Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Παρασκευή 3 Φεβρουαρίου 2012
Τετάρτη 18 Ιανουαρίου 2012
ΙΣΑΑΚ ΝΕΥΤΩΝ - ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΤΑ ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΑ ΤΟΥ
Το πανεπιστήμιο Κέμπριτζ, όπου δίδασκε ο διάσημος φυσικός και μαθηματικός Ισαάκ
Νεύτων, επιτρέπει πλέον για πρώτη φορά τη διαδικτυακή πρόσβαση οποιουδήποτε
ενδιαφερόμενου στα ψηφιοποιημένα χειρόγραφα και πρωτότυπα τυπωμένα έργα του
μεγάλου επιστήμονα.
Μεταξύ αυτών βρίσκεται η πρωτότυπη τυπωμένη έκδοση του αριστουργήματός του «Principia Mathematica» (Μαθηματικές Αρχές της Φυσικής Φιλοσοφίας), μαζί με τις εμβόλιμες σχετικές χειρόγραφες σημειώσεις και απαντητικά σχόλια στους επικριτές του, που ο ίδιος είχε κάνει πάνω στο δικό του...αντίτυπο.
Μέχρι στιγμής, σύμφωνα με τη βρετανική «Γκάρντιαν», περισσότερες από 4.000
σελίδες, δηλαδή περίπου το ένα πέμπτο του αρχείου του Νεύτωνα, που διατηρεί το
φημισμένο πανεπιστήμιο, έχουν ψηφιοποιηθεί και είναι προσβάσιμα online στο
πλαίσιο ενός προγράμματος, το οποίο θα δώσει στο ευρύ κοινό πρόσβαση στο έργο
και άλλων «κολοσσών» της επιστήμης, όπως ο Δαρβίνος.
Όπως δήλωσε ο υπεύθυνος για την ψηφιοποίηση στη βιβλιοθήκη του Κέμπριτζ, Γκραντ Γιανγκ, τα χειρόγραφα του Νεύτωνα αποκαλύπτουν τον τρόπο που σκεπτόταν και σταδιακά προχωρούσε στις σημαντικές ανακαλύψεις του, που σφράγισαν τη σύγχρονη επιστήμη.
Για ρίξτε όμως και μια ματιά και το σημειωματάριό του. Αναγνωρίζετε τη γλώσσα που χρησιμοποιούσε;
ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΣΥΝΔΕΣΜΟ ΤΟΥ "ΚΕΜΠΡΙΤΖ"
Cambridge Digital Library - University of Cambridge cudl.lib.cam.ac.uk
Πηγή: http://trikalagr.blogspot.com
Σάββατο 22 Οκτωβρίου 2011
ΟΜΙΛΙΑ (16/9/2011) ΝΙΚΟΥ ΤΑΤΣΟΥ (ΠΡΕΣΒΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΣΤΟΝ ΟΟΣΑ) ΣΤΗΝ ΑΓΓΛΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΜΕ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΛΕΞΕΙΣ
FAREWELL ADDRESS TO THE O.E.C.D. COUNCIL
Prof. Nikos Tatsos
Ambassador of Greece
I eulogize this polyglot and plethoric synod of diplomats, politicians, academics, economists, ecologists, mathematicians, econometricians, demographers, technologists and other scholars and technocrats who are systematically and dynamically analyzing the economic, numismatic, ecological and energy phenomena, problems, episodes and arrhythmias of this planet and agonize for the anamorphosis of our economic and ecological systems.
I emphasize in my prologue that I have no psychosis, rhetoric syndrome for demagogy or the scope to proselytize you with my homily to the Hellenic glossary. However, there is no amphibole that the Hellenic glossary is diachronic and ecumenical and that it has for eons stigmatized with its idiomorphic character and its plethora of lexis the history and the epistemology of this cosmos. It is neither a hypothesis nor hyperbolic to homologate that the synchronous polyglotism, its grammar and polymorphous dialects are based on lexis, synonyms, acronyms, symbols, metaphors, phraseology and glossary idioms and syntactic canons of the Hellenic glossa, its etymological thesaurus, its alphabet and its polytonic orthography. Thus, it is neither anacoluthon nor eccentric that the holon of my homily in this synod is in Hellenic[1] <#_ftn1> . Though in such a trope that will still echo English to you.
I
Our epoch is characterized and stigmatized by the anarchy, anomaly, arrhythmia and atony of our asthenic economic system. However, all critical endogenous and exogenous parameters of the synthetic ecumenical economic architecture have been analyzed empirically and in bathos by our epistemologists and the anatomy of the episode and its etiology are not anymore agnostic, amphibological or anapodeictic. For, in our democratic systems there is no adytum and our icon for the genesis of the crisis has been well schematized now.
To my thesis, the genesis of the economic crisis is not symptomatic. Furthermore, to my thesis the critical parameters of this genesis are basically ethical.
Synoptically, I have the aesthesis that our adiaphanous economic systems characterized by monopolies, oligopolies, monopsonies and a plethora of other inelasticities and asymmetries, basically symbolize the philosophy of our plutocratic system and the ideology and idiosyncrasy of some of its strategic protagonists whose apathy, enigmatic and problematic logic, pathetic praxis and policies have no euesthesia for the ecumenical euphoria. Their economic axioms and methods and basically their economic bulimia have been catastrophic and chaotic.
I emphasize my agony and melancholy for them for not analyzing the episodes, the periodicity and the didactics of the phenomena. Their egoism and apathy have stigmatized our epoch, they have traumatized the democratic climate and their unorthodox policies have generated a hemorrhage of our economic systems.
Their chronic egomania and megalomania and their enigmatic and problematic logic is a pathetic phenomenon. They have no idealism, their dogmas and practices are often asymmetric and in antithesis to the pneuma and the axioms of our epoch and their egoism and apathy for the ecumenical euphoria generates phobia and panic.
Though, it is not my scope to be hyper-categorical or to hyper-dramatize the phenomenon and it is not to my ethos and idiosyncrasy to anathematize the protagonists of the economic pandemonium either. In our democratic political systems there is always an exodus from the chaos and the crisis.
It is crystal that the economic crisis is not yet epic and that for the anacrusis of the crisis, the catharsis and metamorphosis of the economic system and the anabiosis of the economic euphoria drastic (even draconian, but not barbaric) praxes are still basic. But, they must be logical and pragmatic and our gnomon has to be a synthesis of political, economic and ecological scopes, together with philanthropic criteria. Hence, it is critical to emphasize that those prognosis techniques, diagnosis and therapeutic methodologies that are based on econometric models and other mathematical techniques are not a panacea for the anomalies of our epoch.
The scope of our policy must be to organize a dynamic dialogue on the therapy of the economic system and not parallel monologues with stereotypes. For, with synergies, academic gnosis, epistemological methods and dialogue we can analyze and synthesize the plethora of economic ideas and dogmas. Though, our policies must be based more on economic and less on political criteria. And our strategies and policies should not be antagonistic, anachronistic, myopic or atrophic. They must be harmonized and symmetric, systematic, well organized and synchronized. And they must be based on the orthodoxy of economic theory, epistemological axioms and analysis.
Basically, I prophesize that this odyssey, this traumatic historic phenomenon will be a paradigm of harmony and dynamic synergy between our Organization, the Pan-ethnic Numismatic Thesaurus (IMF), the European[2] <#_ftn2> Enosis (EU) and all other pan-ethnic or peripheral organizations.
I I
It is also critical to emphasize that economic policy must not be hyper-antagonistic to ecological acme. For, to my thesis, the dilemma “economic euphoria or ecological acme” is a pseudo-dilemma. In antithesis, a greater harmonization between economic and ecological policies and practices is basic.
The ecological catastrophe is not a symptomatic phenomenon and my prognosis is that it is not an epidermic or ephemeral phenomenon either. It is a pandemic episode and an endemic phenomenon of our axiomatic system. It is also a drama, a trauma, an anathema and a stigma of our epoch.
In parenthesis, I homologate that I am dysthymic with all those egocentric and myopic politicians, technocrats, economic colossus or economic oligarchs who with their apathy, frenetic praxis, hysteric and psychotic syndromes and ephemeral policies base their plutocracy and monocracy on unethical, non-deontological and asymmetric practices with myriads of problems. We are all martyrs of their adiaphorism and economic bulimia and paradoxically, I have the aesthesis that it is only those protagonists that do not panic with their egoism and aphasia.
New ideas, new methods, new technologies and new techniques for new ecological and biological systems are basic and drastic therapeutical practices without hysteresis are critical to pause the problem. New empirical methods and new holistic and horizontal analyses are also basic as an antidote to the phenomenon.
There is no amphibole that we have the gnosis, the enthusiasm and the dynamism to program therapeutic practices for the economic anemia and the ecological chaos and catastrophe. But there is no magic, automatic or anodynous exodus from the crisis. Diagnostic methods, therapeutic schemes and strategies must be analyzed and synthesized based on a democratic climate and non-dogmatic or egocentric dialogue. For, the dialogue being in diametric antithesis with the monologue is characterized by the synthesis of ideas and its democratic pneuma and axioms. Though, our prognostic, diagnostic and therapeutic practices must be logical and pragmatic and in harmony with our dogmas and ideas.
We must generate and organize new techniques, new technologies and new ideas as a therapy to the climatic anomalies of the planet, without stereotypes or geopolitical antagonism. Thus, while chemicals, petroleum and the plethora of other non ecological morphs of energy are catastrophic, agro-ecological methods, photoelectric, hydraulic, hydro-electric and other ecological and biological types and categories of energy that are still in practice in embryonic morph are central as antidotes and will diachronically metamorphose the physiognomy, physiology and morphology of our ecumenical clima.
I I I
In my epilogue, I apologize for having tyrannized you with my monologue and sympathize me for my Hellenic acrobatic phraseology and etymological glossary that was based on lexical hyperboles, synonyms and symbolic metaphors. My apologies also for my cynical, caustic and anaglyph tone about the chaos of the economic crisis and the polymorph episodes of the ecological catastrophe.
