermic or ephemeral phenomenon either. It is a pandemic episode and an endemic phenomenon of our axiomatic system. It is also a drama, a trauma, an anathema and a stigma of our epoch.
In parenthesis, I homologate that I am dysthymic with all those egocentric and myopic politicians, technocrats, economic colossus or economic oligarchs who with their apathy, frenetic praxis, hysteric and psychotic syndromes and ephemeral policies base their plutocracy and monocracy on unethical, non-deontological and asymmetric practices with myriads of problems. We are all martyrs of their adiaphorism and economic bulimia and paradoxically, I have the aesthesis that it is only those protagonists that do not panic with their egoism and aphasia.
New ideas, new methods, new technologies and new techniques for new ecological and biological systems are basic and drastic therapeutical practices without hysteresis are critical to pause the problem. New empirical methods and new holistic and horizontal analyses are also basic as an antidote to the phenomenon.
There is no amphibole that we have the gnosis, the enthusiasm and the dynamism to program therapeutic practices for the economic anemia and the ecological chaos and catastrophe. But there is no magic, automatic or anodynous exodus from the crisis. Diagnostic methods, therapeutic schemes and strategies must be analyzed and synthesized based on a democratic climate and non-dogmatic or egocentric dialogue. For, the dialogue being in diametric antithesis with the monologue is characterized by the synthesis of ideas and its democratic pneuma and axioms. Though, our prognostic, diagnostic and therapeutic practices must be logical and pragmatic and in harmony with our dogmas and ideas.
We must generate and organize new techniques, new technologies and new ideas as a therapy to the climatic anomalies of the planet, without stereotypes or geopolitical antagonism. Thus, while chemicals, petroleum and the plethora of other non ecological morphs of energy are catastrophic, agro-ecological methods, photoelectric, hydraulic, hydro-electric and other ecological and biological types and categories of energy that are still in practice in embryonic morph are central as antidotes and will diachronically metamorphose the physiognomy, physiology and morphology of our ecumenical clima.
I I I
In my epilogue, I apologize for having tyrannized you with my monologue and sympathize me for my Hellenic acrobatic phraseology and etymological glossary that was based on lexical hyperboles, synonyms and symbolic metaphors. My apologies also for my cynical, caustic and anaglyph tone about the chaos of the economic crisis and the polymorph episodes of the ecological catastrophe.
I emphasize my euharistia to all of you, diplomats and scholars, to the plethora of technocrats and analysts, to the technicians, the organizers, and generally to all eponymous and anonymous protagonists of these synods. All our synods have generated schemes of synergies and they have been isometrically dynamic, with all of us agonizing with zeal for the anamorphosis of the economic system and the metamorphosis of the climate of this planet.
I am also enthusiastic with the atmosphere of our synods and the euphoria of gnosis and praxis under the aegis of our Organization. And although it is not my scope to propagandize for our Organization, I emphasize that I am fanatically enthusiastic about its colossal and prototype analyses, its epistemological bibles and periodicals and generally its bibliographic thesaurus. In parallel, I am enthusiastic about its gigantic anode and acme. This Organization of homogenous ethnos is, as a catalyst of synergies and empirical analysis, pragmatically monadic. However, it will be hypocritical not to homologate some skepticism about the prosthesis or proselytism of other ethnos to the OECD.
My euharistia to the Hellenic Politeia and to the eugenic, philoxenous autochthons of this cosmopolitan metropolis. I shall be nostalgic of the fantastic and phantasmagoric panorama of this polis, its physical thesaurus, the atmosphere of its cosmopolitan centre and generally its aura. Paris is pragmatically an ideal polis. A geographical paradise. An idyllic, plethoric, graphic, polyphyletic and non- xenophobic metropolis. A cosmopolitan centre with myriads of museums, palaces of aristocrats, theatres, operas, athletic centers and stadiums and plethora of other historical and panoramic scenes. I homologate that I am a fanatic Francophile, though still not as much a fanatic francophone.
I shall also be nostalgic of our oenophile gastronomic symposia.
My encomiums to the charismatic hegemony of this Organization, you Angel[3] <#_ftn3> for your pathos, dynamism, rhetoric charisma, fantasy, gigantic energy, stochastic analysis and scholastic zeal. All these charisma, together with your titanic physical and pneumatic enthusiasm have dynamized OECD and have metamorphosed the physiognomy of this Organization. All these charisma emphatically characterize you as an agonistes and patriarch of this Organization.
My eulogy and agape to all of you and ……. to phrase something in prototype and authentic English, “I’ll miss you all ! “.
Paris, 16.9.2011
[1] <#_ftnref> Apart from some peripheral words such as articles and prepositions, etc.
[2] <#_ftnref> Europa : a mythological queen of Crete. Later Europa stood for mainland Greece and even later its meaning was extended to northern lands.
[3] <#_ftnref> Hellenic etymology : “angelos” (messenger)
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