I emphasize my euharistia to all of you, diplomats and scholars, to the plethora of technocrats and analysts, to the technicians, the organizers, and generally to all eponymous and anonymous protagonists of these synods. All our synods have generated schemes of synergies and they have been isometrically dynamic, with all of us agonizing with zeal for the anamorphosis of the economic system and the metamorphosis of the climate of this planet.
I am also enthusiastic with the atmosphere of our synods and the euphoria of gnosis and praxis under the aegis of our Organization. And although it is not my scope to propagandize for our Organization, I emphasize that I am fanatically enthusiastic about its colossal and prototype analyses, its epistemological bibles and periodicals and generally its bibliographic thesaurus. In parallel, I am enthusiastic about its gigantic anode and acme. This Organization of homogenous ethnos is, as a catalyst of synergies and empirical analysis, pragmatically monadic. However, it will be hypocritical not to homologate some skepticism about the prosthesis or proselytism of other ethnos to the OECD.
My euharistia to the Hellenic Politeia and to the eugenic, philoxenous autochthons of this cosmopolitan metropolis. I shall be nostalgic of the fantastic and phantasmagoric panorama of this polis, its physical thesaurus, the atmosphere of its cosmopolitan centre and generally its aura. Paris is pragmatically an ideal polis. A geographical paradise. An idyllic, plethoric, graphic, polyphyletic and non- xenophobic metropolis. A cosmopolitan centre with myriads of museums, palaces of aristocrats, theatres, operas, athletic centers and stadiums and plethora of other historical and panoramic scenes. I homologate that I am a fanatic Francophile, though still not as much a fanatic francophone.
I shall also be nostalgic of our oenophile gastronomic symposia.
My encomiums to the charismatic hegemony of this Organization, you Angel[3] <#_ftn3> for your pathos, dynamism, rhetoric charisma, fantasy, gigantic energy, stochastic analysis and scholastic zeal. All these charisma, together with your titanic physical and pneumatic enthusiasm have dynamized OECD and have metamorphosed the physiognomy of this Organization. All these charisma emphatically characterize you as an agonistes and patriarch of this Organization.
My eulogy and agape to all of you and ……. to phrase something in prototype and authentic English, “I’ll miss you all ! “.
Paris, 16.9.2011
[1] <#_ftnref> Apart from some peripheral words such as articles and prepositions, etc.
[2] <#_ftnref> Europa : a mythological queen of Crete. Later Europa stood for mainland Greece and even later its meaning was extended to northern lands.
[3] <#_ftnref> Hellenic etymology : “angelos” (messenger)
Prof. Nikos Tatsos
Ambassador of Greece
I eulogize this polyglot and plethoric synod of diplomats, politicians, academics, economists, ecologists, mathematicians, econometricians, demographers, technologists and other scholars and technocrats who are systematically and dynamically analyzing the economic, numismatic, ecological and energy phenomena, problems, episodes and arrhythmias of this planet and agonize for the anamorphosis of our economic and ecological systems.
I emphasize in my prologue that I have no psychosis, rhetoric syndrome for demagogy or the scope to proselytize you with my homily to the Hellenic glossary. However, there is no amphibole that the Hellenic glossary is diachronic and ecumenical and that it has for eons stigmatized with its idiomorphic character and its plethora of lexis the history and the epistemology of this cosmos. It is neither a hypothesis nor hyperbolic to homologate that the synchronous polyglotism, its grammar and polymorphous dialects are based on lexis, synonyms, acronyms, symbols, metaphors, phraseology and glossary idioms and syntactic canons of the Hellenic glossa, its etymological thesaurus, its alphabet and its polytonic orthography. Thus, it is neither anacoluthon nor eccentric that the holon of my homily in this synod is in Hellenic[1] <#_ftn1> . Though in such a trope that will still echo English to you.
I
Our epoch is characterized and stigmatized by the anarchy, anomaly, arrhythmia and atony of our asthenic economic system. However, all critical endogenous and exogenous parameters of the synthetic ecumenical economic architecture have been analyzed empirically and in bathos by our epistemologists and the anatomy of the episode and its etiology are not anymore agnostic, amphibological or anapodeictic. For, in our democratic systems there is no adytum and our icon for the genesis of the crisis has been well schematized now.
To my thesis, the genesis of the economic crisis is not symptomatic. Furthermore, to my thesis the critical parameters of this genesis are basically ethical.
Synoptically, I have the aesthesis that our adiaphanous economic systems characterized by monopolies, oligopolies, monopsonies and a plethora of other inelasticities and asymmetries, basically symbolize the philosophy of our plutocratic system and the ideology and idiosyncrasy of some of its strategic protagonists whose apathy, enigmatic and problematic logic, pathetic praxis and policies have no euesthesia for the ecumenical euphoria. Their economic axioms and methods and basically their economic bulimia have been catastrophic and chaotic.
I emphasize my agony and melancholy for them for not analyzing the episodes, the periodicity and the didactics of the phenomena. Their egoism and apathy have stigmatized our epoch, they have traumatized the democratic climate and their unorthodox policies have generated a hemorrhage of our economic systems.
Their chronic egomania and megalomania and their enigmatic and problematic logic is a pathetic phenomenon. They have no idealism, their dogmas and practices are often asymmetric and in antithesis to the pneuma and the axioms of our epoch and their egoism and apathy for the ecumenical euphoria generates phobia and panic.
Though, it is not my scope to be hyper-categorical or to hyper-dramatize the phenomenon and it is not to my ethos and idiosyncrasy to anathematize the protagonists of the economic pandemonium either. In our democratic political systems there is always an exodus from the chaos and the crisis.
It is crystal that the economic crisis is not yet epic and that for the anacrusis of the crisis, the catharsis and metamorphosis of the economic system and the anabiosis of the economic euphoria drastic (even draconian, but not barbaric) praxes are still basic. But, they must be logical and pragmatic and our gnomon has to be a synthesis of political, economic and ecological scopes, together with philanthropic criteria. Hence, it is critical to emphasize that those prognosis techniques, diagnosis and therapeutic methodologies that are based on econometric models and other mathematical techniques are not a panacea for the anomalies of our epoch.
The scope of our policy must be to organize a dynamic dialogue on the therapy of the economic system and not parallel monologues with stereotypes. For, with synergies, academic gnosis, epistemological methods and dialogue we can analyze and synthesize the plethora of economic ideas and dogmas. Though, our policies must be based more on economic and less on political criteria. And our strategies and policies should not be antagonistic, anachronistic, myopic or atrophic. They must be harmonized and symmetric, systematic, well organized and synchronized. And they must be based on the orthodoxy of economic theory, epistemological axioms and analysis.
Basically, I prophesize that this odyssey, this traumatic historic phenomenon will be a paradigm of harmony and dynamic synergy between our Organization, the Pan-ethnic Numismatic Thesaurus (IMF), the European[2] <#_ftn2> Enosis (EU) and all other pan-ethnic or peripheral organizations.
I I
It is also critical to emphasize that economic policy must not be hyper-antagonistic to ecological acme. For, to my thesis, the dilemma “economic euphoria or ecological acme” is a pseudo-dilemma. In antithesis, a greater harmonization between economic and ecological policies and practices is basic.
The ecological catastrophe is not a symptomatic phenomenon and my prognosis is that it is not an epidermic or ephemeral phenomenon either. It is a pandemic episode and an endemic phenomenon of our axiomatic system. It is also a drama, a trauma, an anathema and a stigma of our epoch.
In parenthesis, I homologate that I am dysthymic with all those egocentric and myopic politicians, technocrats, economic colossus or economic oligarchs who with their apathy, frenetic praxis, hysteric and psychotic syndromes and ephemeral policies base their plutocracy and monocracy on unethical, non-deontological and asymmetric practices with myriads of problems. We are all martyrs of their adiaphorism and economic bulimia and paradoxically, I have the aesthesis that it is only those protagonists that do not panic with their egoism and aphasia.
New ideas, new methods, new technologies and new techniques for new ecological and biological systems are basic and drastic therapeutical practices without hysteresis are critical to pause the problem. New empirical methods and new holistic and horizontal analyses are also basic as an antidote to the phenomenon.
There is no amphibole that we have the gnosis, the enthusiasm and the dynamism to program therapeutic practices for the economic anemia and the ecological chaos and catastrophe. But there is no magic, automatic or anodynous exodus from the crisis. Diagnostic methods, therapeutic schemes and strategies must be analyzed and synthesized based on a democratic climate and non-dogmatic or egocentric dialogue. For, the dialogue being in diametric antithesis with the monologue is characterized by the synthesis of ideas and its democratic pneuma and axioms. Though, our prognostic, diagnostic and therapeutic practices must be logical and pragmatic and in harmony with our dogmas and ideas.
We must generate and organize new techniques, new technologies and new ideas as a therapy to the climatic anomalies of the planet, without stereotypes or geopolitical antagonism. Thus, while chemicals, petroleum and the plethora of other non ecological morphs of energy are catastrophic, agro-ecological methods, photoelectric, hydraulic, hydro-electric and other ecological and biological types and categories of energy that are still in practice in embryonic morph are central as antidotes and will diachronically metamorphose the physiognomy, physiology and morphology of our ecumenical clima.
I I I
In my epilogue, I apologize for having tyrannized you with my monologue and sympathize me for my Hellenic acrobatic phraseology and etymological glossary that was based on lexical hyperboles, synonyms and symbolic metaphors. My apologies also for my cynical, caustic and anaglyph tone about the chaos of the economic crisis and the polymorph episodes of the ecological catastrophe.
I emphasize my euharistia to all of you, diplomats and scholars, to the plethora of technocrats and analysts, to the technicians, the organizers, and generally to all eponymous and anonymous protagonists of these synods. All our synods have generated schemes of synergies and they have been isometrically dynamic, with all of us agonizing with zeal for the anamorphosis of the economic system and the metamorphosis of the climate of this planet.
I am also enthusiastic with the atmosphere of our synods and the euphoria of gnosis and praxis under the aegis of our Organization. And although it is not my scope to propagandize for our Organization, I emphasize that I am fanatically enthusiastic about its colossal and prototype analyses, its epistemological bibles and periodicals and generally its bibliographic thesaurus. In parallel, I am enthusiastic about its gigantic anode and acme. This Organization of homogenous ethnos is, as a catalyst of synergies and empirical analysis, pragmatically monadic. However, it will be hypocritical not to homologate some skepticism about the prosthesis or proselytism of other ethnos to the OECD.
My euharistia to the Hellenic Politeia and to the eugenic, philoxenous autochthons of this cosmopolitan metropolis. I shall be nostalgic of the fantastic and phantasmagoric panorama of this polis, its physical thesaurus, the atmosphere of its cosmopolitan centre and generally its aura. Paris is pragmatically an ideal polis. A geographical paradise. An idyllic, plethoric, graphic, polyphyletic and non- xenophobic metropolis. A cosmopolitan centre with myriads of museums, palaces of aristocrats, theatres, operas, athletic centers and stadiums and plethora of other historical and panoramic scenes. I homologate that I am a fanatic Francophile, though still not as much a fanatic francophone.
I shall also be nostalgic of our oenophile gastronomic symposia.
My encomiums to the charismatic hegemony of this Organization, you Angel[3] <#_ftn3> for your pathos, dynamism, rhetoric charisma, fantasy, gigantic energy, stochastic analysis and scholastic zeal. All these charisma, together with your titanic physical and pneumatic enthusiasm have dynamized OECD and have metamorphosed the physiognomy of this Organization. All these charisma emphatically characterize you as an agonistes and patriarch of this Organization.
My eulogy and agape to all of you and ……. to phrase something in prototype and authentic English, “I’ll miss you all ! “.
Paris, 16.9.2011
[1] <#_ftnref> Apart from some peripheral words such as articles and prepositions, etc.
[2] <#_ftnref> Europa : a mythological queen of Crete. Later Europa stood for mainland Greece and even later its meaning was extended to northern lands.
[3] <#_ftnref> Hellenic etymology : “angelos” (messenger)
Κυριακή 22 Μαΐου 2011
ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ
Το άρθρο είναι από το blog http://logioshermes.blogspot.com/, και βασίζεται σε αντίστοιχο άρθρο της εφημερίδας Independent το οποίο και αναδημοσιεύται αυτούσιο (στα Αγγλικά) σε άλλο σημείο του www.eternal-hellenism.blogspot.com
Μπορεί οι περισσότεροι νεοέλληνες να γνωρίζουν ελάχιστα ή να αγνοούν παντελώς την αρχαία ελληνική γλώσσα… όχι όμως και μία απομονωμένη κοινότητα στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας, στη βορειοανατολική Τουρκία.
Σύμφωνα με δημοσίευμα του βρετανικού Independent, περίπου 5.000 άνθρωποι φαίνεται ότι μιλούν μία διάλεκτο που πλησιάζει εκπληκτικά στην αρχαία ελληνική γλώσσα.
Όπως επισημαίνουν ειδικοί γλωσσολόγοι μέσω αυτής της διαλέκτου μπορούν να εξάγουν πολύ σημαντικά συμπεράσματα για τη γλώσσα του Σωκράτη και του Πλάτωνα, καθώς και το πώς αυτή εξελίχθηκε.
Η κοινότητα ζει σε ένα σύμπλεγμα χωριών κοντά στην τουρκική πόλη της Τραπεζούντας, όπου κάποτε ήταν η αρχαία περιοχή του Πόντου.
Οι γλωσσολόγοι διαπίστωσαν ότι η διάλεκτος, Romeyka, μια ποικιλία από ποντιακά ελληνικά, έχει δομικές ομοιότητες με την αρχαία ελληνική που δεν παρατηρούνται σε άλλες μορφές της γλώσσας που ομιλείται σήμερα. Επίσης η Romeyka παρουσιάζει και πολλές ομοιότητες με το αρχαίο λεξιλόγιο.
Όπως λέει η λέκτορας Φιλολογίας Ιωάννα Σιταρίδου του Πανεπιστημίου του Cambridge «η χρήση του απαρεμφάτου έχει χαθεί στα νέα ελληνικά. Όμως, στα Romeyka έχει διατηρηθεί».
Μια πιθανότητα είναι ότι οι ομιλητές αυτής της διαλέκτου είναι οι απευθείας απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων που ζούσαν κατά μήκος των ακτών της Μαύρης Θάλασσας πριν από τον 6ο ή 7ο αιώνα π.Χ., όταν η περιοχή αποικίστηκε αρχικά.
Αλλά είναι επίσης πιθανό να είναι απόγονοι αυτόχθονων πληθυσμών ή μίας μεταναστευτικής φυλής οι οποίοι αναγκάστηκαν να μιλούν τη γλώσσα των αρχαίων ελληνικών αποικιοκρατών.
Οι κάτοικοι της συγκεκριμένης περιοχής είναι ευσεβείς μουσουλμάνοι, γι΄ αυτό και είχαν το δικαίωμα να παραμείνουν στην Τουρκία μετά τη Συνθήκη της Λωζάννης του 1923.
Μπορεί οι περισσότεροι νεοέλληνες να γνωρίζουν ελάχιστα ή να αγνοούν παντελώς την αρχαία ελληνική γλώσσα… όχι όμως και μία απομονωμένη κοινότητα στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας, στη βορειοανατολική Τουρκία.
Σύμφωνα με δημοσίευμα του βρετανικού Independent, περίπου 5.000 άνθρωποι φαίνεται ότι μιλούν μία διάλεκτο που πλησιάζει εκπληκτικά στην αρχαία ελληνική γλώσσα.
Όπως επισημαίνουν ειδικοί γλωσσολόγοι μέσω αυτής της διαλέκτου μπορούν να εξάγουν πολύ σημαντικά συμπεράσματα για τη γλώσσα του Σωκράτη και του Πλάτωνα, καθώς και το πώς αυτή εξελίχθηκε.
Η κοινότητα ζει σε ένα σύμπλεγμα χωριών κοντά στην τουρκική πόλη της Τραπεζούντας, όπου κάποτε ήταν η αρχαία περιοχή του Πόντου.
Οι γλωσσολόγοι διαπίστωσαν ότι η διάλεκτος, Romeyka, μια ποικιλία από ποντιακά ελληνικά, έχει δομικές ομοιότητες με την αρχαία ελληνική που δεν παρατηρούνται σε άλλες μορφές της γλώσσας που ομιλείται σήμερα. Επίσης η Romeyka παρουσιάζει και πολλές ομοιότητες με το αρχαίο λεξιλόγιο.
Όπως λέει η λέκτορας Φιλολογίας Ιωάννα Σιταρίδου του Πανεπιστημίου του Cambridge «η χρήση του απαρεμφάτου έχει χαθεί στα νέα ελληνικά. Όμως, στα Romeyka έχει διατηρηθεί».
Μια πιθανότητα είναι ότι οι ομιλητές αυτής της διαλέκτου είναι οι απευθείας απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων που ζούσαν κατά μήκος των ακτών της Μαύρης Θάλασσας πριν από τον 6ο ή 7ο αιώνα π.Χ., όταν η περιοχή αποικίστηκε αρχικά.
Αλλά είναι επίσης πιθανό να είναι απόγονοι αυτόχθονων πληθυσμών ή μίας μεταναστευτικής φυλής οι οποίοι αναγκάστηκαν να μιλούν τη γλώσσα των αρχαίων ελληνικών αποικιοκρατών.
Οι κάτοικοι της συγκεκριμένης περιοχής είναι ευσεβείς μουσουλμάνοι, γι΄ αυτό και είχαν το δικαίωμα να παραμείνουν στην Τουρκία μετά τη Συνθήκη της Λωζάννης του 1923.
Τρίτη 26 Απριλίου 2011
Τετάρτη 6 Απριλίου 2011
ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ "ΜΙΛΟΥΝ" Ο ΔΟΝ ΚΑΜΙΛΟ ΚΑΙ Ο ΣΕΡΛΟΚ ΧΟΛΜΣ
...μέσα από τις σελίδες βιβλίου του καθηγητή Χουάν Κοντέρχ
Όταν ο Δον Καμίλο, συντηρητικός ιερέας της Τοσκάνης, συνάντησε τον διάσημο ντετέκτιβ του βροχερού Λονδίνου, Σέρλοκ Χολμς, «συνομίλησαν» για πρώτη φορά στα... αρχαία ελληνικά. Εμπνευστής της συνάντησης αυτής ήταν ο Χουάν Κοντέρχ, Ισπανός καθηγητής ελληνικών στο πανεπιστήμιο St. Andrews της Σκοτίας, ο οποίος αποφάσισε, μετά από συνεννόηση με ελληνικό εκδοτικό οίκο, να «κυκλοφορήσει» ένα βιβλίο με αποσπάσματα έργων που διδάσκει ο ίδιος στο πανεπιστήμιο, μεταφρασμένων στα αρχαία ελληνικά. «Ο Χουάν Κοντέρχ έγινε ευρύτατα γνωστός στην Ελλάδα όταν δημιούργησε μια ιστοσελίδα στην οποία δημοσιεύει διεθνή ειδησεογραφία στα αρχαία ελληνικά. Σκοπός του είναι να επισημάνει ότι η γλώσσα αυτή κάθε άλλο παρά νεκρή είναι» εξηγεί στο ΑΠΕ - ΜΠΕ ο εκδότης Γιάννης Καραδέδος. Ο ίδιος ήρθε σε επικοινωνία με τον καθηγητή και συμφώνησαν να εκδώσουν ένα βιβλίο στα αρχαία ελληνικά και τα αγγλικά προκειμένου να μεταφέρουν κλασσικά μυθιστορήματα στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό.
«Το γεγονός ότι ένας Ισπανός καθηγητής που εργάζεται στην Αγγλία, βάζει δύο μυθιστορηματικούς χαρακτήρες διαφορετικής καταγωγής να μιλούν αρχαία ελληνικά δημιουργεί μια σουρεαλιστική κατάσταση. Αυτή η σύλληψη, παρόλο που φαίνεται παράταιρη, εκφράζει την αγάπη του Κοντέρχ για τη διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών αλλά και μια ικανοποίηση για την «επιστροφή» της αρχαίας ελληνικής γλώσσας από το πουθενά» τονίζει ο κ. Καραδέδος.
Σύμφωνα με τον εκδότη, το βιβλίο αυτό ανήκει ήδη στα μπεστ σέλλερς ενώ έχει εκδηλωθεί ενδιαφέρον για την προώθησή του στο εξωτερικό, δεδομένου ότι αφενός είναι δίγλωσσο, αφετέρου απευθύνεται σε σπουδαστές της αρχαίας ελληνικής γλώσσας και γραμματείας παγκοσμίως. «Άλλωστε, οποιοσδήποτε μπορεί και μιλά την ελληνική γλώσσα μπορεί να παρακολουθήσει τη συνάντηση του Δον Καμίλο με τον Σέρλκο Χολμς καθώς η γλώσσα που χρησιμοποιεί ο καθηγητής είναι απλοποιημένη» σημειώνει.
Στις σελίδες της έκδοσης και συγκεκριμένα στην ιστορία με τίτλο «Η πομπή» συνυπάρχουν ο Δον Καμίλο, (Κάμιλλος), ο Πεππόνε (Πεπών), κομμουνιστής ταγματάρχης του χωριού, οι υποστηρικτές του (οι του Πεπόνος επιτήδειοι) και οι υπόλοιποι κάτοικοι (οι κωμήται). Στην ιστορία του Σέρλοκ Χολμς (Σέρλωκ Όλμης), υπό τον τίτλο «Η περίπτωση των τριών μαθητών» (Το των τριών μαθητών σύμβημα) συμμετέχουν ακόμη ο γνωστός Γουάτσον (Ουάζων), ο καθηγητής Χίλτον Σόαμς (Ίλτων Σωάμης) και ο υπηρέτης Μπάννιστερ (Βαννίστηρ).
Σχολιάζοντας την επιλογή των χαρακτήρων των μυθιστορικών αποσπασμάτων, ο κ. Καραδέδος επισημαίνει ότι πρόκειται για πρόσωπα που έχουμε όλοι μας, λίγο πολύ, συναντήσει στη λογοτεχνία και έχουν ως κοινό παρονομαστή τη συνύπαρξη διαφορετικών ειδών εξουσίας. Περιγράφοντας, εξάλλου, τις εντυπώσεις του ελληνικού αναγνωστικού κοινού, κάνει λόγο για εντυπωσιασμό αλλά και απορία σχετικά με την αφορμή της έκδοσης του βιβλίου.
«Ο Χουάν Κοντέρχ έχει μια φοβερή αίσθηση του χιούμορ, έντονη δημιουργική διάθεση και μεράκι για οτιδήποτε κάνει. Εκφράζει μέσα από τη δουλειά του το διαχρονικό ενδιαφέρον για τις αρχαίες ελληνικές σπουδές και την αρχαία ελληνική γλώσσα που διδάσκεται σήμερα σε πολλά πανεπιστήμια του εξωτερικού και καταφέρνει να επιβιώνει σε πείσμα των καιρών» αναφέρει ο Έλληνας εκδότης.
Σε όσους, άλλωστε, έχουν πάθος με την αρχαία ελληνική γλώσσα, συνιστά μια επίσκεψη στην ηλεκτρονική του σελίδα www.akwn.net, για μια «γεύση» από τη διεθνή ειδησεογραφία, μεταφρασμένη στα αρχαία ελληνικά. Από τον συγκεκριμένο ιστοχώρο μπορεί κανείς να ενημερωθεί για τις επιθέσεις κατά του Καντάφι (Οι σύμμαχοι τω Γαδδάφι επιτίθενται), για τους μεγιστάνες της Μόσχας (Πλείονες πολυπλούσιοι εν τη Μόσχη ή εν τη Νέα Υόρκη) αλλά και για την κατάρρευση ουρανοξύστη στο Τόκιο μετά τον πρόσφατο ισχυρό σεισμό (Υψηλότατον της οικουμένης πύργον εν τω Τόκιο τελευτώσιν).
Πηγή: ΑΠΕ - ΜΠΕ - Π. Γιούλτση
Όταν ο Δον Καμίλο, συντηρητικός ιερέας της Τοσκάνης, συνάντησε τον διάσημο ντετέκτιβ του βροχερού Λονδίνου, Σέρλοκ Χολμς, «συνομίλησαν» για πρώτη φορά στα... αρχαία ελληνικά. Εμπνευστής της συνάντησης αυτής ήταν ο Χουάν Κοντέρχ, Ισπανός καθηγητής ελληνικών στο πανεπιστήμιο St. Andrews της Σκοτίας, ο οποίος αποφάσισε, μετά από συνεννόηση με ελληνικό εκδοτικό οίκο, να «κυκλοφορήσει» ένα βιβλίο με αποσπάσματα έργων που διδάσκει ο ίδιος στο πανεπιστήμιο, μεταφρασμένων στα αρχαία ελληνικά. «Ο Χουάν Κοντέρχ έγινε ευρύτατα γνωστός στην Ελλάδα όταν δημιούργησε μια ιστοσελίδα στην οποία δημοσιεύει διεθνή ειδησεογραφία στα αρχαία ελληνικά. Σκοπός του είναι να επισημάνει ότι η γλώσσα αυτή κάθε άλλο παρά νεκρή είναι» εξηγεί στο ΑΠΕ - ΜΠΕ ο εκδότης Γιάννης Καραδέδος. Ο ίδιος ήρθε σε επικοινωνία με τον καθηγητή και συμφώνησαν να εκδώσουν ένα βιβλίο στα αρχαία ελληνικά και τα αγγλικά προκειμένου να μεταφέρουν κλασσικά μυθιστορήματα στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό.
«Το γεγονός ότι ένας Ισπανός καθηγητής που εργάζεται στην Αγγλία, βάζει δύο μυθιστορηματικούς χαρακτήρες διαφορετικής καταγωγής να μιλούν αρχαία ελληνικά δημιουργεί μια σουρεαλιστική κατάσταση. Αυτή η σύλληψη, παρόλο που φαίνεται παράταιρη, εκφράζει την αγάπη του Κοντέρχ για τη διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών αλλά και μια ικανοποίηση για την «επιστροφή» της αρχαίας ελληνικής γλώσσας από το πουθενά» τονίζει ο κ. Καραδέδος.
Σύμφωνα με τον εκδότη, το βιβλίο αυτό ανήκει ήδη στα μπεστ σέλλερς ενώ έχει εκδηλωθεί ενδιαφέρον για την προώθησή του στο εξωτερικό, δεδομένου ότι αφενός είναι δίγλωσσο, αφετέρου απευθύνεται σε σπουδαστές της αρχαίας ελληνικής γλώσσας και γραμματείας παγκοσμίως. «Άλλωστε, οποιοσδήποτε μπορεί και μιλά την ελληνική γλώσσα μπορεί να παρακολουθήσει τη συνάντηση του Δον Καμίλο με τον Σέρλκο Χολμς καθώς η γλώσσα που χρησιμοποιεί ο καθηγητής είναι απλοποιημένη» σημειώνει.
Στις σελίδες της έκδοσης και συγκεκριμένα στην ιστορία με τίτλο «Η πομπή» συνυπάρχουν ο Δον Καμίλο, (Κάμιλλος), ο Πεππόνε (Πεπών), κομμουνιστής ταγματάρχης του χωριού, οι υποστηρικτές του (οι του Πεπόνος επιτήδειοι) και οι υπόλοιποι κάτοικοι (οι κωμήται). Στην ιστορία του Σέρλοκ Χολμς (Σέρλωκ Όλμης), υπό τον τίτλο «Η περίπτωση των τριών μαθητών» (Το των τριών μαθητών σύμβημα) συμμετέχουν ακόμη ο γνωστός Γουάτσον (Ουάζων), ο καθηγητής Χίλτον Σόαμς (Ίλτων Σωάμης) και ο υπηρέτης Μπάννιστερ (Βαννίστηρ).
Σχολιάζοντας την επιλογή των χαρακτήρων των μυθιστορικών αποσπασμάτων, ο κ. Καραδέδος επισημαίνει ότι πρόκειται για πρόσωπα που έχουμε όλοι μας, λίγο πολύ, συναντήσει στη λογοτεχνία και έχουν ως κοινό παρονομαστή τη συνύπαρξη διαφορετικών ειδών εξουσίας. Περιγράφοντας, εξάλλου, τις εντυπώσεις του ελληνικού αναγνωστικού κοινού, κάνει λόγο για εντυπωσιασμό αλλά και απορία σχετικά με την αφορμή της έκδοσης του βιβλίου.
«Ο Χουάν Κοντέρχ έχει μια φοβερή αίσθηση του χιούμορ, έντονη δημιουργική διάθεση και μεράκι για οτιδήποτε κάνει. Εκφράζει μέσα από τη δουλειά του το διαχρονικό ενδιαφέρον για τις αρχαίες ελληνικές σπουδές και την αρχαία ελληνική γλώσσα που διδάσκεται σήμερα σε πολλά πανεπιστήμια του εξωτερικού και καταφέρνει να επιβιώνει σε πείσμα των καιρών» αναφέρει ο Έλληνας εκδότης.
Σε όσους, άλλωστε, έχουν πάθος με την αρχαία ελληνική γλώσσα, συνιστά μια επίσκεψη στην ηλεκτρονική του σελίδα www.akwn.net, για μια «γεύση» από τη διεθνή ειδησεογραφία, μεταφρασμένη στα αρχαία ελληνικά. Από τον συγκεκριμένο ιστοχώρο μπορεί κανείς να ενημερωθεί για τις επιθέσεις κατά του Καντάφι (Οι σύμμαχοι τω Γαδδάφι επιτίθενται), για τους μεγιστάνες της Μόσχας (Πλείονες πολυπλούσιοι εν τη Μόσχη ή εν τη Νέα Υόρκη) αλλά και για την κατάρρευση ουρανοξύστη στο Τόκιο μετά τον πρόσφατο ισχυρό σεισμό (Υψηλότατον της οικουμένης πύργον εν τω Τόκιο τελευτώσιν).
Πηγή: ΑΠΕ - ΜΠΕ - Π. Γιούλτση
Πέμπτη 30 Δεκεμβρίου 2010
THESAURUS LINGUAE GRAECAE (TLG)
Maria Padelia is a Greek woman who left Athens 27 years ago and lives in California. She works as a professor at the University of Irvine and since 1996 she is in charge of the program “Thesaurus Linguae Graecae” (TLG). It can identify each and every Greek word in the context using the help of a computer.
TLG is a program of digitization of all Greek texts since antiquity. In 1972, a student at the University of California, Marianne McDonald, financed the program and the Institute started to work. Today umpteen texts have already been digitized from Homer until the capture of Constantinople. The effort is huge and currently more texts are being examined.
All data is availble online at: http://www.tlg.uci.edu/.
There are 105 million Greek Words, 3.962 writers and about 15.000 texts.
Source: www.greekreporter.com
TLG is a program of digitization of all Greek texts since antiquity. In 1972, a student at the University of California, Marianne McDonald, financed the program and the Institute started to work. Today umpteen texts have already been digitized from Homer until the capture of Constantinople. The effort is huge and currently more texts are being examined.
All data is availble online at: http://www.tlg.uci.edu/.
There are 105 million Greek Words, 3.962 writers and about 15.000 texts.
Source: www.greekreporter.com
Πέμπτη 28 Οκτωβρίου 2010
ΟΥΓΓΑΡΙΑ - ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΣΤΗ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΑΚΑΔΗΜΙΑ
Το όνομα του αρχαίου Έλληνα φιλοσόφου, Αριστοτέλη, φέρει η αίθουσα του Πανεπιστημίου Εθνικής Άμυνας Ουγγαρίας, όπου από τις αρχές του χρόνου διδάσκεται η ελληνική γλώσσα. Η Σχολή Ελληνικής Γλώσσας στο συγκεκριμένο πανεπιστήμιο της Βουδαπέστης, αποτελεί καρπό συνεργασίας των Υπουργείων Άμυνας Ουγγαρίας και Ελλάδας, της Μικτής Ελληνο-ουγγρικής Επιτροπής και του Γλωσσικού Ινστιτούτου του ουγγρικού Πανεπιστημίου Εθνικής Άμυνας. «Μαθητές» είναι Ούγγροι αξιωματικοί, οι οποίοι θα μπορούν, μετά τις διετείς σπουδές τους στην ελληνική, να μετεκπαιδευτούν σε Στρατιωτικές Σχολές στην Ελλάδα, στο πλαίσιο της διμερούς ελληνο-ουγγρικής στρατιωτικής συνεργασίας.
Πηγή:www.sofiatimes.com
Πηγή:www.sofiatimes.com
Τρίτη 16 Μαρτίου 2010
ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ - ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ
Η ολομέλεια του Διοικητικού Συμβουλίου του Αυστραλιανού Ελληνικού Συμβουλίου ανταποκρίθηκε στην πρόσκληση της Βικτωριανής Κυβέρνησης για τη διαμόρφωση Στρατηγικής για τις Εθνοτικές Γλώσσες στη Βικτώρια και υπέβαλε εισήγηση με 12 συγκεκριμένες προτάσεις που αποσκοπούν στην ενίσχυση της διδασκαλίας και της εκμάθησης της ελληνικής γλώσσας στην Πολιτεία αυτή. Η νέα εισήγηση του Αυστραλιανού Ελληνικού Συμβουλίου (ΑΕΣ) αναφέρεται αρχικά στις προϋποθέσεις διατήρησης μιας γλώσσας σε ένα δίγλωσσο περιβάλλον χωρίς διπλογλωσσία, με επίκεντρο την ελληνική γλώσσα στην Αυστραλία. Στη δεύτερη ενότητά της η εισήγηση αναφέρεται στη ζωτικότητα της Ελληνικής στην Αυστραλία και ειδικότερα στη Βικτώρια, που αποτελεί το εθνογλωσσικό κέντρο του Ελληνισμού της Αυστραλίας. Ο καθηγητής Αναστάσιος Τάμης, που ετοίμασε την εισήγηση, αναφέρεται σε έξι λόγους που καθιστούν την ελληνική γλώσσα ανταγωνιστική στη Βικτώρια, ώστε να πληροί τους όρους και τις προϋποθέσεις υποχρεωτικής διδασκαλίας της στα δημοτικά και τα γυμνάσια της πολιτείας.
Στην τρίτη ενότητα η εισήγηση αναφέρεται στην επίσημη πολιτική της Κυβέρνησης της Βικτωρίας από το 1987 και εντεύθεν, υπενθυμίζοντας ακόμη και την ειδική συμφωνία που είχε προσυπογράψει η Κυβέρνηση της Βικτώριας με την ελληνική Κυβέρνηση επί υφυπουργείας του σημερινού πρωθυπουργού της Ελλάδας, κ. Γ. Παπανδρέου.
Ο κ. Τάμης στην εισήγηση του ΑΕΣ εστιάζει την προσοχή του σε επτά σημεία που παρουσιάζουν την ελληνική ως γλώσσα που εμπίπτει στις προτεραιότητες της επίσημης πολιτικής της Κυβέρνησης της Βικτωρίας, αφού η ελληνική είναι η πλέον δημοφιλής γλώσσα διδασκαλίας και μάθησης στα εθνικά σχολεία, είναι η τέταρτη πλέον δημοφιλής στα Σαββατιανά Κρατικά και η έβδομη πλέον δημοφιλής στα κρατικά σχολεία.
Στη συνέχεια της εισήγησης παρουσιάζεται πού και πώς διδάσκεται η ελληνική σήμερα, τονίζοντας τα δέκα "σκοτεινά" σημεία στα οποία χωλαίνει η διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας στο κρατικό σύστημα, όπως αυτά τα σημεία αναδεικνύονται μέσα από την έρευνα και την ανάλυση των στατιστικών δεδομένων.
Μεταξύ άλλων ο κ. Τάμης προτείνει να ιδρυθεί και να λειτουργήσει Μόνιμο Συμβούλιο Ελληνόγλωσσης Εκπαίδευσης σε κάθε Πολιτεία, ώστε να υπάρχει φορέας που θα υποβοηθεί την ελληνόγλωσση εκπαίδευση στο κρατικό σύστημα, θα συνεργάζεται με τις κυβερνήσεις Ελλάδας/ Κύπρου/ Αυστραλίας για την επιμόρφωση δασκάλων και καθηγητών της Ελληνικής και θα διαμορφώνει περιβάλλον εκμάθησης της γλώσσας έξω από την αίθουσα διδασκαλίας, σε συνεργασία με τους εκπαιδευτικούς που θα προσφέρουν το μάθημα της Ελληνικής.
Πηγή: www.sofiatimes.com
Στην τρίτη ενότητα η εισήγηση αναφέρεται στην επίσημη πολιτική της Κυβέρνησης της Βικτωρίας από το 1987 και εντεύθεν, υπενθυμίζοντας ακόμη και την ειδική συμφωνία που είχε προσυπογράψει η Κυβέρνηση της Βικτώριας με την ελληνική Κυβέρνηση επί υφυπουργείας του σημερινού πρωθυπουργού της Ελλάδας, κ. Γ. Παπανδρέου.
Ο κ. Τάμης στην εισήγηση του ΑΕΣ εστιάζει την προσοχή του σε επτά σημεία που παρουσιάζουν την ελληνική ως γλώσσα που εμπίπτει στις προτεραιότητες της επίσημης πολιτικής της Κυβέρνησης της Βικτωρίας, αφού η ελληνική είναι η πλέον δημοφιλής γλώσσα διδασκαλίας και μάθησης στα εθνικά σχολεία, είναι η τέταρτη πλέον δημοφιλής στα Σαββατιανά Κρατικά και η έβδομη πλέον δημοφιλής στα κρατικά σχολεία.
Στη συνέχεια της εισήγησης παρουσιάζεται πού και πώς διδάσκεται η ελληνική σήμερα, τονίζοντας τα δέκα "σκοτεινά" σημεία στα οποία χωλαίνει η διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας στο κρατικό σύστημα, όπως αυτά τα σημεία αναδεικνύονται μέσα από την έρευνα και την ανάλυση των στατιστικών δεδομένων.
Μεταξύ άλλων ο κ. Τάμης προτείνει να ιδρυθεί και να λειτουργήσει Μόνιμο Συμβούλιο Ελληνόγλωσσης Εκπαίδευσης σε κάθε Πολιτεία, ώστε να υπάρχει φορέας που θα υποβοηθεί την ελληνόγλωσση εκπαίδευση στο κρατικό σύστημα, θα συνεργάζεται με τις κυβερνήσεις Ελλάδας/ Κύπρου/ Αυστραλίας για την επιμόρφωση δασκάλων και καθηγητών της Ελληνικής και θα διαμορφώνει περιβάλλον εκμάθησης της γλώσσας έξω από την αίθουσα διδασκαλίας, σε συνεργασία με τους εκπαιδευτικούς που θα προσφέρουν το μάθημα της Ελληνικής.
Πηγή: www.sofiatimes.com
ΣΕΡΒΙΑ - ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΚΜΑΘΗΣΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ
Πρόγραμμα εκμάθησης της ελληνικής γλώσσας διοργανώνει το παράρτημα του Συλλόγου Ελλήνων στη Σερβία "Ρήγας Φεραίος", στο Νόβι Σαντ. Όπως αναφέρει σε σχετικό άρθρο της η εφημερίδα "Ντνέβνικ", ο Σύλλογος ιδρύθηκε στο Βελιγράδι, το 1923 και πέραν των προγραμμάτων εκμάθησης της ελληνικής γλώσσας, το πολιτιστικό τμήμα του οργανώνει διάφορες εκδηλώσεις πολιτιστικού περιεχομένου. Ο Σύλλογος είναι ιδιαίτερα δραστήριος και σε ό,τι αφορά τη συγκέντρωση ανθρωπιστικής βοήθειας.
Πηγή: www.sofiatimes.com
Πηγή: www.sofiatimes.com
Παρασκευή 12 Φεβρουαρίου 2010
Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ, ΚΑΙ ΜΕΡΙΚΕΣ ΑΚΟΜΑ ΣΚΕΨΕΙΣ ΠΕΡΙ ΕΘΝΟΜΗΔΕΝΙΣΜΟΥ
Σημείωση: απόσπασμα δημοσίευσης
...Εξ αντικειμένου, ο πλούτος μιας γλώσσας είναι πνευματικός πλούτος των μελών ενός έθνους και το αντίστροφο. Παραμένει το γεγονός, όμως, ότι οι νεοέλληνες πάσχουμε. Πρώτον, σ’ αντίθεση με το παρελθόν –ακόμη και στις χειρότερες στιγμές του έθνους– σήμερα ελάχιστοι νεοέλληνες είναι ελληνομαθείς. Δεύτερον, οι παλινωδίες όσον αφορά την διδασκαλία της Αρχαίας ελληνικής, της πλουσιότερης ίσως γλώσσας (εφάμιλλη είναι η κινεζική και ίσως η γερμανική) ροκάνισαν τα θεμέλια της γλωσσομάθειας των νεοελλήνων όπου και αν βρίσκονται. Τρίτον, εκτιμώ, παρά το γεγονός ότι θα μπορούσαν να υπάρξουν πολλές αντιρρήσεις για αυτή την εκτίμηση, ότι οι έλληνες της διασποράς είναι συχνά πολύ πιο ευαίσθητοι για το έθνος, την επιβίωσή του και τα συμφέροντα του νεοελληνικού έθνους και των απανταχού ελλήνων. Απόδειξη γι’ αυτό, πάντως, θα μπορούσε να είναι το γεγονός ότι ο εθνομηδενισμός αυτή την στιγμή εκκολάπτεται μέσα στα σπάργανα του νεοελληνικού και κυπριακού κράτους και όχι στην διασπορά. Ή μήπως κάνω λάθος; Τέλος, δράττομαι της ευκαιρίας για να διατυπώσω μερικές θέσεις που νομίζω ότι πραγματολογικά επαληθεύονται πλήρως. Κυρίως ότι, η κυριότερη «αποστολή» του νεοελληνικού κράτους καταμαρτυρούμενα ήταν και συνεχίζει να είναι ο εκμηδενισμός των ελλήνων:
Πρώτον, μετά την δημιουργία του νεοελληνικού κράτους βλέπουμε μια διαρκή συρρίκνωση του μακραίωνου ελληνικού έθνους από ιστορικούς χώρους στους οποίους η παρουσία του δεν συνυφαινόταν, κατ’ ανάγκη, με τις κυριαρχικές οριοθετήσεις. Κυριαρχικές οριοθετήσεις οι ο οποίες, μετά την Βυζαντινή Οικουμένη, αποτέλεσαν ανεπίστροφα, δυστυχώς, διοικητική προσέγγιση ενός, κυριολεκτικά, «μαντρώματος» και ρατσιστικής ομοιογενοποίησης των ανθρώπων. Πρώτοι διδάξαντες ήταν τα ηγεμονικά κράτη της Ευρώπης και το Αμερικανικό κράτος ήδη από τα πρώτα χρόνια μετά την Αμερικανική Επανάσταση.
Δεύτερον, κανείς δεν έχει παρά να διαβάσει καλύτερα τα διαμειφθέντα την δεκαετία του 1910 και 1920 για να κατανοήσει πλήρως ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα τότε όπως και σήμερα έγκειται στο γεγονός πως οι κυβερνώντες στο μονίμως παραπαίων νεοελληνικό κράτος έβλεπαν τον κόσμο όχι με όρους έθνους αλλά με όρους εξουσίας-υπηκόων, αντίστοιχα και ανάλογα με τα μοντερνιστικά κράτη της δυτικής Ευρώπης με τα οποία μονίμως διατηρεί ασύμμετρες σχέσεις. Η ειδοποιός διαφορά όμως είναι γιγαντιαία: Στα δυτικοευρωπαϊκά κράτη από τον 16ο-19ο αιώνα η αγωνία δεν ήταν το πώς θα συγκροτήσουν πολιτικά προϋπάρχοντα έθνη αλλά το πώς θα διοικήσουν ηγεμονικά τις κοινότητες εξαθλιωμένων δουλοπαροίκων οι οποίοι στην μετά-Μεσσαιωνική εποχή δημιουργούσαν διαφοροποιημένα κοινωνικά περιβάλλοντα. Έτσι, η αναγκαία και μη εξαιρετέα ανθρωπολογική συνοχή νοήθηκε ρατσιστικά, επιβλήθηκε γενοκτονικά και συγκρατήθηκε στο πλαίσιο μιας σχέσης εξουσίας-υπηκόων. Όπως και με πολλά άλλα έθνη που υπέστησαν την λαίλαπα του ηγεμονισμού και της αποικιοκρατίας, όμως, το ανθρωπολογικό περιβάλλον των ελλήνων ήταν διαφορετικό. Διέθεταν μακραίωνη πνευματική και πολιτική διαμόρφωση και μεγάλα κτίσματα πολιτικού πολιτισμού, δηλαδή, διέθεταν συγκροτημένο έθνος. Αναμφίβολα, ανθρωπολογικά μιλώντας ήταν διάσπαρτο και το στοίχημα σωστά νοούμενο ήταν να συνεχίσουν τον βίο τους στους ιστορικούς τους χώρους και όχι να μαντρωθούν κυριαρχικά στα πρότυπα του δυτικοευρωπαϊκού ηγεμονικού κράτους. Κάτι τέτοιο, όμως, υπερέβαινε τις δυνατότητες του νεοσυστανθέντος εξαρτημένου νεοελληνικού κράτους. Αυτό μπορούμε να το πούμε και διαφορετικά: Οι έλληνες και τα άλλα έθνη τα οποία με τόση ακρίβεια περιέγραφαν διάνοιες μεγάλης εμβέλειας όπως ο Ρήγας Φεραίος και ο Καβάφης, μπορούσαν σχεδόν αυτόματα να δημιουργήσουν δημοκρατίες και ειρηνικές σχέσεις αν, όπως το έθεσε ο Ρήγας, εξέλειπε ο τύραννος. Είχαμε όμως διαφορετικές εξελίξεις: Τελικά μετά από μεγάλες ανθρωπολογικές καταστροφές μιμούμενοι τα δυτικοευρωπαϊκά πρότυπα δημιουργήθηκαν δύο μοντερνιστικά κράτη. Δεν αντιλέγω ότι υπό τις ιστορικές συνθήκες της τότε εποχής ενδεχομένως μια τέτοια καταστροφή να ήταν σε πολύ μεγάλο βαθμό αναπόφευκτη.
Τρίτον, για λόγους σχετικούς με τα ακαδημαϊκά μου καθήκοντα, διαβάζοντας βιβλίο νεοεισερχόμενου συναδέλφου που μόλις κυκλοφόρησε, ο οποίος, υπό το πρίσμα της Θουκυδίδειας επιστημονικής παράδοσης διεθνών σχέσεων συνέγραψε πρωτοπόρα μελέτη για το 1922 (Διονύσιος Τσιριγώτης, Η ελληνική στρατηγική στη Μικρά Ασία, 1919-1922. Σύγχρονη ελληνική ιστορία και εξωτερική πολιτική, βιβλίο στον πρόλογο του οποίου ο Καθηγητής Γιώργος Κοντογιώργης έγραψε εξίσου σημαντικές παρατηρήσεις), κανείς βλέπει ξεκάθαρα την αντιπάθεια πολλών εξουσιαστικών τρωκτικών του νεοελληνικού κράτους για τους τότε εκτός συνόρων έλληνες. Διαβάζοντας αυτή την έξοχη και επιστημονικά θεμελιωμένη ανάλυση, κανείς βλέπει ξεκάθαρα πως οι τότε νοοτροπίες δεν διαφέρουν από την εξόφθαλμη σημερινή ολοκληρωτική εγκατάλειψη ενός από τα πιο ανθηρά κομμάτια του ελληνικούς έθνους στην Κύπρο αλλά και την αδιαφορία με την οποία αντιμετωπίζουν πολλοί σήμερα τον εκφυλισμό των εξωτερικών συνόρων της σημερινής ελληνικής κυριαρχίας, καθώς επίσης και την παντελή αδιαφορία για τις ραγδαίες αλλαγές στις περιφερειακές κατανομές ισχύος και συμφερόντων οι οποίες κτίζουν μοντερνιστικούς εθνικισμούς απίστευτα αναχρονιστικούς. Κανείς βλέπει ακόμη ότι σήμερα δεν μιλάμε πλέον για κάποια συμμετρική σχέση μεταξύ των ευρύτερα εθνικά και οικουμενικά σκεπτόμενων και των μοντερνιστών νεοελλήνων αλλά για μια πλήρη πλέον πνευματική, πολιτική και γλωσσική καθίζηση. Στις μέρες μας αναρίθμητοι πλέον νεοέλληνες διανοούμενοι επιχειρούν να ενοχοποιήσουν τα πνευματικά και πολιτικά μας ερείσματα κάνοντας τεράστια εξομοιωτικά άλματα που εξισώνουν αυτά τα ερείσματα με εθνικιστικές μοντερνιστικές αντιλήψεις άσχετες με τον μακραίωνα πολιτισμό μας. Τα ελληνικά πανεπιστήμια και οι κρατικοί θεσμοί κυριολεκτικά γέμισαν με ιεραποστόλους οι οποίοι μέσα σε διεθνικές συσπειρώσεις προωθούν ιδεολογικά προσανατολισμένες εθνομηδενιστικές αποδομήσεις των ελλαδιτών και κυπρίων. Όλως περιέργως, οι ίδιοι ή περίπου οι ίδιοι είναι εξαιρετικά επιεικείς με τον σκοπιανό και αλβανικό αναθεωρητικό εθνικισμό. Όλως περιέργως επίσης οι ίδιες υπηρεσίες και αλλόκοτοι δρώντες όπως ο κερδοσκόπος Σόρος την ίδια στιγμή που προωθούν τον εθνομηδενισμό στην ημέτερη πλευρά προωθούν τον κρατικό αναθεωρητικό εθνικισμό στα Σκόπια και άλλα κράτη της περιοχής μας. Στην Κύπρο, εξάλλου, οι ίδιοι ή περίπου οι ίδιοι εδώ και μια περίπου δεκαετία ανέλαβαν εργολαβικά την αντίκρουση της ειρηνικής επίλυσης του κυπριακού υπό το πρίσμα της διεθνούς και ευρωπαϊκής νομιμότητας ευνοώντας ένα ακριβώς ρατσιστικό «κρατικό έθνος κυπρίων» που ασφαλώς θα είναι δημοκρατικά ισοπεδωμένο και ιμπεριαλιστικά κατεχόμενο. Συναφής είναι επίσης ο ιλαροτραγικός και ντροπιαστικός «δημόσιος διάλογος» των τελευταίων εβδομάδων για την απόδοση Ιθαγένειας. Αποκλίνοντας από πιο σώφρονες και ψύχραιμες προσεγγίσεις άλλων ευρωπαϊκών κρατών επιχειρείται μια επιπόλαιη, εσπευσμένη και ιδεολογικοπολιτικά εμπνευσμένη –και μάλιστα εθνομηδενιστικά προσανατολισμένη– νομιμοποίηση όχι μόνο της λαθρομετανάστευσης αλλά και με τον τρόπο αυτό ενθάρρυνση της λαθρομετανάστευσης. Η ύβρις και επωδός ήταν και αναμενόμενη: Όποιος με ψυχραιμία και σύνεση παρατηρήσει ότι χρειάζεται περισσότερη σκέψη για την πολιτική που πρέπει να υιοθετηθεί κατατάσσεται συνοπτικά σε εκείνη την βδελυρή μεταφυσική έννοια των «ακροδεξιών». Μια δηλαδή πρόστυχη και κατάπτυστη υβριστική κατασκευή που ετοιμοπόλεμα υπηρετεί ένα πλέον μεγάλο πλήθος πνευματικών και πολιτικών θαμώνων του διεθνικά, εξωπολιτικά και εξωελληνικά (για να θυμηθούμε την γνωστή φράση του Ανδρέα Παπανδρέου) στημένου εθνομηδενιστικού περίγυρου. Ακροδεξιός όποιος έχει αντιρρήσεις για την καταστρατήγηση της διεθνούς και ευρωπαϊκής νομιμότητας στην Κύπρο, ακροδεξιός όποιος αντισταθεί στον τουρκικό επεκτατισμό, ακροδεξιός όποιος αντισταθεί στον αλυτρωτισμό «κρατικών εθνών» των Βαλκανίων, ακροδεξιός όποιος αντικρούσει την λαθρομετανάστευση, ακροδεξιός όποιος αντικρούσει τον αποδομητικό εθνομηδενισμό, ακροδεξιός ο Σαμαράς, ακροδεξιός ο Μίκης Θεοδωράκης και ο Βάσος Λυσσαρίδης, ακροδεξιοί όσοι δεν είναι εθνομηδενιστές, ακροδεξιοί όσοι αγαπούν τον πολιτισμό τους και την πατρίδα τους, ακροδεξιοί όσοι προσκολλώνται στις παραδόσεις τους, ακροδεξιοί όσοι θέλουν μια Ευρώπη των Πατρίδων, ακροδεξιοί όσοι δεν θέλουν να διαμελιστεί το Αιγαίο ή να οδηγηθεί η Θράκη προς απόσχιση, ακροδεξιοί όσοι αμφισβητούν αλβανικές θέσεις ότι τα σύνορά τους πρέπει να είναι μέχρι την Πρέβεζα, ακροδεξιοί και υπερβολικοί όσοι δεν συμφωνούν πως υπάρχει «Αιγαιακό μακεδονικό έθνος», ακροδεξιοί όσοι θέλουν άμεση δημοκρατία, ακροδεξιοί όσοι είχαν αντίρρηση στις άνομες και καταχρηστικές μεταψυχροπολεμικές επεμβάσεις της «διεθνούς κοινότητας», και τα λοιπά (βδελυρά και ντροπιαστικά που θίγουν τον κοινό νου και κάθε έννοια πολιτικού πολιτισμού).
....δυστυχώς το πρόβλημα των νεοελλήνων είναι πολύ βαθύτερο: Είναι ταυτόχρονα πνευματικό και πολιτικό. Σύντομα θα είναι και ανθρωπολογικό, οπότε η πολλαπλή διχοτόμησή του θα είναι αναπόδραστη. Ιδεολογικά, υποσυνείδητα ή ενδόμυχα πολλοί ίσως αυτό θέλουν, διαφορετικά δεν είναι κατανοητό γιατί το υποστηρίζουν με τόσο φανατισμό όσον αφορά την Κύπρο ή γιατί επιδεικνύουν τόσο μεγάλο έλλειμμα ευαισθησίας για τις αναθεωρητικές αξιώσεις κατά της Ελλάδας.
Παναγιώτης Ήφαιστος
Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων, Πανεπιστήμιο Πειραιώς
www.ifestosedu.gr – info@ifestosedu.gr
...Εξ αντικειμένου, ο πλούτος μιας γλώσσας είναι πνευματικός πλούτος των μελών ενός έθνους και το αντίστροφο. Παραμένει το γεγονός, όμως, ότι οι νεοέλληνες πάσχουμε. Πρώτον, σ’ αντίθεση με το παρελθόν –ακόμη και στις χειρότερες στιγμές του έθνους– σήμερα ελάχιστοι νεοέλληνες είναι ελληνομαθείς. Δεύτερον, οι παλινωδίες όσον αφορά την διδασκαλία της Αρχαίας ελληνικής, της πλουσιότερης ίσως γλώσσας (εφάμιλλη είναι η κινεζική και ίσως η γερμανική) ροκάνισαν τα θεμέλια της γλωσσομάθειας των νεοελλήνων όπου και αν βρίσκονται. Τρίτον, εκτιμώ, παρά το γεγονός ότι θα μπορούσαν να υπάρξουν πολλές αντιρρήσεις για αυτή την εκτίμηση, ότι οι έλληνες της διασποράς είναι συχνά πολύ πιο ευαίσθητοι για το έθνος, την επιβίωσή του και τα συμφέροντα του νεοελληνικού έθνους και των απανταχού ελλήνων. Απόδειξη γι’ αυτό, πάντως, θα μπορούσε να είναι το γεγονός ότι ο εθνομηδενισμός αυτή την στιγμή εκκολάπτεται μέσα στα σπάργανα του νεοελληνικού και κυπριακού κράτους και όχι στην διασπορά. Ή μήπως κάνω λάθος; Τέλος, δράττομαι της ευκαιρίας για να διατυπώσω μερικές θέσεις που νομίζω ότι πραγματολογικά επαληθεύονται πλήρως. Κυρίως ότι, η κυριότερη «αποστολή» του νεοελληνικού κράτους καταμαρτυρούμενα ήταν και συνεχίζει να είναι ο εκμηδενισμός των ελλήνων:
Πρώτον, μετά την δημιουργία του νεοελληνικού κράτους βλέπουμε μια διαρκή συρρίκνωση του μακραίωνου ελληνικού έθνους από ιστορικούς χώρους στους οποίους η παρουσία του δεν συνυφαινόταν, κατ’ ανάγκη, με τις κυριαρχικές οριοθετήσεις. Κυριαρχικές οριοθετήσεις οι ο οποίες, μετά την Βυζαντινή Οικουμένη, αποτέλεσαν ανεπίστροφα, δυστυχώς, διοικητική προσέγγιση ενός, κυριολεκτικά, «μαντρώματος» και ρατσιστικής ομοιογενοποίησης των ανθρώπων. Πρώτοι διδάξαντες ήταν τα ηγεμονικά κράτη της Ευρώπης και το Αμερικανικό κράτος ήδη από τα πρώτα χρόνια μετά την Αμερικανική Επανάσταση.
Δεύτερον, κανείς δεν έχει παρά να διαβάσει καλύτερα τα διαμειφθέντα την δεκαετία του 1910 και 1920 για να κατανοήσει πλήρως ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα τότε όπως και σήμερα έγκειται στο γεγονός πως οι κυβερνώντες στο μονίμως παραπαίων νεοελληνικό κράτος έβλεπαν τον κόσμο όχι με όρους έθνους αλλά με όρους εξουσίας-υπηκόων, αντίστοιχα και ανάλογα με τα μοντερνιστικά κράτη της δυτικής Ευρώπης με τα οποία μονίμως διατηρεί ασύμμετρες σχέσεις. Η ειδοποιός διαφορά όμως είναι γιγαντιαία: Στα δυτικοευρωπαϊκά κράτη από τον 16ο-19ο αιώνα η αγωνία δεν ήταν το πώς θα συγκροτήσουν πολιτικά προϋπάρχοντα έθνη αλλά το πώς θα διοικήσουν ηγεμονικά τις κοινότητες εξαθλιωμένων δουλοπαροίκων οι οποίοι στην μετά-Μεσσαιωνική εποχή δημιουργούσαν διαφοροποιημένα κοινωνικά περιβάλλοντα. Έτσι, η αναγκαία και μη εξαιρετέα ανθρωπολογική συνοχή νοήθηκε ρατσιστικά, επιβλήθηκε γενοκτονικά και συγκρατήθηκε στο πλαίσιο μιας σχέσης εξουσίας-υπηκόων. Όπως και με πολλά άλλα έθνη που υπέστησαν την λαίλαπα του ηγεμονισμού και της αποικιοκρατίας, όμως, το ανθρωπολογικό περιβάλλον των ελλήνων ήταν διαφορετικό. Διέθεταν μακραίωνη πνευματική και πολιτική διαμόρφωση και μεγάλα κτίσματα πολιτικού πολιτισμού, δηλαδή, διέθεταν συγκροτημένο έθνος. Αναμφίβολα, ανθρωπολογικά μιλώντας ήταν διάσπαρτο και το στοίχημα σωστά νοούμενο ήταν να συνεχίσουν τον βίο τους στους ιστορικούς τους χώρους και όχι να μαντρωθούν κυριαρχικά στα πρότυπα του δυτικοευρωπαϊκού ηγεμονικού κράτους. Κάτι τέτοιο, όμως, υπερέβαινε τις δυνατότητες του νεοσυστανθέντος εξαρτημένου νεοελληνικού κράτους. Αυτό μπορούμε να το πούμε και διαφορετικά: Οι έλληνες και τα άλλα έθνη τα οποία με τόση ακρίβεια περιέγραφαν διάνοιες μεγάλης εμβέλειας όπως ο Ρήγας Φεραίος και ο Καβάφης, μπορούσαν σχεδόν αυτόματα να δημιουργήσουν δημοκρατίες και ειρηνικές σχέσεις αν, όπως το έθεσε ο Ρήγας, εξέλειπε ο τύραννος. Είχαμε όμως διαφορετικές εξελίξεις: Τελικά μετά από μεγάλες ανθρωπολογικές καταστροφές μιμούμενοι τα δυτικοευρωπαϊκά πρότυπα δημιουργήθηκαν δύο μοντερνιστικά κράτη. Δεν αντιλέγω ότι υπό τις ιστορικές συνθήκες της τότε εποχής ενδεχομένως μια τέτοια καταστροφή να ήταν σε πολύ μεγάλο βαθμό αναπόφευκτη.
Τρίτον, για λόγους σχετικούς με τα ακαδημαϊκά μου καθήκοντα, διαβάζοντας βιβλίο νεοεισερχόμενου συναδέλφου που μόλις κυκλοφόρησε, ο οποίος, υπό το πρίσμα της Θουκυδίδειας επιστημονικής παράδοσης διεθνών σχέσεων συνέγραψε πρωτοπόρα μελέτη για το 1922 (Διονύσιος Τσιριγώτης, Η ελληνική στρατηγική στη Μικρά Ασία, 1919-1922. Σύγχρονη ελληνική ιστορία και εξωτερική πολιτική, βιβλίο στον πρόλογο του οποίου ο Καθηγητής Γιώργος Κοντογιώργης έγραψε εξίσου σημαντικές παρατηρήσεις), κανείς βλέπει ξεκάθαρα την αντιπάθεια πολλών εξουσιαστικών τρωκτικών του νεοελληνικού κράτους για τους τότε εκτός συνόρων έλληνες. Διαβάζοντας αυτή την έξοχη και επιστημονικά θεμελιωμένη ανάλυση, κανείς βλέπει ξεκάθαρα πως οι τότε νοοτροπίες δεν διαφέρουν από την εξόφθαλμη σημερινή ολοκληρωτική εγκατάλειψη ενός από τα πιο ανθηρά κομμάτια του ελληνικούς έθνους στην Κύπρο αλλά και την αδιαφορία με την οποία αντιμετωπίζουν πολλοί σήμερα τον εκφυλισμό των εξωτερικών συνόρων της σημερινής ελληνικής κυριαρχίας, καθώς επίσης και την παντελή αδιαφορία για τις ραγδαίες αλλαγές στις περιφερειακές κατανομές ισχύος και συμφερόντων οι οποίες κτίζουν μοντερνιστικούς εθνικισμούς απίστευτα αναχρονιστικούς. Κανείς βλέπει ακόμη ότι σήμερα δεν μιλάμε πλέον για κάποια συμμετρική σχέση μεταξύ των ευρύτερα εθνικά και οικουμενικά σκεπτόμενων και των μοντερνιστών νεοελλήνων αλλά για μια πλήρη πλέον πνευματική, πολιτική και γλωσσική καθίζηση. Στις μέρες μας αναρίθμητοι πλέον νεοέλληνες διανοούμενοι επιχειρούν να ενοχοποιήσουν τα πνευματικά και πολιτικά μας ερείσματα κάνοντας τεράστια εξομοιωτικά άλματα που εξισώνουν αυτά τα ερείσματα με εθνικιστικές μοντερνιστικές αντιλήψεις άσχετες με τον μακραίωνα πολιτισμό μας. Τα ελληνικά πανεπιστήμια και οι κρατικοί θεσμοί κυριολεκτικά γέμισαν με ιεραποστόλους οι οποίοι μέσα σε διεθνικές συσπειρώσεις προωθούν ιδεολογικά προσανατολισμένες εθνομηδενιστικές αποδομήσεις των ελλαδιτών και κυπρίων. Όλως περιέργως, οι ίδιοι ή περίπου οι ίδιοι είναι εξαιρετικά επιεικείς με τον σκοπιανό και αλβανικό αναθεωρητικό εθνικισμό. Όλως περιέργως επίσης οι ίδιες υπηρεσίες και αλλόκοτοι δρώντες όπως ο κερδοσκόπος Σόρος την ίδια στιγμή που προωθούν τον εθνομηδενισμό στην ημέτερη πλευρά προωθούν τον κρατικό αναθεωρητικό εθνικισμό στα Σκόπια και άλλα κράτη της περιοχής μας. Στην Κύπρο, εξάλλου, οι ίδιοι ή περίπου οι ίδιοι εδώ και μια περίπου δεκαετία ανέλαβαν εργολαβικά την αντίκρουση της ειρηνικής επίλυσης του κυπριακού υπό το πρίσμα της διεθνούς και ευρωπαϊκής νομιμότητας ευνοώντας ένα ακριβώς ρατσιστικό «κρατικό έθνος κυπρίων» που ασφαλώς θα είναι δημοκρατικά ισοπεδωμένο και ιμπεριαλιστικά κατεχόμενο. Συναφής είναι επίσης ο ιλαροτραγικός και ντροπιαστικός «δημόσιος διάλογος» των τελευταίων εβδομάδων για την απόδοση Ιθαγένειας. Αποκλίνοντας από πιο σώφρονες και ψύχραιμες προσεγγίσεις άλλων ευρωπαϊκών κρατών επιχειρείται μια επιπόλαιη, εσπευσμένη και ιδεολογικοπολιτικά εμπνευσμένη –και μάλιστα εθνομηδενιστικά προσανατολισμένη– νομιμοποίηση όχι μόνο της λαθρομετανάστευσης αλλά και με τον τρόπο αυτό ενθάρρυνση της λαθρομετανάστευσης. Η ύβρις και επωδός ήταν και αναμενόμενη: Όποιος με ψυχραιμία και σύνεση παρατηρήσει ότι χρειάζεται περισσότερη σκέψη για την πολιτική που πρέπει να υιοθετηθεί κατατάσσεται συνοπτικά σε εκείνη την βδελυρή μεταφυσική έννοια των «ακροδεξιών». Μια δηλαδή πρόστυχη και κατάπτυστη υβριστική κατασκευή που ετοιμοπόλεμα υπηρετεί ένα πλέον μεγάλο πλήθος πνευματικών και πολιτικών θαμώνων του διεθνικά, εξωπολιτικά και εξωελληνικά (για να θυμηθούμε την γνωστή φράση του Ανδρέα Παπανδρέου) στημένου εθνομηδενιστικού περίγυρου. Ακροδεξιός όποιος έχει αντιρρήσεις για την καταστρατήγηση της διεθνούς και ευρωπαϊκής νομιμότητας στην Κύπρο, ακροδεξιός όποιος αντισταθεί στον τουρκικό επεκτατισμό, ακροδεξιός όποιος αντισταθεί στον αλυτρωτισμό «κρατικών εθνών» των Βαλκανίων, ακροδεξιός όποιος αντικρούσει την λαθρομετανάστευση, ακροδεξιός όποιος αντικρούσει τον αποδομητικό εθνομηδενισμό, ακροδεξιός ο Σαμαράς, ακροδεξιός ο Μίκης Θεοδωράκης και ο Βάσος Λυσσαρίδης, ακροδεξιοί όσοι δεν είναι εθνομηδενιστές, ακροδεξιοί όσοι αγαπούν τον πολιτισμό τους και την πατρίδα τους, ακροδεξιοί όσοι προσκολλώνται στις παραδόσεις τους, ακροδεξιοί όσοι θέλουν μια Ευρώπη των Πατρίδων, ακροδεξιοί όσοι δεν θέλουν να διαμελιστεί το Αιγαίο ή να οδηγηθεί η Θράκη προς απόσχιση, ακροδεξιοί όσοι αμφισβητούν αλβανικές θέσεις ότι τα σύνορά τους πρέπει να είναι μέχρι την Πρέβεζα, ακροδεξιοί και υπερβολικοί όσοι δεν συμφωνούν πως υπάρχει «Αιγαιακό μακεδονικό έθνος», ακροδεξιοί όσοι θέλουν άμεση δημοκρατία, ακροδεξιοί όσοι είχαν αντίρρηση στις άνομες και καταχρηστικές μεταψυχροπολεμικές επεμβάσεις της «διεθνούς κοινότητας», και τα λοιπά (βδελυρά και ντροπιαστικά που θίγουν τον κοινό νου και κάθε έννοια πολιτικού πολιτισμού).
....δυστυχώς το πρόβλημα των νεοελλήνων είναι πολύ βαθύτερο: Είναι ταυτόχρονα πνευματικό και πολιτικό. Σύντομα θα είναι και ανθρωπολογικό, οπότε η πολλαπλή διχοτόμησή του θα είναι αναπόδραστη. Ιδεολογικά, υποσυνείδητα ή ενδόμυχα πολλοί ίσως αυτό θέλουν, διαφορετικά δεν είναι κατανοητό γιατί το υποστηρίζουν με τόσο φανατισμό όσον αφορά την Κύπρο ή γιατί επιδεικνύουν τόσο μεγάλο έλλειμμα ευαισθησίας για τις αναθεωρητικές αξιώσεις κατά της Ελλάδας.
Παναγιώτης Ήφαιστος
Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων, Πανεπιστήμιο Πειραιώς
www.ifestosedu.gr – info@ifestosedu.gr
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
